zaterdag 31 januari 2009

Arthur,s Muziekverzameling 261-265

261 Gene Clark White Light
(With Tomorrow)




262 Gene Clark Roadmaster
(Full Circle)





263 Gene Clark Echoes
(Set you free this Time)





264 Gene Clark & Carla Olsen So Rebellious A Lover
(Gypsy Rider)





265 Gene Clark & Carla Olsen In Concert
(Almost Saturday Night)

EMILY REMLER

Emily Remler (September 18, 1957May 4, 1990) was eenAmerikaanse jazz gitariste .Ze maakte zeven albums met hard bop, jazz standards en fusion gitaar werk.
Ze overleed aan een hartaanval op 32 jarige leeftijd tijdens een toernee door Australie .


How Intensive (Jobim) TV Australie,een paar dagen voor haar overlijden.

Al op de jonge leeftijd van 10 jaar begon ze gitaar te spelen. Aanvankelijk folk, enkele jaren daarna rockmuziek: Jimi Hendrix, Johnny Winter.
Later, op het Berklee College of Music (1973-'75), kwam juist de jazz op de voorgrond te staan: Wes Montgomery, Pat Martino, Charlie Christian.


Tenor Madness
Emily Remler,s interpetatie van de Sonny Rollins classic 'Tenor Madness' op Australian TV in Mei 1989.

In 1976 verhuisde Emily Remler naar New Orleans, waar zij als vaste gitarist werkte in het Fairmont Hotel. Daar begeleidde zij onder meer Nancy Wilson, Michel Legrand, Robert Goulet.
Daarnaast speelde ze in de R & B-band 'Little Queenie and the Percolators' en in 'FourPlay '.
In deze zelfde periode begon Emily ook met het geven van gitaarlessen.


Emily Remler met haar compositie "Blues For Herb."

De carrière van Emily Remler kwam in een stroomversnelling toen zij in contact kwam met haar grote voorbeeld: gitarist Herb Ellis.
Ellis was enorm onder de indruk van het veelbelovende talent en introduceerde haar bij Carl Jefferson, president van Concord Jazz Records.
Jefferson op zijn beurt, nodigde Emily uit voor het Concord Jazz Festival (California). Ze stond op het podium met Herb Ellis, Cal Collins, Barney Kessel, Tal Farlow en Howard Roberts. Het was 1978.


Emily Remler speelt 'Secret Love' in een TV show in Kansas City in 1989 met Kelly Roberti op bass en Brad Edwards op drums.

Terug in New York, begin jaren '80, formeerde ze het Emily Remler Trio om daarmee in het clubs-circuit te kunnen werken.
Tegelijkertijd speelde ze drie jaar in de band van Astrud Gilberto.


In 1981 speelde Emily op het jazzfestival van Berlijn (Berliner Festspiele). Ze was special guest van het David Friedman Quartet: het optreden was succesvol en indrukwekkend.


Red Blues Bossa Nova

Eveneens in 1981 verbleef zij enige tijd in Los Ang
eles, waar ze in de music-cast zat van de toneel-musical 'Sophisticated Ladies'.
En ook in datzelfde jaar werd Emily door componist en jazzcriticus Leonard Feather verkozen tot 'Young (jazz-) Woman of The Year 1981'.


A Blues

Samenwerking met gitarist Larry Coryell resulteerde in 1985 in het album 'Together'.

Herb Ellis, Barney Kessel en Charlie Byrd, "The Great Guitars", werden van trio een "Great Guitars"-kwartet.
Ook met de musici Eddie Gomez, Bob Moses en trompettist John D'Earth vormde Emily een kwartet.


Emily Remler 18 September 1957-4 mei 1990

Nederlanse Emily Remler Website
http://www.emilyremler.nl/index.html

Officiele site
www.allthingsemily.com

Life is a lot like jazz. . . it’s best when you improvise. George Gershwin

donderdag 29 januari 2009

Bill Wyman,s Rhythm Kings Middelburg 27-01-09

Foto Arthur
Bill Wyman(bass) Georgie Fame(organ) Albert Lee(guitar) Beverlee Skeete(vocals)
Trerry Taylor (guitar) Geraint Watkins(keyboard)Graham Broad(drums)Nick Payne(sax)
Frank Mead(sax)

Lekker concertje dinsdagavond in Middelburg,behalve Bill nog meer oude bekenden in de band,vooral als Van Morrisonfan was het leuk om Georgie Fame en Geraint Watkins weer eens in aktie te zien.Beide maken ook regelmatig deel uit van de V.Mband
Hoogtepunten van de avond waren voor mij Melody, Green River,Too Late,natuurlijk Honky Tonk Woman,Three Cool Cats,een heel aparte uitvoering van Johnny B Good en een prachtige Crying in the Rain van de Everly Brothers(Albert Lee zat ooit in de begeleidingsband van de Everly,s)


Bill in Middelburg
Een verslag uit de Provinciale Zeeuwse Courant.

