zondag 15 januari 2017

Ry Cooder & David Lindley - Jesus On The Mainline (1994)

                                      Apr 27, 1994 Fillmore Auditorium (San Francisco, CA)

                   Jesus On The Mainline Album - Paradise and Lunch

Ry Cooder - guitar, vocals,David Lindley - guitar, fiddle, vocals,Bobby King - tenor vocal,
Terry Evans - baritone vocal,Willie Green - bass vocal,Joachim Cooder - percussioN

Jesus on the Mainline (trad.) From the 1959 Sounds of the South series (Negro Church Songs) on Atlantic 1351, performed by James Shorty, Viola James, and the Congregation of the Independence Church in Tyro, MS. Other contemporary recordings were by Rev. Dwight 'Gatemouth' Moore ['60, Audio Fidelity LP 1921], the Whispering Spirits of Baltimore, MD ['60, Choice 11, "Jesus Is On the Mainline"], (Mississippi) Fred McDowell with the Hunter's Chapel Singers ['66, "Jesus Is on the Mainline", Amazing Grace, Testament T 2219] and several other gospel performers. Earlier recordings by the same name was by Mrs. Lillie Knox ['37, Library of Congress]. the Plantation Echoes ['37, "Jesus on De Main Line Too" Library of Congress], the Jordan River Singers ['51, Nashboro 512]; "Jesus Is on the Mainline" was recorded by Maceo Woods in 1954 but unissued.
 (History Of Ry Cooder Songs)

More Ry Cooder on Arthur,s Musical Journey

Ry Cooder Jazz Live!

Ry Cooder & The Chicken Skin band

Ry Cooder at The Record Plant Studio,s

Ry Cooder with Little Village

More Ry

zaterdag 14 januari 2017

The Who - Tommy Live!! Houston 20th Nov.1975

De kick -off van hun Amerikaanse tour in 1975 ,en gelijk een van de beste optredens van deze toernee.In verband met het album van de week heb ik de Tommy set er uitgepikt.
Graag ook even aandacht voor het geweldige drummen van Keith Moon.

Amazing Journey / Sparks - Tommy's onderbewustzijn onthult zichzelf tegenover hem als een lange onbekende, gekleed in een zilverachtig gewaad met een gouden ,lange baard. Het visioen van hem lanceert hem in een spirituele reis door zijn binnenste waarin hij leert alle fysieke gevoelens als muziek te interpreteren.

Acid Queen / Tommy's ouders proberen hem maar weer eens te genezen. Dit keer wordt hij achtergelaten bij een vrouw die Tommy weer bij bewustzijn probeert te brengen door hem te bedwelmen met hallucinogene stoffen. Underture is een uitgebreide muzikale weergave van Tommy's drugs-ervaring.

Fiddle About - Tommy wordt achtergelaten bij zijn licht gestoorde alcoholistische oom Ernie. Ernie grijpt de kans om Tommy te misbruiken, zonder dat hij hoefde te vrezen dat iemand erachter zou komen. (...you won't shout as I fiddle about...)

Pinball Wizard - Men komt erachter dat Tommy een uitzonderlijk talent heeft om te flipperen en al snel verslaat hij de kampioen van het vorige toernooi. Dit leidt ertoe dat Tommy internationale faam krijgt. Pinball Wizard wordt gezongen door de voormalige kampioen. (...Even on my favourite table, he can beat my best...)

I'm Free - Tommy probeert de mensen die naar zijn preken luisteren spiritueel te verlichten.

Tommy's Holiday Camp - Tommy stelt zijn eigen huis open voor diegenen die ervoor openstaan om zich bij hem te voegen en prikkelt hen om zoveel mogelijk mensen mee te nemen als ze kunnen. Tommy opent zijn huis en dat is dan ook gauw vol met mensen, waarop hij een vakantiekamp bouwt om iedereen te kunnen herbergen.

