In 1965 ging Bob Dylan ,,elektrisch,, tot ontzetting van veel zijn trouwe fans.
Ik zelf had er absoluut geen moeite mee,in mijn opinie werd zijn muziek er alleen maar door in een breder perspectief getrokken .Met als gevolg vele prachtige concerten en vele mooie albums tot gevolg.
In 2000 was er echter een omslag die ik veel minder leuk vond.Was er tijden zijn concerten altijd nog ruimte voor een akoestische set ,werd dit na dit jaar steeds minder.Om voor mij onbegrijpelijke redenen(reuma?) werd de gitaar aan de wilgen en stapte Bob over op de keyboards(meestal niet te horen)Dit is nog een concert met Bob op gitaar.
Oh Babe,It Aint No Lie(Elisabeth Cotton)
Elizabeth "Libba" Cotten (née Nevills) (January 5, 1893 – June 29, 1987)
was an American blues and folk musician, singer, and songwriter. A
self-taught left-handed guitarist, Cotten developed her own original
style
My Back Pages
"My Back Pages" is een Bob Dylan song van het album Another Side of Bob Dylan (1964).
"Mama, You Been on My Mind" is a song by American singer-songwriterBob Dylan. Written in 1964 during a trip to Europe, the song dealt with his recent breakup with his girlfriend, Suze Rotolo. Dylan first recorded the song in June of that year during a session for his album Another Side of Bob Dylan.
However, the song was not included on the album, and Dylan's version
remained unreleased until 1991. In total, in the 1990s and 2000s four
versions were put out on Dylan's Bootleg Series of releases, including two live performances with Joan Baez from 1964 and 1975.
Veel mooie festivals meegemaakt,maar het JazzFestival in Bilzen behoort toch zeker tot de allermooiste.Het hele festival gebeuren stond nog in zijn kinderschoenen,van securety en al dat soort dingen had nog niemand gehoord,de artiesten waren nog gewoon aanspreekbaar,en zo kon het ook gebeuren dat we tijdens optredens van The Move,Small Faces,Cuby onze eigen Dragonfly niet voor,maar op het podium stonden,onvergeteljk!
De editie,s ,68/,69/,70 hadden een schitterende line-up met artiesten als The Pebbles,Tyrannosaures Rex,The Move,ThePretty Things,St Giles System(met collega Onnie op de bas)Ferre Gringard,Cuby,The Small Faces,Alexis Korner(1968)
Shocking Blue,The Soft Machine,Moody Blues,Taste,Deep Purple,Aynsly Dunbar(1969)
Black Sabbath !!,Arthur Conley,Cat Stevens,Badfinger (1970)
Allemaal bands aan het begin van een grote carriere ,hier het optreden van een nog onbekende Rory Gallagher met zijn band Taste
Taste - Blister on the Moon Jazz Bilzen (1969)
Taste ("The Taste") opgericht in Cork, Ireland in Augustus 1966 met Rory Gallagher op gitaar en zang , Eric Kitteringham op bass, en Norman Damery op drums.In hun beginjaren speelden ze al in Hamburg toerde in door Ireland en waren vaste gasten in het Maritime Hotel, een R&B club in Belfast, Northern Ireland.
Taste -Sugar Mama Jazz Bilzen(1969)
In 1968 begon Taste op te treden in de UK in een nieuwe bezettting . De band toen,Rory ,Richard McCracken op bass en John Wilson, drums. speelde regelmatig in London en tekenden een contract bij Polydor. Later dat jaar toerde Taste door de United States en Canada met Blind Faith. In April 1969, kwam Taste,s eerste van hun twee studio albums uit ,,Taste,,spoedig gevolg door ,,On the Boards,, een album met wat jazzinvloeden ,mede omdat Rory op een paar tracks de saxofoon hanteert.In november 1969 speelt de band in het voorprogramma van Cream tijdens hun farewell concerts.
