Willy DeVille, pseudoniem van William Borsey (Stamford (Connecticut), 25 augustus 1950 – New York, 6 augustus 2009)
Afgelopen vrijdag 6 Augustus is het alweer een jaar geleden dat Willy deVille is overleden. Zijn vele fans ,naar mijn mening vooral in Nederland zorgen er wel voor dat hij niet vergeten word.Dank zij vele tips en toezendingen begin ik ook al een aardige WDV verzameling te krijgen.Een paar weken geleden Willy live in Carre(opnames van Ane)en dan nu deze TV opnames uit Parijs(dank,Jaap)
You Better Move On
Prachtige nummer van Arthur (what,s in the name)Alexander.Kennen we natuurlijk ook in de versie van The Stones
Pick Up The Pieces
Uit de Mink De Ville periode van het album Where Angels Fear to Tread (1983)
Bad Boy
van het wat mij betreft mooiste Mink DeVille album Le Chat Bleu
Ik schreef al eerder op mijn blog over wijlen mijn onvergetelijke buurman Jan die met het nummer Mazurka van dit album mij,en de hele buurt liet meegenieten.
Lover Please (A Cappella)
Nummer van de Amerikaanse R&B zanger Clyde McPhatter
de band:
Willy DeVille, guitar, vocals, harmonica
Freddy Koëlla, guitar
Seth Farber, keyboards
Shawn Murray, drums
Eddie Manion, saxophone
Bobby Curiano, bas guitar
John Lee Hooker begeleid door de Muddy Waters Bluesband met:
James Cotton (harmonica)-Otis Spann(piano)-Pat Harris(git.)-Andrew Stevens(bass)-Francis Clay(drums)
Come Back Baby
John Lee Hooker (Clarksdale (Mississippi), 22 augustus 1917 - Los Altos (Californië), 21 juni 2001) was een invloedrijke Amerikaanse blueszanger, gitarist en songwriter die tijdens zijn leven verschillende soorten stijlen hanteerde. Hij geldt als een belangrijke vernieuwer van de blues. Bekende nummers van Hooker zijn onder andere Boom Boom en I'm in the Mood.
John Dawson Winter III (February 23, 1944 – July 16, 2014), known as Johnny Winter,
was an American musician, singer, songwriter, multi-instrumentalist and
producer. Best known for his high-energy blues-rock albums and live
performances in the late 1960s and 1970s, Winter also produced three Grammy Award-winning albums for blues singer and guitarist Muddy Waters. After his time with Waters, Winter recorded several Grammy-nominated blues albums. In 1988, he was inducted into the Blues Foundation Hall of Fame and in 2003, he was ranked 63rd in Rolling Stone magazine's list of the "100 Greatest Guitarists of All Time".
Ryland Peter (Ry) Cooder (Los Angeles, 15 maart 1947) is een Amerikaans gitarist en producer. Aanvakelijk werkte hij als slide gitarist. Cooder heeft veel gewerkt als studiomuzikant waarbij hij aan vele film-soundtracks heeft meegewerkt. Cooder verzorgde onder andere de filmmuziek voor Paris, Texas (1984) van Wim Wenders. Ook speelde hij onder meer in Captain Beefheart’s Magic Band.
In 1978 kwam het album Jazz uit ,waarop Ry terug ging naar de Jazzmuziek uit de jaren 20 en 30.Ter gelegenheid hiervan werden er een paar concerten gegeven met veel van de muzikanten die aan dit album meewerkten onder leiding van de co-producer van het album Joseph Byrd.
Dit concert is opgenomen 16 November 1978 in Chicago,Illinois
Maria Helena There,s No Restricted Signs in Heaven
De beelden zijn natuurlijk niet van topkwaliteit,het geluid is matig,maar jongens,wat vind Arthur dit mooi!
Shadrack In A Mist Flashes[instrumental]
Ry about this songs...
Bix Biederbecke,of Davenport.lowa,learned cornet from some of the earliest jazz records amd firsthand from the jazz players to come north from New orleans.
By the time of his death in 1931 at 29,he was a legend among his fellow musisians for his beautiful cornet music.But he was also interested in concert piano and particularly in the impressionistic style that Gershwin later became associated with,,Davenport Blues,, ,,Flashes,, and ,,In a Mist,, are representet here in a salon/jazz context that brings uot the atmosphere of Bix strange music.