MIDDELBURG - Zelden zat de Stadsschouwburg zo vol. Dat Bill Wyman er gisteravond optrad, was op zich al voldoende om de zaal te laten volstromen met oudere jongeren en jongere ouderen.


Maar door nog niet helemaal opgehelderde oorzaak bleek bovendien een flink aantal stoelen dubbel te zijn verkocht. Dat was dus improviseren en aanschuiven.

Opwinding was er al genoeg, want ja, hoe vaak maak je dat mee: een (weliswaar ex-)Rolling Stone in Middelburg? De vermaarde bassist zelf slofte om kwart over acht doodgemoedereerd het podium op. Spijkerpak, donkere bril, rode basgitaar. Are you ready for a good time? Retorische vraag.


Laat de rest maar aan de Rhythm Kings over, vaak wat oneerbiedig Wymans 'hobbyband' genoemd, maar dan wel met uitsluitend kleppers. Organist Georgie Fame en gitarist Albert Lee zijn de bekendste, maar ook de andere zes zijn fantastische muzikanten. Wie even snel telde, zag pakweg twee eeuwen podiumervaring staan.

Het negental leefde zich uit in een lange serie klassiekers uit de muziekgeschiedenis, verpakt in een cocktail van stijlen: van onversneden Chicago-blues tot soul en van cajun tot rock-'n-roll. Fame zette de toon met Ray Charles' I Got A Woman en daarna kwamen vele helden voorbij: Wilson Pickett, Fats Domino, Gene Vincent, T-Bone Walker, Creedence Clearwater Revival - het hield niet op.

Alles werd vaardig maar vooral ook bezield gebracht, de leadzang wisselde voortdurend zodat iedereen een hoofdrol had, het saxofoonduo Nick Payn en Frank Mead grossierde in malle pasjes en andere grollen, maar echte poespas zoals een lichtshow bleef achterwege. Alles draaide om de muziek en de liefde daarvoor. En die was bijna tastbaar.

Wyman zelf is nog steeds de stille Stone, neigend naar de achtergrond en met als voornaamste actie het verplaatsen van zijn gewicht van het ene op het andere been. Maar ook hij nam enkele nummers voor zijn rekening. En na de pauze kreeg hij de zaal helemaal los met Honky Tonk Women, het schaarse Stones-moment.

Setlist Middelburg 27-01-2009

"Ry Cooder & The Moula Banda Rhythm Aces

Ryland Peter (Ry) Cooder (Los Angeles, 15 maart 1947)

Dat was nog eens een leuk bericht op het mooie weblog Peerkes Plaatjes
Ry Cooder komt deze kant op en nog wel in gezelschap van die andere gigant Flaco Gimenez!
Natuurlijk moet Arthur daar bij zijn,het was even kiezen of Carre of de Koninging Elizabeth Zaal Antwerpen.Het is de laatste geworden,altijd gezellig in Antwerpen en lekker dichtbij.

Ry Cooder & Nick Lowe & Flaco Gimenez

Datum zon 21/06/'09
Aanvang 20:00
Locatie Koningin Elisabethzaal
Kon. Astridplein 23
2018 Antwerpen
Belgium
Aantal tickets 1
Plaats
Normale prijs Blok : Corbeille D Rij: 6 Plaats: 6

Om er alvast in te komen een concert van Ry met een superband uit 1987 in
The Catalyst, Santa Cruz, CA op 25 Maart 1987.


How Can a Poor Man Stand Such Times and Lives
Prachtige slide gitaarsolo van Ry

Band:
Ry Cooder: guitar, vox
Jim Keltner: drums
Van Dyke Parks: keys
Jorge Calderon: bass
Flaco Jimenez: accordion
Miguel Cruiz: percussion
Steve Douglas: sax
George Bohannon: trombone





Maria Helena
Op trombone George Bohannon
Luister ook nog eens naar de versie van Los Indios Tabajaras


Goodnight Irine (Leadbelly song)

Singers:
Bobby King: tenor
Terry Evans: baritone
Arnold McCuller: tenor
Willie Green Jr: bass




Jesus is on the Mainline
Ry op een heel apart soort mandoline/gitaartje!


The Very Thing that makes her rich.