We're Not Gonna Take It - Tommy vraagt zijn volgelingen om zichzelf (tijdelijk) te verblinden, en zichzelf doofstom te maken om werkelijk de spirituele hoogten te bereiken, maar de hardhandigheid van zijn cultus en de uitbuiting van haar volgelingen door zijn familie en aangetrouwden, zorgen ervoor dat zíjn volgelingen tegen hem in opstand komen. (...We're not gonna take it...). In de steek gelaten door zijn volgelingen en aanbidders, krijgt Tommy een nieuwe verlichting. (...See Me, Feel Me, Touch Me, Heal Me...)

vrijdag 13 januari 2017

The Faces - Miss Judy’s Farm (Paris Theater London England UK October 26th 1971)

Ron Wood Guitar- Ronnie Lane Bass -Rod Stewart vocals-Ian McLagan Keyboards
Kenney Jones Drums

The Faces - Miss Judy’s Farm (Paris Theater... door  morrisanddylan

 A Nod's As Good As a Wink... to a Blind Horse was the third album by British rock group Faces, and their second album of 1971. It was their most successful album, peaking at #6 in the US,[5] and reaching #2 in the UK. It contains their biggest hit, the rollicking "Stay with Me" (#6 in the UK, #17 in the US), and the album itself would be certified gold by the RIAA in 1972.[6]

dinsdag 10 januari 2017

The Beatles- And I Love Her /Tell me Why (Abbey Road Studio. 26/27 Febr.1964)

Studio Two, EMI Studios, Abbey Road
Producer: George Martin
Engineer: Norman Smith

  Having attempted to record Paul McCartney's And I Love Her on 25 and 26 February,
  The Beatles finally completed it, recording takes 20 and 21.(The Beatles Bible)

 George Harrison (Liverpool, 24/25 februari 1943 - Los Angeles, 29 november 2001)

  John Winston Ono Lennon MBE (voorheen John Winston Lennon, Liverpool, 9 oktober 1940 – New York, 8 december 1980)

  Richard Starkey, MBE (born 7 July 1940)

Two recording sessions took place on this day. After finishing And I Love Her in the first, which lasted from 10am to 1pm, The Beatles completed Tell Me Why in eight takes.(The Beatles Bible)

James Paul McCartney MBE (Liverpool, 18 juni 1942)

George Henry Martin (Holloway in Londen, 3 januari 1926 – Islington in Londen, 8 maart 2016)

 After a break for lunch, The Beatles returned to the studio for an afternoon session lasting from 2.30-5.30pm. They recorded John Lennon's ballad If I Fell in 15 takes, with Lennon and McCartney singing together into a the same microphone.(The Beatles Bible)

Howlin Wolf - The Story (Update)

Vandaag 41 jaar geleden overleed deze "grote" bluesman Howlin Wolf, R.I.P.

Chester Arthur Burnett (June 10, 1910 – January 10, 1976), known as Howlin' Wolf, was an influential American blues singer, guitarist and harmonica player.

In 1910, Howlin’ Wolf was born on a Mississippi plantation in the midst of a blues tradition so vital it remains the underpinning for much of today’s popular music. His birth name was Chester Arthur Burnett; “Howlin’ Wolf” was a nickname he picked up in his youth. He was exposed to the blues from an early age through such performers as Charley Patton and Willie Brown, who performed at plantation picnics and juke joints. Wolf derived his trademark howl from the “blue yodel” of country singer Jimmie Rodgers, whom he admired. Although he sang the blues locally, it wasn’t until he moved to West Memphis in 1948 that he put together a full-time band. Producer Sam Phillips recorded Howlin’ Wolf at his Memphis Recording Service (later Sun Records) after hearing him perform on radio station KWEM. Some of the material was leased to Chess Records, and in the early Fifties Howlin’ Wolf signed with Chess and moved to Chicago. He remained there until his death.

Howlin’ Wolf ranks among the most electrifying performers in blues history, as well as one of its greatest characters. He was a ferocious, full-bodied singer whose gruff, rasping vocals embodied the blues at its most unbridled. A large man who stood more than six feet tall and weighed nearly 300 pounds, Howlin’ Wolf cut an imposing figure, which he utilized to maximum effect when performing. In the words of blues historian Bob Santelli, “Wolf acted out his most potent blues, becoming the living embodiment of its most powerful forces.”

