zaterdag 17 november 2012

Gene Clark - live at Doc Severinsen’s Music Show Place ,Oklahoma City

Vandaag 68 jaar geleden was de geboortedag van Gene Clark,in herrinering...




Harold Eugene Clark (Tipton (Missouri), 17 november 1944 - Sherman Oaks (Californië), 24 mei 1991) medeoprichter van de folkrock groep The Byrds.


Christine (Live at the Doc Severinsens Music Showplace Jan 24, 1986)

Gene Clark (guitar, vocals),John York (guitar, vocals),Rick Roberts (guitar, vocals)
Nicky Hopkins (keyboards)Billy Darnell (guitar, vocals)
Carlos Bernal (bass)Greg Thomas (drums)

Clark schreef in de begintijd vele songs voor de groep, waaronder "Feel a Whole lot Better", "Set You Free This Time", "Here Without You" en "Eight Miles High".
Begin 1966 bepaalde het management van de band dat Roger McGuinn de lead vocals van de hit singles en de Dylan covers voortaan voor zijn rekening zou nemen. Deze teleursstelling, gecombineerd met Clark's hekel aan touren (en zijn chronische vliegangst) en de jaloezie van de overige bandleden over de extra inkomsten van Clark voor de copyrights van de door hem geschreven songs, zorgde voor interne strubbelingen en Clark verliet daarop de Byrds.


Marie Sue(Live at the Doc Severinsens Music Showplace Jan 24, 1986)

In 1967 bracht hij zijn eerste soloalbum uit, "Gene Clark with the Gosdin Brothers"; commercieel een flop, maar artistiek een meesterwerkje. Na het vertrek van David Crosby uit The Byrds in 1967 keerde hij weer even terug op het oude nest, maar dezelfde problemen staken de kop weer op; Clark's rentree duurde slechts drie weken.
Vervolgens nam hij de cult-countryrock-klassieker "The Fantastic Expedition of Dillard & Clark" (1968) op met Doug Dillard (banjo) en een band met o.a. Byrds-leden Chris Hillman en Michael Clarke.


SetYou Free This Time(Live at the Doc Severinsens Music Showplace Jan 24, 1986)

Hierna liet Clark van zich horen op het melancholieke "White Light" (1971), maar ondanks de hoge kwaliteit van dit werk kende het weinig succes. Reden waarom de reünie van The Byrds in de originele bezetting in 1973 Clark goed uitkwam, maar critici sabelden het titelloze album neer en vervolgens ging ieder weer zijn eigen weg.
In 1974 kwam Gene Clark met het weelderige, gecompliceerde "No Other", ook wel Clark's "Sgt. Pepper" genoemd. Tot zijn grote teleurstelling werd zijn magnum opus nauwelijks opgemerkt, en na een middelmatige opvolger "Two Sides to Every Story" (1977) kwam Clark weer terecht op het oude Byrds-nest, ditmaal in de vorm van het samenwerkingsverband McGuinn, Clark & Hillman, die echter allesbehalve Byrds klonken. Ook dit duurde niet lang; na een album en een vervolgplaat waarop de door drank, drugs en paranoia getekende Clark nog maar sporadisch te horen is gingen McGuinn en Hillman nog even als duo verder.


So You Want To Be A Rock ‘N’ Roll Star(Live at the Doc Severinsens Music Showplace Jan 24, 1986)

Na een herstelperiode liet hij in 1984 weer van zich horen met het album "Firebyrd" dat op een klein label verscheen. Dit had ook niet het beoogde resultaat en Clark liet zich in 1985 verleiden mee te doen aan een Byrds-tributeband waar ook drummer Michael Clarke aan meedeed. Tegelijkertijd was hij een duo begonnen met ex-Textones zangeres Carla Olson. In 1986 verscheen hun goed ontvangen "So Rebellious a Lover"; in de jaren hierna zouden Olson en Clark (die de Byrds-tribute nu had verlaten) als duo blijven optreden, maar een tweede studio-album is er nooit van gekomen. Ook een band met o.a. ex-Byrd John York kwam niet echt van de grond.


Turn turn Turn(Live at the Doc Severinsens Music Showplace Jan 24, 1986)

The Byrds werden in januari 1991 in de Rock 'n Roll Hall Of Fame opgenomen ter gelegenheid waarvan de originele samenstelling nog eenmaal optrad. Vier maanden later, op 24 mei 1991, stierf Gene Clark, na lange tijd door gezondheidsproblemen, deels veroorzaakt door drank en drugs, geplaagd te zijn geweest.

Gene Clark Live at the Ritz (1985)
http://arthurfromholland.blogspot.com/2009/08/gene-clark-live-at-ritz-1985.html

More Gene Clark
http://arthurfromholland.blogspot.com/2009/01/arthurs-muziek-verzameling-c-256-260.html


Harold Eugene Clark (Tipton (Missouri), 17 november 1944 - Sherman Oaks (Californië), 24 mei 1991
R.I.P

donderdag 15 november 2012

Dave Matthews Band Spin 'If Only' Into Hazy Jam at the Hollywood Bowl

Back in September, Dave Matthews Band celebrated the release of their latest album, Away From the World, with a September 12th show at the Hollywood Bowl in Los Angeles. Here, DMB builds the jazzy, sparse melodies of new track "If Only" into a hazy extended cut, spacing out their trademark jams as Dave Matthews pleads for a lover to take him back. Bron Rolling Stone

maandag 12 november 2012

Happy Birthday Neil !