Taste - Intervieuw Jazz Bilzen (1969)
In 1970 speelde de band samen met o.a Jimi hendrix en The Who op het beroemdeIsle of Wight Festival (prachtige film).Er volgende nog een toer door Europa maar het was hun laatste toernee .Rory koos voor een solo carriere (en wat voor een!)Het laatse optreden van Taste vond plaats op New Year's Eve in Belfast.
De voorbespreking met Herman,Arie,Aart ,Gerrit en Giel (foto Daniela van der Zee)
Dag 2 van het festival begint met een weerzien van veel bekenden in het bekende cafe Hofsteenge.
Nadat de laatste nieuwtjes zijn uitgewisseld ,op weg naar de grote tent ,het festival kan beginnen.
Robert Randolph en zijn band zag ik al eerder op het Peer Bluesfestival .soul /funk met af en toe een vleugje blues.Uitstekende band ,goed begin van dag 2
Van JJ Grey & Mofro heb ik niet veel meegekregen.Je kan niet alles zien ,etenstijd,bijpraten met bekenden(en onbekenden) enz.
Gelukkig zijn er de mooie beelden van Walter Wouters ,zodat we het achteraf nog eens kunnen bekijken.Walter bedankt!!
Supersonic Blues Machine was de vervanger van Jimmy Vaughan die zijn Europese tour had afgezegd .Geweldige keuze van de organsatoren,mede door de gastopredens van Walter Trout,Robben Ford en Billy Gibbons.Wat was het mooi om weer een topfitte en vrolijke Walter Trout na zijn ernstige ziekte weer aan het werk te zien,Ondanks een haperende apparatuur schitterend gitaarwerk,hij kan het nog steeds.
De inbreng van Robben Ford vond ik niet zo geweldig,dat in tegensteling tot Billy Gibbons.
Allemaal de zonnebril op ,Texas blues op zijn best .mooi optreden helaas beperkt tot maar twee nummertjes.
De Tedeschi Trucks Band was een van de redenen om naar Grolloo af te reizen.Het was de tweede keer dat ik ze in aktie zag,eerder dit jaar zag ik al een prachtig concert van de band in Tivoli/Vredeburg. Ze maakten het deze keer ook weer volledig waar,prachtig zang van Susan en bloedstollende solo,s van Derek.Dat alles begeleid door een geweldige band.
Twee prachtige optredens achter de rug,tijd voor een hapje en een drankje .Ik was niet de enige met dat idee ,zodat ik het begin van het Bonnie Raitt concert miste.
Twee jaar geleden zag ik Bonnie nog op het North Sea Festival,mooi optreden.Maar deze keer klonk toch nog beter,mede door het prachtige zaal/tent geluid.,Complimenten voor de geluidsmensen!
De setlist is een doorsnede van haar uitgebreide repertoire.Oud en nieuw werk.Tussendoor natuurlijk een paar politieke statements Ze
speelt al haar vroege en recente hits. Zoals bekend schuwt Raitt de
politieke statements niet. “Even weg van het politieke circus in de VS”,
verzucht ze.Een van de hoogtepunten was ook het optreden van organist Mike Finnigan .een prachtige blues ,opgedragen aan BB King met Bonnie op gitaar .
Tijdens de toegift worden ook Susan Tedeschi en Derek Trucks op het podium gevraagd.
Dan volg het prachtige John Prine nummer "Angel From Montgomery"een van mijn favoriete nummers in de uitvoering van Bonnie Raitt.
Wat een mooie afsluiting van een geweldig festival.Alle lof voor de organisatoren en indien mogelijk ben ik volgend jaar zeker weer van de partij.Natuurlijk was er ook nog een nabespreking in Cafe Hofsteenge ,met bitterballen(Thanks Nicolette)!! Het bleef nog lang onrustig in Grolloo............
with Dahaud Shaar: drums-James Trumbo: keyboards-Ralph Wash: guitar-David Hayes: bass
"Listen to the Lion" is a song featured on Northern Irishsinger-songwriterVan Morrison's sixth album, Saint Dominic's Preview (1972)
The song was first recorded during the sessions for Morrison's third solo album Moondance in 1969 but not used. The longer eleven minute version that is featured on the Saint Dominic's Preview album was recorded during the 1971 sessions at the Columbia Studios in San Francisco and intended for the album Tupelo Honey.