Gospel vocal quartet:
Bill Johnson
Jimmy Adams
Clifford Givens
Simon "Pico" Payne
Nobody (Bert Williams)
Ry about Bert Williams..
The great Bert Williams was the first black artist to reach crossover stardom in Vaudeville.He would appear on stage in a broken-down tuxedo and black face(as if to mark the passing of Coon songs and minstrelsey)and recite his sardonic double-edged monologues.He got star billing with Ziegfield,icredible for the times,and his Colombia records like ,,Nobody,, and ,,Samuel the Night Porter,,were big sellers.
Orchestra arranged and conducted by Joseph Byrd
Ry Cooder - acoustic guitar and vocals
with:
David Lindley - mandolin
Art Baron - trombone
Joe Wilder - trumpet
Phillip Bodner - reeds
Walter Kane - reeds
Harvey Pittel - reeds
Tom Collier - vibraphone
Phillip Namenworth - piano
George Duvivier - bass
Mark Stevens - drums
The Association is een Amerikaanse popgroep uit Los Angeles. Ze waren eind jaren zestig populair. Hun bekendste nummers zijn Along comes Mary, Cherish, Windy en Never my love.
Along Comes Mary (Montery ,67)
In het voorjaar van 1965 richtten de verkoper Terry Kirkman en de marinier Gary "Jules" Alexander in Los Angeles de 13-koppige formatie The Men op, nadat ze elkaar hadden leren kennen in Honolulu. Er ontstond echter al gauw ruzie tijdens een repetitie en zeven leden besloten de groep te verlaten. De zes overige leden wilden echter wel doorgaan als groep. Aanvankelijk wilden ze zich The Aristocrats noemen, maar toen Terry's vrouw Judy de betekenis van dat woord wilde opzoeken, vond ze op dezelfde pagina in het woordenboek het woord Association. Uiteindelijk werd dat de nieuwe bandnaam. Naast Terry en Jules bestond The Association uit Ted Bluechel, Brian Cole, Russ Giguere en Bob Page. Bob werd echter al gauw vervangen door Jim Yester.
Windy
In 1967 verlaat Gary "Jules" Alexander de groep om in India meditatiefilosofie te gaan studeren. Hij wordt vervangen door de Hawaïaan Larry Ramos, die uit The New City Minstrels kwam . Het succes ging echter onverminderd door. De single Windy staat in april van dat jaar 4 weken op #1 en ook het album Insight out verkoopt goed. De tweede single van dat album Never my love wordt een #2-hit. Daarna gaat het wat achteruit met het succes van de groep. Alleen de single Everything that touches you weet in 1968 nog in de Top 10 te komen. In 1969 komt Jules terug bij The Association en wordt de titelsong voor de film Goodbye Columbus opgenomen, maar dat nummer komt niet hoger van #80 in de Billboard Hot 100. In 1970 gaat Russ Giguere solo en wordt hij vervangen door Richard Thompson.
Cherish
De groep brak in 1966 door met de single Along comes Mary. Dat nummer werd door verschillende radiostations geweigerd, omdat door sommigen werd aangenomen dat Mary op de drug marihuana sloeg. In Nederland was dit de enige hit voor The Association; het haalde de 34e plaats in de Nederlandse Top 40. In hun eigen land kwam het tot #7. De opvolger Cherish werd zelfs een Amerikaanse #1-hit. Beide nummers waren afkomstig van het album And then... along comes the Association.
Never My Love
In 1973 gaat de groep uit elkaar nadat op 2 augustus 1972 basgitarist Brian Cole overleed aan een overdosis drugs. Drummer Ted Bluechel was de enige die muziek bleef maken. Hij bleef met een stel andere muzikanten, waaronderhttp://www.blogger.com/img/blank.gif Ric Ulskey, onder de naam The Association optreden. In het begin waren Jim Yester en Larry Ramos daar nog bij, maar ook die haakten na verloop van tijd af. In 1980 was er een reünie van de band en werden er twee singles opgenomen. Eén daarvan, Dreamer, kwam tot #66 in de Amerikaanse hitlijsten. Vanaf 1983 viel de groep echter weer langzaam uit elkaar, doordat de leden er één voor één mee ophielden. Russ Giguere en Larry Ramos bleven uiteindelijk als enige leden over en vormden rond 1989 een nieuwe groep met Del Ramos (de jongere broer van Larry), Paul Holland, Donni Gougeon en Bruce Pictor.