Sittin on the top of the world(1974)

Howlin’ Wolf cut his greatest work in the Fifties for the Chicago-based Chess Records. Many songs with which he is most closely identified - “Spoonful,” “Back Door Man,” “Little Red Rooster” and “I Ain’t Superstitious” - were written for him by bluesmen Willie Dixon, a fixture at Chess Records who also funneled material to Wolf’s main rival, Muddy Waters. Howlin’ Wolf himself was an estimable songwriter, responsible for such raw classics as “Killing Floor,” “Smokestack Lightning” and “Moanin’ at Midnight.”

Meet me In The Bottom
Howlin' Wolf defines the Blues while slamming Son House, then performs "Meet Me In The Bottom" with the help of his Band. It's not apparent What sets Wolf off, as Son House is off mic and inaudible, but I speculate that Son may have interrupted Wolf's oration with his own famous assessment of the Blues; "Ain't but one kind of Blues..., and that consists between male and female that's in love".

Blues at Newport 1966,, Howlin' Wolf seems to enjoy the taste of His Harmonica maybe just a bit too much. This is a very good performance by a consummate Master of the Blues.

Howlin’ Wolf served to influence such blues-based rock musicians as the Rolling Stones and Eric Clapton. In fact, he recorded a pair of albums - The London Howlin’ Wolf Sessions and London Revisited - with his British disciples in the early Seventies. Howlin’ Wolf’s distinctive vocal style and rough-hewn approach to the blues can also be heard in the work of such diverse artists as Captain Beefheart and His Magic Band and Led Zeppelin.

"Smoke Stack Lightning" (as listed on the original single, more commonly referred to as "Smokestack Lightning")

Slowed down for much of the Seventies due to serious internal injuries suffered in an automobile accident, Howlin’ Wolf gave his last performance in Chicago in November 1975 with fellow blues titan B.B. King. He died of kidney failure two months later

zondag 8 januari 2017

ELVIS PRESLEY (1935-1977) repost

Elvis Aaron Presley (Tupelo (Mississippi), 8 januari 1935 – Memphis (Tennessee), 16 augustus 1977)

Zo beste muziekvrienden,na een paar heerlijke dagen tussen de Limburgse heuvels is Arthur weer terug met zijn muzikale zoektocht waarin Elvis zeker niet mag ontbreken .Ik moest in Limburg denken aan die bijzondere dag 16 augustus 1977 alweer zo,n 37  jaar geleden In de taxi gezeten Sittard naar Geleen kwam via de radio door dat Elvis was overleden.De taxichauffeur was hier zo van onder de indruk dat hij zijn wagen aan de kant zette in in snikken uitbarste.
Dit was dus een ,,echte,,fan,en dat moment zal ik niet snel vergeten Vandaar Elvis.

Elvis Aaron Presley (Tupelo (Mississippi), 8 januari 1935Memphis (Tennessee), 16 augustus 1977) was een Amerikaans popzanger en acteur. Hij wordt voornamelijk gezien als de pionier van de rock-'n-rollmuziek. Hij veranderde het landschap van de populaire muziek door countrymuziek, gospel en rhythm and blues te vermengen. Hij geldt als een van de meest populaire en invloedrijke artiesten van de 20e eeuw. Vele artiesten, zoals Eddie Cochran, Cliff Richard, The Beatles, Bob Dylan, U2 en Bruce Springsteen zijn schatplichtig aan hem

Elvis Presley-Blue Sued Shoes
Elvis krijgt een gitaar als verjaardagscadeau van zijn moeder, maar hij kan niet eens spelen. Uiteindelijk krijgt de jonge Elvis les van zijn oom: uncle Vester, Vernons broer. Nog steeds is de Tupelo Hardware Company waar Gladys (zijn moeder) die gitaar kocht een drukbezochte toeristische trekpleister in Tupelo.
Als hij tien is neemt Elvis Presley deel aan de allereerste muziekwedstrijd in z'n leven. Z'n ouders vinden dat hun jongen een gouden stem heeft en regelen voor hem een plaatsje op de kandidatenlijst. Ook de jury wordt gecharmeerd door het schuchtere jongetje met z'n veel te grote broek die foutloos het kinderliedje "Old Shep" van Red Foley brengt. Radio WELO is ter plaatse en brengt, toen al, rechtstreeks verslag uit van de zangwedstrijd. De radio-uitzending wMet liveoptredens (in de regio) nam zijn populariteit alleen maar toe. Dit onderkende ook ene Tom Parker, beter bekend als 'The Colonel', die Elvis kon overtuigen om hem als manager te nemen
Het eerste wapenfeit van Elvis' nieuwe manager was om Elvis onder te brengen bij RCA Victor. Elvis ondertekende bij de invloedrijke muziekproducent Steve Sholes een platencontract voor $35.000, destijds een recordbedrag, waarmee RCA ook de rechten voor alle Sun-opnamen overnam. In januari 1956 trad hij voor het eerst op in een landelijke televisieshow, de Stage Show van Jimmy en Tommy Dorsey. Elvis zou daarna nog veelvuldig van het medium televisie gebruikmaken om zijn populariteit te behouden