Foto Arthur
Een mooie zwoele zomeravond en Neil Young & Crazy Horse op het podium,er zijn mindere avonden te bedenken.Met de programmering van de Lokerse Feesten is er over het algemeen niks mee,zag er al prachtige optreden van o.a Jackson Brown,Robert Plant ,Van Morrison Voor de 40ste editie hadden de organisatoren diep in de buidel getast,desondanks was de avond al maanden van tevoren uitverkocht.(150000 tickets)
Blowin In The Wind
Neil en The Horse stelden niet teleur.Opkomen even een korte groet naar het publiek,inpluggen en spelen.Lange versie van Down By The River gevolg door Powderfinger,de toon was gezet. Crazy Horse speelde met bassist Rick Rosas in de gelederen .Hij verving de door een beroerte getroffen Billy Talbot. Rick speelde al eerder meerdere malen mee in de bands van Neil Young.Helaas zou later blijken dat het de laatste tour met Neil Young zou zijn.In November overleed Rick Rosas.Rick "Rick the Bass Player" Rosas R.I.P
Cortez The Killer(fragment)
De setlist is toch wel verrassend ,het orgeltje van Like A Hurricane hangt hoog in de lucht.Maar als het naar beneden komt geen Hurricane maar Livin With War,ook mooi.
Heart of Gold
Onverwacht een uitvoeing Name Of Love (uit het tijdperk met Crosby, Stills & Nash) Blowin’ In The Wind (van Dylan). En natuurlijk Heart Of Gold ,massaal meegezongen
Livin with War
Het optreden in Lokeren is vooral degelijk en
onderhoudend, met de muzikale hoogtepunten vooraan in de set. Het dak
mag er uiteindelijk nog even af bij een van zijn minste (maar wel meest
populaire) songs: Rockin’ In The Free World. Young geniet en
incasseert de bijval na ruim tweeënhalf uur glunderend vanonder zijn
hoed. In de toegift mag hij nog even preken en ach, waarom zou die
boodschap van Who’s Gonna Stand Up And Safe The Earth niet
gemeend zijn? Bovendien blijft vooral zijn lang uitgesponnen gitaarspel –
wars van tijd, trends of andere vluchtigheden – een verademing.(OOR)
Who,s Gonna Stand Up?
Het was een heerlijke avond voor mij en alle NY fans....
De Setlist
Down By The River- Powderfinger-Standing In The Light Of Love-Days That Used To Be-
Livin With War-Love To Burn -Name Of Love-Blowin In The Wind -Heart Of Gold-Barstool Blues-
Psychedelic Pill -Cortez the Killer-Rocking In The Freeworld -Be The Rain -Who,s Gonna Stand Up
Rick "Rick the Bass Player" Rosas (September 10, 1949 – November 6, 2014) R.I.P
We'll Never Turn Back is the eleventh studio album by American gospel and soul singer Mavis Staples, released April 24, 2007 on ANTI- Records. Recorded in 2007 and produced by roots rock and blues musician Ry Cooder, it is a concept album with lyrical themes relating to the African-American Civil Rights Movement of the 1950s and 1960s.
From the moment that Roebuck “Pops”
Staples befriended Martin Luther King in the early ‘60s, the Staple
Singers’ brand of gospel developed an explicitly political edge. They
recorded church music spiked with righteous anger (like the funk
standard “Why Am I Treated So Bad”); or redemption songs that were as
political as they were spiritual, like their 1972 US chart-topper “I’ll
Take You There” (complete with sly anti-Nixon digs like “Ain’t no
smiling faces/Lying to the races”). (UNCUT)
Down In Mississippi (JB Lenoir)
Now, seven years after Pops’ death, his
daughter Mavis continues that tradition with “We’ll Never Turn Back”, an
album of ‘60s civil rights anthems. It’s produced and musically
directed by Ry Cooder, and like Cooder’s recent album “My Name Is
Buddy”, it investigates the flipside of the American dream – the America
of radical protest and collective action.