The Association treedt nog steeds op. Momenteel bestaat de groep uit
Larry en Del Ramos, Russ Giguere, Jordan Cole (de zoon van Brian
Cole)http://www.blogger.com/img/blank.gif en Bob Werner.
Recorded Live: 8/14/1994 - Newport Jazz Festival (Newport, RI)
Mooie medley van Buddy Guy en zijn band.Jammer dat de cameraman alleen oog heeft voor Buddy en vergeet de voor mij onbekende tweede gitarist tijdens zijn mooi solo in beeld te brengen.Desondanks uitstekend optreden van de altijd spontane Buddy.
Deze zomer zag ik Buddy optreden op het mooie Holland International Bluesfestival,23 jaar ouder en nog steeds even enthousiast.Ook dat was een mooi en indrukwekkend optreden.
The last time Morrison trod the boards of Orangefield High, he would
have been ‘Van the Boy', but he returned every inch the conquering hero.
After the customary Celtic Swing intro had set the mood, the first
words out of the singer's mouth were the opening lines of Got To Go
Back.
(Belfast Telegraph – By Andrew Johnston – 23 August 2014)
“When I was a young boy back in Orangefield,” crooned the portly
figure in black, “I used to look out my classroom window and dream.”
Morrison's dreams have certainly come true, and if his choice of
setlist is to be taken at face value, he wouldn't change a thing.
(Belfast Telegraph – By Andrew Johnston – 23 August 2014)
“If I had to do it all over, I'd do the same thing again,” he sang on third song Only A Dream.
As for his erstwhile classmates and teachers, several hundred of them had crammed into the school's assembly hall
.(Belfast Telegraph – By Andrew Johnston – 23 August 2014)
The school’s closure is a shame on many levels, not least because the
acoustics in the hall were better than those in many purpose-built
music venues.
Every note Morrison and the band played was crystal clear, and the main man's vocals have rarely sounded better.
(Belfast Telegraph – By Andrew Johnston – 23 August 2014)
Needless to say, he was hardly Mr Chatty, but he did seem in good
form, whether announcing a “comedy section” (“Billy Connolly said I was
very, very, very, very funny”) or delivering an impromptu Clint Eastwood
impression during Rough God Goes Riding.
(Belfast Telegraph – By Andrew Johnston – 23 August 2014)
Elsewhere, Morrison delighted with a string of hits including
Moondance, Whenever God Shines His Light, Days Like This and Brown Eyed
Girl.
The highlight of the evening was arguably the 1999 track Precious Time.
(Belfast Telegraph – By Andrew Johnston – 23 August 2014)
The sentiment of the lyrics (“It doesn't matter to which God you
pray/Precious time is slipping away”) took on a deeper resonance given
the occasion.
(Belfast Telegraph – By Andrew Johnston – 23 August 2014)
Now in his late sixties, it's clear Morrison has fallen in love with
his home country all over again. The star has played everywhere from the
Harp Bar to Dunluce Castle over the past few years.. But for sheer nostalgia and
cultural significance, nothing is likely to top last night's school
reunion at Orangefield.
(Belfast Telegraph – By Andrew Johnston – 23 August 2014)
THANKS TO THE TAPERS!!
“Orangefield High
School played a significant role in east Belfast and at EastSide Arts we
believe that this should be celebrated and, importantly, preserved,”
said Mr Kinkaid.
Read more at: http://www.newsletter.co.uk/news/van-to-bring-down-the-curtain-on-old-school-1-6110891
“Orangefield High
School played a significant role in east Belfast and at EastSide Arts we
believe that this should be celebrated and, importantly, preserved,”
said Mr Kinkaid.
Read more at: http://www.newsletter.co.uk/news/van-to-bring-down-the-curtain-on-old-school-1-6110891
