zaterdag 14 januari 2017

The Who - Tommy Live!! Houston 20th Nov.1975


De kick -off van hun Amerikaanse tour in 1975 ,en gelijk een van de beste optredens van deze toernee.In verband met het album van de week heb ik de Tommy set er uitgepikt.
Graag ook even aandacht voor het geweldige drummen van Keith Moon.


Amazing Journey / Sparks - Tommy's onderbewustzijn onthult zichzelf tegenover hem als een lange onbekende, gekleed in een zilverachtig gewaad met een gouden ,lange baard. Het visioen van hem lanceert hem in een spirituele reis door zijn binnenste waarin hij leert alle fysieke gevoelens als muziek te interpreteren.


Acid Queen / Tommy's ouders proberen hem maar weer eens te genezen. Dit keer wordt hij achtergelaten bij een vrouw die Tommy weer bij bewustzijn probeert te brengen door hem te bedwelmen met hallucinogene stoffen. Underture is een uitgebreide muzikale weergave van Tommy's drugs-ervaring.


Fiddle About - Tommy wordt achtergelaten bij zijn licht gestoorde alcoholistische oom Ernie. Ernie grijpt de kans om Tommy te misbruiken, zonder dat hij hoefde te vrezen dat iemand erachter zou komen. (...you won't shout as I fiddle about...)


Pinball Wizard - Men komt erachter dat Tommy een uitzonderlijk talent heeft om te flipperen en al snel verslaat hij de kampioen van het vorige toernooi. Dit leidt ertoe dat Tommy internationale faam krijgt. Pinball Wizard wordt gezongen door de voormalige kampioen. (...Even on my favourite table, he can beat my best...)


I'm Free - Tommy probeert de mensen die naar zijn preken luisteren spiritueel te verlichten.


Tommy's Holiday Camp - Tommy stelt zijn eigen huis open voor diegenen die ervoor openstaan om zich bij hem te voegen en prikkelt hen om zoveel mogelijk mensen mee te nemen als ze kunnen. Tommy opent zijn huis en dat is dan ook gauw vol met mensen, waarop hij een vakantiekamp bouwt om iedereen te kunnen herbergen.


We're Not Gonna Take It - Tommy vraagt zijn volgelingen om zichzelf (tijdelijk) te verblinden, en zichzelf doofstom te maken om werkelijk de spirituele hoogten te bereiken, maar de hardhandigheid van zijn cultus en de uitbuiting van haar volgelingen door zijn familie en aangetrouwden, zorgen ervoor dat zíjn volgelingen tegen hem in opstand komen. (...We're not gonna take it...). In de steek gelaten door zijn volgelingen en aanbidders, krijgt Tommy een nieuwe verlichting. (...See Me, Feel Me, Touch Me, Heal Me...)

vrijdag 13 januari 2017

The Faces - Miss Judy’s Farm (Paris Theater London England UK October 26th 1971)

Ron Wood Guitar- Ronnie Lane Bass -Rod Stewart vocals-Ian McLagan Keyboards
Kenney Jones Drums

 
The Faces - Miss Judy’s Farm (Paris Theater... door  morrisanddylan



 A Nod's As Good As a Wink... to a Blind Horse was the third album by British rock group Faces, and their second album of 1971. It was their most successful album, peaking at #6 in the US,[5] and reaching #2 in the UK. It contains their biggest hit, the rollicking "Stay with Me" (#6 in the UK, #17 in the US), and the album itself would be certified gold by the RIAA in 1972.[6]

dinsdag 10 januari 2017

The Beatles- And I Love Her /Tell me Why (Abbey Road Studio. 26/27 Febr.1964)

Studio Two, EMI Studios, Abbey Road
Producer: George Martin
Engineer: Norman Smith

  Having attempted to record Paul McCartney's And I Love Her on 25 and 26 February,
  The Beatles finally completed it, recording takes 20 and 21.(The Beatles Bible)

 George Harrison (Liverpool, 24/25 februari 1943 - Los Angeles, 29 november 2001)

  John Winston Ono Lennon MBE (voorheen John Winston Lennon, Liverpool, 9 oktober 1940 – New York, 8 december 1980)
  

  Richard Starkey, MBE (born 7 July 1940)

 
Two recording sessions took place on this day. After finishing And I Love Her in the first, which lasted from 10am to 1pm, The Beatles completed Tell Me Why in eight takes.(The Beatles Bible)



James Paul McCartney MBE (Liverpool, 18 juni 1942)

George Henry Martin (Holloway in Londen, 3 januari 1926 – Islington in Londen, 8 maart 2016)

 After a break for lunch, The Beatles returned to the studio for an afternoon session lasting from 2.30-5.30pm. They recorded John Lennon's ballad If I Fell in 15 takes, with Lennon and McCartney singing together into a the same microphone.(The Beatles Bible)

Howlin Wolf - The Story (Update)

Vandaag 41 jaar geleden overleed deze "grote" bluesman Howlin Wolf, R.I.P.