(UNCUT)
Original versions of these songs can be
found on various Smithsonian Folkways compilations: Staples says the aim
was “to upgrade them”. Not all of it works – here “We Shall Not Be
Moved” is reduced to a dreary pub blues workout (UNCUT)
We Shall Not Be Moved (Trad)
But elsewhere it succeeds brilliantly.
“Eyes On The Prize” and the title track become thrilling slices of
southern-fried funk which recall Dr John’s “Walk On Gilded Splinters”. (UNCUT)
In the Mississippi River (M Jones)
JB Lenoir’s “Down In Mississippi” is given
a haunting, Afrocentric edge by Ladysmith Black Mambazo, while Ry
Cooder’s wobbly, steel-bodied guitar is the perfect counterpoint to
“Jesus Is On The Main Line”.
(UNCUT)
If Mavis’s voice has become rather ragged
in the higher register, her clarity and phrasing are still perfect. “In
The Mississippi River”, a shocking, “Strange Fruit”-type dirge about
lynch mob victims being dredged from the water, sees Staples growling
the story, while ‘60s veterans The Freedom Singers provide luscious
harmonies.
(UNCUT)
99 & 1/2 (Ry Cooder.Mavis Staples.Trad.)
All round, it’s a successful fusion of
tradition and modernism. As Rutha Harris’s high-pitched howl takes on
the disembodied quality of a rave sample, it’s hard not to be won over
by the project’s eerie majesty. (UNCUT)
My Own Eyes (D.Bartlett.Mavis Staples.Ry Cooder)
UNCUT: How has your voice changed over the years?
MAVIS STAPLES: Obviously, I can’t sing some of the high notes – a lot of
songs I’ve had to sing in a lower key. Pops always said “make it plain”
and I’ve always tried to do that, You have to pronounce the words
clearly to tell the story.(UNCUT)
Turn Me Around (Trad.)
“We Shall Overcome” is notable by its absence…
Yes. I think the Civil Rights struggle moved on. After years of Dr
King’s leadership, we were no longer at the bottom. “We’ll Never Turn
Back” had a much stronger resonance for African Americans.
(UNCUT)
We,ll Never Turn Back (Bertha Gober)
How does Ry Cooder compare with Prince as a producer?
They’re different types of genius! When Prince produced two albums of
mine in the 1980s he was rarely with me in the studio. But Ry does
things like we did back in Muscle Shoals, with all the singers and
musicians playing together. Sometimes, with Ry, I could hear touches of
Pops. It’d hear some stray guitar lick and it’d send a shiver up my
spine.
(UNCUT)
I,ll Be Rested (Ry Cooder..Joachim Cooder.Mavis Staples)
The Washington Post's
Bill Friskics-Warren shared a similar sentiment in his review, writing
"Staples reinvests… with the moral authority to speak to social and
economic injustices that persist today" and "rarely have 'remakes'
sounded so tonic or inspired". The album received an A rating from the Boston Herald, which wrote "In the course of celebrating a landmark, Staples and Cooder make one of their own". We'll Never Turn Back also received perfect ratings from The Independent and NOW magazine.[6][16]LA Weekly's
Ernest Hardy gave it a rave review and lauded the album's sound,
writing "Powerfully raw, suggestive blues is the foundation of the CD,
but that root allows the collaborators to sprawl through other genres,
reminding you of the connections between them all — blues and gospel,
spirituals and jazz"
Jesus On The Mainline (Mavis Staples.Trad.)
