donderdag 15 april 2010
woensdag 7 april 2010
maandag 5 april 2010
Wolf Mail De Viersprong (Goes) 2-4-2010
Dat Hans en zijn kornuiten uitstekende programeurs zijn wisten we natuurlijk al lang.
Als je artiesten als Danny Bryant,Johnny Mastro,The Nimmo Brothers,Memo Gonzales,Ralph de Jongh e.a weet te strikken voor een concert,dan weet je dat je een geweldige bluesavond te wachten staat.Afgelopen vrijdag hadden ze het wel erg bont gemaakt,een in Zuid Frankrijk wonende Canadees begeleid door Russische studiomuzikanten,hoe verzin je het!De naam,Wolf Mail.Ik had er nog nooit van gehoord,maar eerlijk is eerlijk,ook dit was weer een uitstekende keus.
(FOTO CAREN)
Comin to You(The return)
Na een wat aarzelen begin ,begon hij goed warm te draaien.Een mix van Blues en Funk.
Dat Wolf erg beinvloed artiesten als Albert Collins , Roy Buchanan en Curtis Mayfield was goed te horen.
Guitar Player Magazine Japan noemde hem al “The new Blues master of the Telecaster”.
(FOTO CAREN)
Blue Rose
Wolf doet meer dan 110 de shows per jaar toerend door de U.S, Canada, Europe, Australia, Japan en Rusland. Ron Edmonds van Exclusive Management zij het als volgt "You always get something out of a Wolf Mail show, if you don't relate to his songs you will sure relate to the intense passion he's got for them". En daar ben ik het volledig mee eens.
(FOTO WILLEM)
Hello
Een band die op de grote festivals zeker niet zou misstaan, zeer aanbevolen!!!
Website Wolf Mail
http://www.wolf-mail.com/fr_index.cfm
Als je artiesten als Danny Bryant,Johnny Mastro,The Nimmo Brothers,Memo Gonzales,Ralph de Jongh e.a weet te strikken voor een concert,dan weet je dat je een geweldige bluesavond te wachten staat.Afgelopen vrijdag hadden ze het wel erg bont gemaakt,een in Zuid Frankrijk wonende Canadees begeleid door Russische studiomuzikanten,hoe verzin je het!De naam,Wolf Mail.Ik had er nog nooit van gehoord,maar eerlijk is eerlijk,ook dit was weer een uitstekende keus.
(FOTO CAREN)
Comin to You(The return)
Na een wat aarzelen begin ,begon hij goed warm te draaien.Een mix van Blues en Funk.
Dat Wolf erg beinvloed artiesten als Albert Collins , Roy Buchanan en Curtis Mayfield was goed te horen.
Guitar Player Magazine Japan noemde hem al “The new Blues master of the Telecaster”.
(FOTO CAREN)
Blue Rose
Wolf doet meer dan 110 de shows per jaar toerend door de U.S, Canada, Europe, Australia, Japan en Rusland. Ron Edmonds van Exclusive Management zij het als volgt "You always get something out of a Wolf Mail show, if you don't relate to his songs you will sure relate to the intense passion he's got for them". En daar ben ik het volledig mee eens.
(FOTO WILLEM)
Hello
Een band die op de grote festivals zeker niet zou misstaan, zeer aanbevolen!!!
Website Wolf Mail
http://www.wolf-mail.com/fr_index.cfm
donderdag 1 april 2010
Van Morrison - "It's a Man's Man's Man's World" (The Playhouse Edinburgh 6 Mei 1994)
The Edinburgh Playhouse heeft 3056 zitplaatsen en is het grootste theater in Schotland.
It,s a Man,s Mans World
"It's a Man's Man's Man's World" is een klassieker geschreven door James Brown en Betty Jean Newsome. Brown nam het 16 February 1966 op in New York .
Het nummer staat sinds 1991 op het repetoir van Van en hij speelde het zo,n 160 maal live.
(bron http://ivan.vanomatic.de/)
Big hand for the band!