In datzelfde jaar mocht hij zijn eerste gouden plaat in ontvangst nemen voor zijn eerste RCA-plaat, die nr. 1 stond in drie verschillende hitlijsten: Heartbreak Hotel. Nummers als Money Honey en I Got a Woman waren oorspronkelijk van andere zangers, maar de manier waarop Elvis ze uitvoerde sprak de tieners van die tijd aan en werden alle rockklassiekers. Nummers als Love Me Tender, Hound Dog, Don't Be Cruel, All Shook Up, Teddy Bear, Jailhouse Rock waren zeer grote hits. Tot in 1958 nam hij de ene na de andere plaat op, in totaal 14, die alle ongehoord veel succes hadden. title="1968">1968 maakte hij een televisieshow voor NBC, die met kerst uitgezonden werd en alle kijkrecords verbrak. Deze show werd vanaf die tijd wel de comebackshow genoemd. Elvis trad er op met zijn oude muzikanten en was voor het grootste deel van de show gekleed in een zwartleren pak. Vanaf 1969 trad hij voornamelijk op in Las Vegas. Hiervan is de documentaire Elvis: that's the way it is (1970) gemaakt. Daarna ging Elvis weer op tournee in de VS. Hiervan werd de documentaire Elvis on tour (1972) gemaakt.
Zijn optredens kenden hoogte- en dieptepunten, hetgeen bijvoorbeeld het drukke concertjaar 1976 duidelijk aantoonde: de concerten van de zomer van dat jaar getuigen van een weinig alerte Elvis: hij vergat zijn teksten en compenseerde dit met grappige uithalen en opmerkingen. Aan de andere kant worden de eindejaarsconcerten in Dallas en Pittsburgh tot de beste van zijn latere carrière gerekend. Het laatste optreden vond plaats op 26 juni 1977. Elvis werd tijdens de concerten begeleid door een vaste band bestaande uit James Burton (gitaar), John Wilkinson (gitaar), Ronnie Tutt (drums), Glen Hardin (piano), Jerry Scheff (bas) en Charley Hodge (tweede stem), een oude vriend uit zijn diensttijd
Elvis overleed op 16 augustus 1977 in Memphis in de badkamer van zijn huis, officieel door een hartstilstand, maar later zou na autopsie blijken dat zijn lichaam sporen van meerdere soorten pillen (poly-farmacy) bevatte. Vermoedelijk was er sprake van een overdosis van door zijn arts voorgeschreven medicijnen.

vrijdag 6 januari 2017

Van Morrison - I Believe To My Soul (Plymouth 18-12-1999) P.1

    Pavilion Arena Plymouth

 De stemming zit er goed  in deze avond in het mooie Pavilion Arena in Plymouth.En deze zou       gedurende het optreden steeds beter worden.Een kettingrokende Van Morrison is ondanks dat, erg goed bij stem De  band is onder leiding van Johnny Scott ,en met "special guest" Chris Barber in topvorm.

   I Believe To My Soul (Ray Charles) THANKS TO THE TAPER(S)

 The Band:Geraint Watkins-keys/vocals,Robin Aspland -keys Johnny Scott -guitar/vocals, Bobby Irwin -drums,David Hayes-bass,Richy Buckley- sax,Mat Holland-trumpet,Chris Barber-trombone.


woensdag 4 januari 2017

Bob Dylan & The Grateful Dead (1) - SlowTrain (Giant Stadium 7-12-1987)

    The Bob Dylan and the Grateful Dead 1987 Tour was a concert tour by Bob Dylan and the Grateful Dead taking place in the summer of 1987 and consisting of six concerts. Each concert began with a lengthy set by the Grateful Dead of their own material (sometime broken into a first and second set, per the Dead's own practice), followed by a roughly 90 minute set of the Dead acting as Dylan's backup band. The Dead had long performed many Dylan songs in their own concerts, so they were well-versed in Dylan's repertoire. However, some Dylan fans were not happy with the Dead playing the songs in their own style, or with Dylan going along with it.