Ry Cooder - guitar, mandolin, arranger, producer,Joachim Cooder - percussion, arranger, producer,
Mike Elizondo - bass, piano.Betty Fikes - background vocals,Rutha Harris -background vocals,
Jim Keltner - drums,Ladysmith Black Mambozo - background vocals,Charles Neblett - background vocals,
The Freedom Singers
The Washington Post's
Bill Friskics-Warren shared a similar sentiment in his review, writing
"Staples reinvests… with the moral authority to speak to social and
economic injustices that persist today" and "rarely have 'remakes'
sounded so tonic or inspired". The album received an A rating from the Boston Herald, which wrote "In the course of celebrating a landmark, Staples and Cooder make one of their own". We'll Never Turn Back also received perfect ratings from The Independent and NOW magazine.[6][16]LA Weekly's
Ernest Hardy gave it a rave review and lauded the album's sound,
writing "Powerfully raw, suggestive blues is the foundation of the CD,
but that root allows the collaborators to sprawl through other genres,
reminding you of the connections between them all — blues and gospel,
spirituals and jazz".
The Washington Post's
Bill Friskics-Warren shared a similar sentiment in his review, writing
"Staples reinvests… with the moral authority to speak to social and
economic injustices that persist today" and "rarely have 'remakes'
sounded so tonic or inspired". The album received an A rating from the Boston Herald, which wrote "In the course of celebrating a landmark, Staples and Cooder make one of their own". We'll Never Turn Back also received perfect ratings from The Independent and NOW magazine.[6][16]LA Weekly's
Ernest Hardy gave it a rave review and lauded the album's sound,
writing "Powerfully raw, suggestive blues is the foundation of the CD,
but that root allows the collaborators to sprawl through other genres,
reminding you of the connections between them all — blues and gospel,
spirituals and jazz".
We'll Never Turn Back was named one of the best albums of 2007 by several music writers and publications, including PopMatters (number 11) and The Austin Chronicle (number five). The album was ranked number 48 on Rolling Stone magazine's list of the Top 50 Albums of 2007. Los Angeles Times columnist Todd Martens named We'll Never Turn Back the second best album of the year,[and Greg Kot of the Chicago Tribune ranked it number one on his list of the best albums of 2007.
The spiritual home of great rock music. Classic
interviews, in-depth new album reviews, essential news stories, live
reviews, films, DVDs and much more. http://www.uncut.co.uk/
This video features The Sam Bush Band with Special Guests Susan Tedeschi and Derek Trucks performing Bell Bottom Blues by Derek and the Dominos, Gimme Shelter by the Rolling Stones (5:23) and Up on Cripple Creek by The Band (12:15) on the Doc and Merle Watson Stage at MerleFest 25.
. This is an
Thanks Markusss427!!
Incredible musical treat to see Sam, Susan and Derek performing together. It gets even more special when John Cowan and Bela Fleck join in for a tribute to Levon Helm doing The Band's - Up on Cripple Creek. Enjoy!
The Sam Bush Band is:
Sam Bush - Mandolin, Fiddle, Guitar
Stephen Mougin - Guitar
Todd Parks - Bass
Scott Vestal - Banjo
Chris Brown - Drums
Bridge School Benefit: Shoreline Amphitheatre - Mountain View, CA
October 26, 2013
From the first soloabbum of David Crosby ""If I Could Only Remember My Name"
Crosby explained to Mojo magazine January 2008 that this song about an invisible, ruling elite is still just as relevant today: "I think that particular tune has lasted well because it's still true. We don't know who the people are who are running the planet. There is still a feeling they are in charge and we are not and we don't know who they are. We don't know where they go to school or if they even care about, say, seagulls, or if they ever liked a puppy or if they hate humans. We don't know anything about them."
I wonder who they are
The men who really run this land
And I wonder why they run it
With such a thoughtless hand.
Tell me what are their names,
And on what street do they live?
I'd like to ride right over
This afternoon and give
Them a piece of my mind
About peace for mankind
Peace is not
An awful lot
To ask.
Jerry Garcia and Phil Lesh of the Grateful Dead, Michael Shreve the drummer for Santana and Neil Young all have co-writing credits on this track. Many of the leading lights of San Francisco's music scene were used by Crosby on the album. In the same interview he explained how this came about: "They were my friends. That was who I was close with, I think a lot of it had to do with Jerry (Garcia). He was there almost every night, as was Graham Nash. And the 2 of them really cared about this record."