Haji Ahkba
Geoff Dunn
Ronnie Johnson
Nicky Scott
Teena Lyle
Kate St John
James Hunter
Brian Kennedy
Georgie Fame
James Mcmillan
dinsdag 30 maart 2010
Duster Bennett(23 September 1946 – 26 March 1976)
Anthony "Duster" Bennett (23 September 1946 – 26 March 1976) was a British blues singer and musician
Bring it on home (Live in Paris Sept.10 1970)
Bennett was born in Welshpool, Powys, Mid Wales. Emerging in the late sixties from the art school music scene of Kingston-upon-Thames and Guildford, Bennett was a one-man blues band whose virtuosity and co-ordination on drums, guitar and harmonica was as riveting as it was unique. His live sets combined his own compositions with Jimmy Reed-style blues standards often aided by friends Peter Green and Top Topham. He was a session musician in the early 1960s playing harmonica. Between 1968 and 1970 he seemed ever-present on John Peel's Top Gear and Sunday-repeated-on-Wednesday shows, gigged prodigiously and eventually joined John Mayall's Bluesbreakers as band member/solo act on a US tour in 1970. In the 1970s he drifted off into more whimsical mainstream material, but never landed the hit record his catchy and accessible tunes deserved.
My babe
His music was country blues with the occasional gospel offering. He recorded three albums and a string of singles for Blue Horizon. Bright Lights was recorded live at his beloved Gin Mill Club. He was very popular amongst the blues cognoscenti, while his legacy on Smiling Like I'm Happy was the haunting Jumping at Shadows, subsequently covered by Fleetwood Mac and revived in 1992 by Gary Moore, who covered it in his "After Hours" album. It is considered by some to be one of the best blues compositions penned on the east side of the Atlantic. Attempts to gain wider appeal with Mickie Most were unsuccessful. For decades, a clutch of live and home recordings on Indigo seemed to be all that remained of his work in the CD public domain until the 2006 first-time CD release of the Complete Blue Horizon Sessions reminded fans of what had been lost.
Let it shine with John Mayall & The Bluesbrakers
After performing with Memphis Slim on 26 March 1976, Bennett was driving home in a Ford Transit van in Warwickshire when he apparently fell asleep at the wheel. The van collided with a truck and Bennett was killed.
(Bron Wikipedia)
woensdag 24 maart 2010
Norah Jones Live at The Sopot Festival (Polen) 31-08-2007
Norah Jones is de volgende dame op mijn blog.Zangeres/pianiste maar ook regelmatig op de gitaar.En dat vind ik het leukst,daarom de gitaargedeelten uit dit concert.
Norah Jones, volledige naam Geetali Norah Jones Shankar (New York City, 30 maart 1979),
Jones is een dochter van de Indiase sitarspeler Ravi Shankar en Sue Jones. Ze is een halfzuster van muzikante Anoushka Shankar, geboren uit het tweede huwelijk van haar vader Shankar. Jones bracht haar jeugd door bij haar moeder, die naar Dallas (Texas) verhuisde toen ze vier jaar oud was.
Come Away with me
Haar eerste concert in Polen op een echt Oost Europees songfestivalpodium.
Jones is sterk beïnvloed door de muziek van (onder andere) Bill Evans en Billie Holiday. Ze beschouwt Willie Nelson als haar grote idool. Op vijfjarige leeftijd begon Jones met zingen in kerkkoren. Twee jaar later startte ze met pianolessen en speelde ze een tijdje saxofoon. Op haar vijftiende verhuisde Jones naar Dallas, waar ze zich inschreef op de Booker T. Washington High School voor drama en visuele kunsten. Op haar zestiende gaf ze haar eerste optreden in een plaatselijke coffeeshop, waarbij ze I’ll be seeing you zong. Ze vond zingen leuk, maar had het idee dat een pianostudie haar een vastere basis zou geven. Terwijl ze nog op school zat, won ze de Down Beat Student Music Awards (SMA) voor Best Jazz Vocalist en Best Original Composition in 1996. In 1997 behaalde ze nogmaals een SMA voor Best Jazz Vocalist.