                            Foto Arthur
Vandaag word mijn muzikale vriend Neil Young 67 jaar en he is still  going strong!!
Nog steeds weet hij mij weer te verrassen,dit jaar nog met twee prachtige albums en hij is ook weer op pad met zijn oude makkers van Crazy Horse.Hopenlijk zien we hem volgend jaar hier op het podium in Belgie of in Nederland.Neil nogmaals ,Van harte!!!
Hier nogmaals mijn bericht van Neil,s laatste optren in Belgie.

Neil Young Antwerpen 6-6-2009

4 uur vertokken,5 uur voor de deuren van het Sportpaleis van Antwerpen,18.30 de zaal open,aanvang voorprogramma 20.30 Neil Young 21.30 op het podium.Ja, je moet er wel wat voor over hebben om op de eerste rij te staan....

Admiraal Freebee, goeie opwarmer voor Neil,het valt niet mee om in een half uurtje voor een ongeduldig N Y publiek je goed te presenteren.Het lukte deze band prima.

Ondertussen kennis gemaakt met singer/songwriter Marsha en haar ouders,twee aardige belgiese jongens ,allemaal echte Neil Young die-hards.Er kon dus lekker over muziek gediscussieerd worden wat het lange wachten een stuk aangenamer maakte.

21.30
De zaallichten uit Neil en zijn band betreden het podium.


1 Love and only love.
van het album Ragged Glory Neil is volgens mij sjacherijnig,stampt woedend op zijn pedalen,belooft weinig goeds.
Maar het klinkt allemaal geweldig en daar gaat het om.






2 Hey hey My my (into the black)

van het album Rust never Sleeps ,de boosheid is over, Neil en het Sportpaleis gaan los!
3 Everybody knows this is nowhere
van Neil,s tweede solo album,een feest van herkenning.

4 Pocahontas
moet even goed luisteren,beetje vreemd intro,maar dan..
Aurora borealis
The icy sky at night
Paddles cut the water
In a long and hurried flight
From the white man to the fields of green
And the homeland we've never seen.

5 Spirit Road
van het album Chrome Dreams
niet mijn favoriete nummer,maar vanavond vind ik alles mooi.


6 Cortez the Killer van het eerste album(Zuma)wat ik ooit van Neil kocht
een van mij favorieten,heerlijk meeslepend traag gespeeld,Neil geselt zijn gitaar ,prachtig.


7 Cinammon Girl van het album Everybody knows this is Nowhere
het gaat maar door ,ouwe Arthur en zijn nieuwe vrienden gaan helemaal los!





8 Mother Earth van Ragged Glory
He ,He, even tot rust komen,de jaren gaan tellen nietwaar.
Neil kruipt achter het grote pijporgel,Ben ,Pegi en Anthony nemen de achtergrondvocalen voor hun rekening ,erg mooi!



9 Don, let it bring you Down van After the Goldrush

Neil zet ons even op het verkeerde been,we denken aan Old man,niet dus .
10 Going Back van Comes a Time
Drummer gaat te snel,i,m not that fast bromt Neil of zoiets opnieuw!

11 Comes a Time van het gelijknamige album

Ben en Anthony op ackoestische gitaar.






12 Old Man van Harvest daar is hij toch.
Superoady Larry Gragg op de banjo







13 Heart of Gold weer van Harvest
Blijft na al die jaren een mooi nummer,verveelt me nooit.


14 Mansion on the Hill van Ragged Glory
Zo, het is gedaan met de rust ,we gaan weer ,,electrisch,,


15 I,ve been waiting for you van Neils eerste solo album uit 1968




16 Keep on Rocking in a Freeworld van het album Freedom

Eigenlijk was ik dat nummer al een beetje beu,maar niet vanavond!
De zaalichten aan ,het publiek doet lekker mee ,en dan is het afgelopen?

The band van L naar R RickRosas-bass,Anthony Crawford-vocals,piano,gitaar,Pegi Young-vocals,vibraphone,piano,gitaar Neil,Ben Keith-pedalsteel,lapsteel,organ,vocals Chad
Cromwell-drums

17 Natuurlijk nog een toegift,wat zou het worden,A day in the Live of Like a Hurricane,het word de laatste,wat mij betreft een wat slappe uitvoering.
het mag de pret niet drukken.We hebben een pracht concert gezien,voldaan maar dodelijk vermoeid zoeken we de uitgang op.Marsha gaat proberen backstage te komen voor een ontmoeting met Neil.Ik en haar ouders betwijfelen of dit zal lukken.Als ze na een poosje nog niet terug is,gaan we toch denken dat het haar gelukt is .



De foto,s zijn van