Chester Arthur Burnett (June 10, 1910 – January 10, 1976), known as Howlin' Wolf, was an influential American blues singer, guitarist and harmonica player.

In 1910, Howlin’ Wolf was born on a Mississippi plantation in the midst of a blues tradition so vital it remains the underpinning for much of today’s popular music. His birth name was Chester Arthur Burnett; “Howlin’ Wolf” was a nickname he picked up in his youth. He was exposed to the blues from an early age through such performers as Charley Patton and Willie Brown, who performed at plantation picnics and juke joints. Wolf derived his trademark howl from the “blue yodel” of country singer Jimmie Rodgers, whom he admired. Although he sang the blues locally, it wasn’t until he moved to West Memphis in 1948 that he put together a full-time band. Producer Sam Phillips recorded Howlin’ Wolf at his Memphis Recording Service (later Sun Records) after hearing him perform on radio station KWEM. Some of the material was leased to Chess Records, and in the early Fifties Howlin’ Wolf signed with Chess and moved to Chicago. He remained there until his death.


Evil
Howlin’ Wolf ranks among the most electrifying performers in blues history, as well as one of its greatest characters. He was a ferocious, full-bodied singer whose gruff, rasping vocals embodied the blues at its most unbridled. A large man who stood more than six feet tall and weighed nearly 300 pounds, Howlin’ Wolf cut an imposing figure, which he utilized to maximum effect when performing. In the words of blues historian Bob Santelli, “Wolf acted out his most potent blues, becoming the living embodiment of its most powerful forces.”


Sittin on the top of the world(1974)

Howlin’ Wolf cut his greatest work in the Fifties for the Chicago-based Chess Records. Many songs with which he is most closely identified - “Spoonful,” “Back Door Man,” “Little Red Rooster” and “I Ain’t Superstitious” - were written for him by bluesmen Willie Dixon, a fixture at Chess Records who also funneled material to Wolf’s main rival, Muddy Waters. Howlin’ Wolf himself was an estimable songwriter, responsible for such raw classics as “Killing Floor,” “Smokestack Lightning” and “Moanin’ at Midnight.”


Meet me In The Bottom
Howlin' Wolf defines the Blues while slamming Son House, then performs "Meet Me In The Bottom" with the help of his Band. It's not apparent What sets Wolf off, as Son House is off mic and inaudible, but I speculate that Son may have interrupted Wolf's oration with his own famous assessment of the Blues; "Ain't but one kind of Blues..., and that consists between male and female that's in love".


Blues at Newport 1966,, Howlin' Wolf seems to enjoy the taste of His Harmonica maybe just a bit too much. This is a very good performance by a consummate Master of the Blues.

Howlin’ Wolf served to influence such blues-based rock musicians as the Rolling Stones and Eric Clapton. In fact, he recorded a pair of albums - The London Howlin’ Wolf Sessions and London Revisited - with his British disciples in the early Seventies. Howlin’ Wolf’s distinctive vocal style and rough-hewn approach to the blues can also be heard in the work of such diverse artists as Captain Beefheart and His Magic Band and Led Zeppelin.


"Smoke Stack Lightning" (as listed on the original single, more commonly referred to as "Smokestack Lightning")

Slowed down for much of the Seventies due to serious internal injuries suffered in an automobile accident, Howlin’ Wolf gave his last performance in Chicago in November 1975 with fellow blues titan B.B. King. He died of kidney failure two months later

zondag 8 januari 2017

Elvis Aron Presley (Tupelo (Mississippi), 8 januari 1935 – Memphis (Tennessee), 16 augustus 1977) Elvis R.I.P.


Elvis Aaron Presley (Tupelo (Mississippi), 8 januari 1935 – Memphis (Tennessee), 16 augustus 1977)

Zo beste muziekvrienden,na een paar heerlijke dagen tussen de Limburgse heuvels is Arthur weer terug met zijn muzikale zoektocht waarin Elvis zeker niet mag ontbreken .Ik moest in Limburg denken aan die bijzondere dag 16 augustus 1977 alweer zo,n 37  jaar geleden In de taxi gezeten Sittard naar Geleen kwam via de radio door dat Elvis was overleden.De taxichauffeur was hier zo van onder de indruk dat hij zijn wagen aan de kant zette in in snikken uitbarste.
Dit was dus een ,,echte,,fan,en dat moment zal ik niet snel vergeten Vandaar Elvis.