Wake Me Up
Nadat Jones afstudeerde, vertrok ze naar de University of North Texas, waar ze zich toelegde op jazzpiano. Ze zong een tijd in een bandje genaamd Laszlo. Ze speelden vooral muziek die ze zelf beschrijft als ‘donkere jazzachtige rock’. In 1999 verhuisde ze naar New York waar ze regelmatig optrad met de funk-fusion groep Wax Poetic. Tussen baantjes als serveerster door ging Jones om met de plaatselijk songwriters. Ze kreeg daardoor inspiratie om haar eigen nummers te gaan schrijven. Uiteindelijk werd er een groep gevormd met songwriter Jess Harris, Lee Alexander als bassist en Dan Rieser als drummer. Jones zong en speelde piano. In oktober 2000 nam de groep een paar demo’s op voor ‘Blue Note Records’. Voor Jones was dit de gelegenheid om vocaal terug te keren naar haar jazzroots en opnieuw liedjes te schrijven. Het resultaat van de demo’s werd uitgebracht als EP onder de titel First sessions. In 2001 tekende Jones een contract bij Blue Note Records.
Little Room
In mei 2001 begon Jones met het opnemen van haar album Come Away With Me. Ze deed hiervoor voorbereidend werk met producer Craig Street in de ‘Baersville Studio’ in Woodstock. In augustus 2001 gingen Norah en haar muzikanten weer de studio in, deze keer met producer Arif Mardin in de Sorcerer Sound-studio in Manhattan. Het album kwam uit in februari 2002. Jones was de grote winnaar tijdens de uitreiking van de Grammy's in 2003. Ze won in elke categorie waarin ze genomineerd was en ging zo met acht Grammy's naar huis. Haar debuutalbum werd beloond met bekroningen in de categorieën Beste Nieuwkomer, Beste Album, Beste Song (Don't know why), Beste Opname (Don't know why), Beste Gezongen Popalbum, Beste Zangeres, Beste Songwriting en Beste Productie. Tegen het einde van 2006 waren er wereldwijd 19 miljoen exemplaren van Come Away With Me over de toonbank gegaan.
Until The End
In februari 2004 kwam Jones' tweede studio-album Feels Like Home uit. Binnen één week waren van het schijfje wereldwijd één miljoen exemplaren verkocht. Hoewel Come Away With Me beter verkocht dan Feels Like Home (vier miljoen stuks wereldwijd) zag het publiek Jones' tweede album toch als de succesvolle opvolger waar op gehoopt was. Met het album in haar bagage ging Jones op tournee, samen met haar eigen Handsome Band. Van de tour verschenen opnames op de dvd Live in 2004.
Ocean of Noise
Ocean of Noise
Sinds 2005 werkte Jones aan haar derde album, dat vanaf januari 2007 in de winkels lag onder de titel Not Too Late. Als eerste single hiervan verscheen het nummer Thinking About You.
The Band
-----------
Norah Jones : Vocal, Piano, Keyboards
Adam Levy : Guitars, Banjo, Background Vocals
Lee Alexander : Bass, Guitars
Daru Oda : Background Vocals, Flute,
Andrew Borger : Drums
Laatste Nieuws ! 7 JULI NORAH JONES IN GENT IN DIE MOOIE ,,BIJLOKE,, TENT!!!
Norah Jones, volledige naam Geetali Norah Jones Shankar (New York City, 30 maart 1979),
Jones is een dochter van de Indiase sitarspeler Ravi Shankar en Sue Jones. Ze is een halfzuster van muzikante Anoushka Shankar, geboren uit het tweede huwelijk van haar vader Shankar. Jones bracht haar jeugd door bij haar moeder, die naar Dallas (Texas) verhuisde toen ze vier jaar oud was.
Come Away with me
Haar eerste concert in Polen op een echt Oost Europees songfestivalpodium.
Jones is sterk beïnvloed door de muziek van (onder andere) Bill Evans en Billie Holiday. Ze beschouwt Willie Nelson als haar grote idool. Op vijfjarige leeftijd begon Jones met zingen in kerkkoren. Twee jaar later startte ze met pianolessen en speelde ze een tijdje saxofoon. Op haar vijftiende verhuisde Jones naar Dallas, waar ze zich inschreef op de Booker T. Washington High School voor drama en visuele kunsten. Op haar zestiende gaf ze haar eerste optreden in een plaatselijke coffeeshop, waarbij ze I’ll be seeing you zong. Ze vond zingen leuk, maar had het idee dat een pianostudie haar een vastere basis zou geven. Terwijl ze nog op school zat, won ze de Down Beat Student Music Awards (SMA) voor Best Jazz Vocalist en Best Original Composition in 1996. In 1997 behaalde ze nogmaals een SMA voor Best Jazz Vocalist.