                                           Slow Train (album Slow Train Comin)

 De meningen waren  verdeelt over het optreden van Bob Dylan en The Grateful Dead. "Rolling Rolling"schreef over de geringe interactie tussen Dylan en de band.Als ik de beelden nu bekijk is het zeker geen hoogtepunt uit zijn carierre.In dit geval heeft de rythmsectie het niet gemakkelijk Het blijf een feit dat Bob niet de gemakkelijkst artiest is om te begeleiden....

 Bob Dylan -guitar/vocals ,Jerry Carcia - leadguitar/vocals,Bob Weir - guitar/vocals,Brent Mydland - keyboards/vocals,
Phil Less - bass,Micky Hart -drums,Bill Kreutzmann - drums.

dinsdag 3 januari 2017

Muddy Waters live at the Ash Grove (July 29 -1971)

The Ash Grove was a folk music club located at 8162 Melrose Avenue in Los Angeles, founded in 1958 by Ed Pearl and named after the Welsh folk song, "The Ash Grove."
In its short fifteen years, the Ash Grove forever altered the music scene in Los Angeles and helped many artists find a West Coast audience. Bob Dylan recalled that, "I'd seen posters of folk shows at the Ash Grove and used to dream about playing there...."[citation needed]
The club was a locus of interaction between older folk and blues legends, such as Mississippi John Hurt, Son House, Earl Hooker and Muddy Waters, and young artists that produced the 'Sixties music revolution. Among those Pearl brought to the Ash Grove were Doc Watson, Pete Seeger, June Carter, Johnny Cash, Jose Feliciano, Phil Ochs, Joan Baez, Johnny Otis, Ramblin' Jack Elliott, Ian and Sylvia, Kathy and Carol, Sonny Terry, Brownie McGhee, New Lost City Ramblers, The Weavers, The Greenbriar Boys, Lightnin' Hopkins, Luke "Long Gone" Miles, Barbara Dane, Holly Near, Arlo Guthrie, Rising Sons, Mance Lipscomb, Guy and Candie Carawan, John Jacob Niles, Bukka White, Howlin' Wolf, Johnny Shines, John Fahey, Willie Dixon, Lonnie Mack and Kris Kristofferson.(Wikipedia)
This is the evening with  the Muddy Waters Bluesband!

                                          Hoochie Coochie Man
 "Hoochie Coochie Man" (originally titled "I'm Your Hoochie Cooche Man") is a blues standard written by Willie Dixon and first recorded by Muddy Waters in 1954. The song references hoodoo folk magic elements and makes novel use of a stop-time musical arrangement. It became one of Waters' most popular and identifiable songs and helped secure Dixon's role as Chess Records' chief songwriter.

                                         Blow Wind Blow.- Album Fathers and Sons (1969)
Fathers and Sons is the seventh studio album by American blues musician Muddy Waters, originally released as a double LP by Chess Records in August 1969.
The album features both studio and live recordings recorded in April 1969 with an all-star band including Michael Bloomfield and Paul Butterfield of the Paul Butterfield Blues Band, Donald "Duck" Dunn of Booker T. & the M.G.'s and Sam Lay in Chicago, Illinois.
The album was Muddy's biggest mainstream success, reaching #70 on the Billboard 200, which was his only appearance in the top half of the chart. Muddy would not make another appearance on the 200 until Hard Again in 1977.

                               Strange Woman - Album Muddy Waters Live (at Mr Kelly)

                                            Walking Thru The Park

Waters wrote this song, and although the melody is pleasant and even humorous, the story behind the lyrics tell of a man who's staying at the park to be away from his abusive wife. Hence the line, "Don't you bother my baby - No tellin' what she'll do - The girl she may cut you - She may shoot you too." (thanks, Landon - Winchester, OH)
 Waters recorded this song with fellow Blues legend Howlin' Wolf for the 1983 album Muddy & The Wolf.