Elvis Aaron Presley (Tupelo (Mississippi), 8 januari 1935Memphis (Tennessee), 16 augustus 1977) was een Amerikaans popzanger en acteur. Hij wordt voornamelijk gezien als de pionier van de rock-'n-rollmuziek. Hij veranderde het landschap van de populaire muziek door countrymuziek, gospel en rhythm and blues te vermengen. Hij geldt als een van de meest populaire en invloedrijke artiesten van de 20e eeuw. Vele artiesten, zoals Eddie Cochran, Cliff Richard, The Beatles, Bob Dylan, U2 en Bruce Springsteen zijn schatplichtig aan hem


Elvis Presley-Blue Sued Shoes

Elvis krijgt een gitaar als verjaardagscadeau van zijn moeder, maar hij kan niet eens spelen. Uiteindelijk krijgt de jonge Elvis les van zijn oom: uncle Vester, Vernons broer. Nog steeds is de Tupelo Hardware Company waar Gladys (zijn moeder) die gitaar kocht een drukbezochte toeristische trekpleister in Tupelo.
Als hij tien is neemt Elvis Presley deel aan de allereerste muziekwedstrijd in z'n leven. Z'n ouders vinden dat hun jongen een gouden stem heeft en regelen voor hem een plaatsje op de kandidatenlijst. Ook de jury wordt gecharmeerd door het schuchtere jongetje met z'n veel te grote broek die foutloos het kinderliedje "Old Shep" van Red Foley brengt. Radio WELO is ter plaatse en brengt, toen al, rechtstreeks verslag uit van de zangwedstrijd. De radio-uitzending wMet liveoptredens (in de regio) nam zijn populariteit alleen maar toe. Dit onderkende ook ene Tom Parker, beter bekend als 'The Colonel', die Elvis kon overtuigen om hem als manager te nemen Het eerste wapenfeit van Elvis' nieuwe manager was om Elvis onder te brengen bij RCA Victor. Elvis ondertekende bij de invloedrijke muziekproducent Steve Sholes een platencontract voor $35.000, destijds een recordbedrag, waarmee RCA ook de rechten voor alle Sun-opnamen overnam. In januari 1956 trad hij voor het eerst op in een landelijke televisieshow, de Stage Show van Jimmy en Tommy Dorsey. Elvis zou daarna nog veelvuldig van het medium televisie gebruikmaken om zijn populariteit te behouden


In datzelfde jaar mocht hij zijn eerste gouden plaat in ontvangst nemen voor zijn eerste RCA-plaat, die nr. 1 stond in drie verschillende hitlijsten: Heartbreak Hotel. Nummers als Money Honey en I Got a Woman waren oorspronkelijk van andere zangers, maar de manier waarop Elvis ze uitvoerde sprak de tieners van die tijd aan en werden alle rockklassiekers. Nummers als Love Me Tender, Hound Dog, Don't Be Cruel, All Shook Up, Teddy Bear, Jailhouse Rock waren zeer grote hits. Tot in 1958 nam hij de ene na de andere plaat op, in totaal 14, die alle ongehoord veel succes hadden. title="1968">1968 maakte hij een televisieshow voor NBC, die met kerst uitgezonden werd en alle kijkrecords verbrak. Deze show werd vanaf die tijd wel de comebackshow genoemd. Elvis trad er op met zijn oude muzikanten en was voor het grootste deel van de show gekleed in een zwartleren pak. Vanaf 1969 trad hij voornamelijk op in Las Vegas. Hiervan is de documentaire Elvis: that's the way it is (1970) gemaakt. Daarna ging Elvis weer op tournee in de VS. Hiervan werd de documentaire Elvis on tour (1972) gemaakt.

Zijn optredens kenden hoogte- en dieptepunten, hetgeen bijvoorbeeld het drukke concertjaar 1976 duidelijk aantoonde: de concerten van de zomer van dat jaar getuigen van een weinig alerte Elvis: hij vergat zijn teksten en compenseerde dit met grappige uithalen en opmerkingen. Aan de andere kant worden de eindejaarsconcerten in Dallas en Pittsburgh tot de beste van zijn latere carrière gerekend. Het laatste optreden vond plaats op 26 juni 1977. Elvis werd tijdens de concerten begeleid door een vaste band bestaande uit James Burton (gitaar), John Wilkinson (gitaar), Ronnie Tutt (drums), Glen Hardin (piano), Jerry Scheff (bas) en Charley Hodge (tweede stem), een oude vriend uit zijn diensttijd
Elvis overleed op 16 augustus 1977 in Memphis in de badkamer van zijn huis, officieel door een hartstilstand, maar later zou na autopsie blijken dat zijn lichaam sporen van meerdere soorten pillen (poly-farmacy) bevatte. Vermoedelijk was er sprake van een overdosis van door zijn arts voorgeschreven medicijnen.