Wake Me Up
Nadat Jones afstudeerde, vertrok ze naar de University of North Texas, waar ze zich toelegde op jazzpiano. Ze zong een tijd in een bandje genaamd Laszlo. Ze speelden vooral muziek die ze zelf beschrijft als ‘donkere jazzachtige rock’. In 1999 verhuisde ze naar New York waar ze regelmatig optrad met de funk-fusion groep Wax Poetic. Tussen baantjes als serveerster door ging Jones om met de plaatselijk songwriters. Ze kreeg daardoor inspiratie om haar eigen nummers te gaan schrijven. Uiteindelijk werd er een groep gevormd met songwriter Jess Harris, Lee Alexander als bassist en Dan Rieser als drummer. Jones zong en speelde piano. In oktober 2000 nam de groep een paar demo’s op voor ‘Blue Note Records’. Voor Jones was dit de gelegenheid om vocaal terug te keren naar haar jazzroots en opnieuw liedjes te schrijven. Het resultaat van de demo’s werd uitgebracht als EP onder de titel First sessions. In 2001 tekende Jones een contract bij Blue Note Records.
Little Room
In mei 2001 begon Jones met het opnemen van haar album Come Away With Me. Ze deed hiervoor voorbereidend werk met producer Craig Street in de ‘Baersville Studio’ in Woodstock. In augustus 2001 gingen Norah en haar muzikanten weer de studio in, deze keer met producer Arif Mardin in de Sorcerer Sound-studio in Manhattan. Het album kwam uit in februari 2002. Jones was de grote winnaar tijdens de uitreiking van de Grammy's in 2003. Ze won in elke categorie waarin ze genomineerd was en ging zo met acht Grammy's naar huis. Haar debuutalbum werd beloond met bekroningen in de categorieën Beste Nieuwkomer, Beste Album, Beste Song (Don't know why), Beste Opname (Don't know why), Beste Gezongen Popalbum, Beste Zangeres, Beste Songwriting en Beste Productie. Tegen het einde van 2006 waren er wereldwijd 19 miljoen exemplaren van Come Away With Me over de toonbank gegaan.
Until The End
In februari 2004 kwam Jones' tweede studio-album Feels Like Home uit. Binnen één week waren van het schijfje wereldwijd één miljoen exemplaren verkocht. Hoewel Come Away With Me beter verkocht dan Feels Like Home (vier miljoen stuks wereldwijd) zag het publiek Jones' tweede album toch als de succesvolle opvolger waar op gehoopt was. Met het album in haar bagage ging Jones op tournee, samen met haar eigen Handsome Band. Van de tour verschenen opnames op de dvd Live in 2004.
Ocean of Noise
Ocean of Noise
Sinds 2005 werkte Jones aan haar derde album, dat vanaf januari 2007 in de winkels lag onder de titel Not Too Late. Als eerste single hiervan verscheen het nummer Thinking About You.
The Band
-----------
Norah Jones : Vocal, Piano, Keyboards
Adam Levy : Guitars, Banjo, Background Vocals
Lee Alexander : Bass, Guitars
Daru Oda : Background Vocals, Flute,
Andrew Borger : Drums
Laatste Nieuws ! 7 JULI NORAH JONES IN GENT IN DIE MOOIE ,,BIJLOKE,, TENT!!!
dinsdag 23 maart 2010
Eilen Jewell live Toogenblik, Haren (Brussels) on Friday September 25th 2009.
Weinig dames de laatste tijd op mijn blogje,daar gaan we wat aan doen,dus de eerstkomende tijd ,alleen maar Lady,s!!!
Te beginnen met Eilen Jewell.Hoewel ik haar muziek al een poosje kende zag ik ze vorig jaar voor het eerst optreden.De eerste keer voor een aandachtig luisterend publiek in 013 Tilburg ,de tweede keer in een rumoerige De Piek in Vlissingen(ach ja ,die Vlissingers,he?)Niet dat het haar wat uitmaakte hoor,tweemaal een prachtoptreden!
Bovendien bleek Eilen een bijzonder aardige dame ,zonder capsonis voor alle fans veel aandacht had.Enkele dagen later trad ze op in het altijd gezellige Toogenblik in Belgie en Roen,tZwoen maakte onderstaande beelden.Speciale aandacht voor stergitarist Jerry Miller!