                                          Honey Bee
Muddy Waters was born in rural Mississippi, and learned his blues at the feet of Son House and Robert Johnson.
By the 1940’s he took that delta blues to Chicago and led the gradual transition to electrified urban blues. He then recorded “Honey Bee” in 1951 with just bass and guitar accompaniment. The sound was closer to the delta, but you can hear the beginnings of the more aggressive modern sound starting to happen.

 The Muddy Waters Bluesband: Paul Oscher - Harmonica,Pee Wee Madison - guitar.Willy"Big Eye" Smith - drums.Sammy Lawnhorn - guitar,Pinetop Perkins - piano

                                          Muddy & Band Backstage

zondag 1 januari 2017

Jan Akkerman,s 70th Birthday Party - Dark Rose (Geb T B.O.Z. 30-11-2016)

    foto Arthur       
Het was een prachtige afsluiting van een toch al mooi muziekjaar 2016 .Bob Dylan won  de Nobelprijs,ik zag twee prachtige optredens van mijn generatiegenoten en all-time favorites Van Morrison en Neil Young .En dan deze avond met Jan Akkerman,s feestje,ook zo,n favoriet die al mijn hele leven zoveel mooie muziek heeft gegeven. Het optreden was een mooi overzicht van Jan,s repertoire met werk van Brainbox,Focus en hoogtepunten van zijn solowerk.

Jan Akkerman & Band - Dark Rose (Geb.T B.O... door  morrisanddylan

 Dark Rose,samen met Down Man een van de hoogtepunten uit het Brainbox  repertoire.
Veel leeftijdgenoten van mij en Jan in de zaal,en natuurlijk verhalen waar ,en wanneer Jan Akkerman zien optreden in het verleden.Mijn eerste J.A optreden moet zijn geweest zijn midden jaren 60 in het voormalige concertgebouw in Vlissingen(het huidige Arsenaal) met The Hunters.Ik meen dat ze samen met Q65 geprogrammeerd stonden.In originele Brainbox heb ik hem nooit in actie gezien ,wel diverse keren met Focus ,en natuurlijk vele malen solo en met zijn eigen band.

    foto Arthur
Een rustpunt in het toch behoorlijk pittige concert was het optreden van dochter Laurie Akkerman..
Mooie stem,de naam Akkerman is natuurlijk een mooi opstapje voor een verdere carriere als zangeres.Maar persoonlijk denk dat ze dat niet nodig heeft,talent genoeg van zich zelf.

     foto Arthur
Een andere bijzondere gast op deze avond was Benjamin Herman,bekend onder van The New Cool Collective.Op sommige momenten een mooi interactie tussen Jan en Benjamin en keyboardspeler Coen Molenaar

   foto Arthur

    Bert Heerink ,voormalig zanger van VandenBerg neemt de vocalen voor zijn rekening.Treed de laatste tijd ook met Jan Akkerman onder de naam My Brainbox.Zorgde ook voor een van de hoogtepunten van de avond met het Akkerman/KazLux nummer Eli, van het gelijknamige album.
Gitarist Ruben Hoeke(zoon van Rob)bewees maar weer een ook een uitsteken gitarist te zijn,mooie bleusy  gitaargeluid tegenover de jazzy licks van Jan Akkerman.

    foto Arthur
In de toegift mocht dochter Laura haar niet geringe kunsten nog maar eens vertonen en uiteindlijk werd de avond besloten met het nummer waar het toch eigenlijk allemaal mee begonnen is
Down Man van Brainbox. Een met een beetje nostalgie,maar toch ook weer niet,want Jan Akkerman is voorlopig nog niet uitgespeeld!!!Natuurlijk mag ik ook zijn vaste begeleiders niet vergeten.
Coen Molenaar -Keyboards,David de Marez Oyens -Bass en Marijn van de Berg -Drums


Meer Jan Akkerman:
Puccini,s Cafe

HMH with Gary Moore

Brainbox - Dark Rose

Jan Akkerman with Eric Vloeimans

Jan Akkerman North Sea Jazz 2007

Jan Akkerman - Blues for all ages