Eilen Jewell is a singer, band-leader and songwriter based in Cambridge, Massachusetts. Born in Boise, Idaho on April 6, 1979, Eilen has been performing her brand of roots, blues, jazz and country influenced music in the greater Boston area since the Fall of 2003.
Sea of Tears
At age 19, Eilen began performing at farmer’s markets and local bars in Santa Fe, New Mexico (as a college student at St. John’s), before moving to Los Angeles, California, where she became a fixture in the Venice Beach street circuit.“Busking helped me learn to establish your boundaries as a performer,” she says. “Growing up in Idaho, everyone’s so friendly. It took me a while to not get too disturbed about what strangers might say or do.”
Fading Memory
She then journeyed cross country to New England in January, 2003 and settled briefly in the Berkshire Mountains of Western Massachusetts, where she got her start at the Club Helsinki.
Eilen would often travel to old-time music jams near Boston. There she was introduced to like-minded traditional musicians and music lovers including her current drummer Jason Beek. Eilen moved to Boston in late fall of 2003 and joined the folk and roots music community. Over the next two years she performed solo and with alternating personnel, playing at venues like Club Passim, Plough & Stars and Johnny D’s.
In early, 2005 Eilen began a Saturday evening residency at Tír na nÓg pub in Somerville, Massachusetts, which lasted until 2007.
In December, 2005, with a band including Beek on percussion, Daniel Kellar on violin, Jerry Miller on guitars and upright bass player Johnny Sciascia, Eilen entered Chris Rival’s renovated 19th-century barn/studio to record Boundary County. That album received positive attention from clubs, radio programmers and the press. [
Summer 2007 brought Jewell’s first national release, Letters From Sinners & Strangers, recorded at the Signature Sounds studio in Pomfret, Connecticut. The album reached the Top 10 on the Americana weekly radio chart in addition to being listed on some critics' "best of" lists for 2007.[citation needed] LFS&S continues to receive critical acclaim from around the world.
Gonna Dress In Black
Eilen and her band continue to tour nationally behind the album making stops at NPR's World Cafe [5], XM Radio, Mountain Stage, Woodsong's Old-Time Radio Hour, Falcon Ridge Folk Festival, Grassroots and many more radio stations, clubs and festivals.
2007 also found Eilen sharing the stage with a who's who list of Americana, Folk and Roots musicians. Among the highlights were Loretta Lynn, Chuck Prophet, Chris Smither, Fred Eaglemsith, Jimmy LaFave, Steve Forbert, Holly Golightly, Junior Brown, The Hacienda Brothers, Kris Delmhorst, The Holmes Brothers, Tom Russell and Jack Williams.
Shaking Al over
2008 saw the release of a gospel album from her side project, The Sacred Shakers. Fellow members include Jason Beek, Johnny Sciascia, Daniel Kellar and Daniel Fram. Early 2009 saw Eilen's second solo national release, "Sea of Tears". The Sydney Morning Herald (May 9-10, 2009) called "Sea of Tears" a "startling departure" blended by Eilen's "deft, warm voice".
Thanks A Lot
Discography
Boundary County (2005)
Letters From Sinners & Strangers (2007)
Sea of Tears (2009)
"The Sacred Shakers" (side project) (2008)
Website
http://www.eilenjewell.com/
(Bron) Wikipedia, the free encyclopedia
Te beginnen met Eilen Jewell.Hoewel ik haar muziek al een poosje kende zag ik ze vorig jaar voor het eerst optreden.De eerste keer voor een aandachtig luisterend publiek in 013 Tilburg ,de tweede keer in een rumoerige De Piek in Vlissingen(ach ja ,die Vlissingers,he?)Niet dat het haar wat uitmaakte hoor,tweemaal een prachtoptreden!
Bovendien bleek Eilen een bijzonder aardige dame ,zonder capsonis voor alle fans veel aandacht had.Enkele dagen later trad ze op in het altijd gezellige Toogenblik in Belgie en Roen,tZwoen maakte onderstaande beelden.Speciale aandacht voor stergitarist Jerry Miller!
Eilen Jewell is a singer, band-leader and songwriter based in Cambridge, Massachusetts. Born in Boise, Idaho on April 6, 1979, Eilen has been performing her brand of roots, blues, jazz and country influenced music in the greater Boston area since the Fall of 2003.
Sea of Tears
At age 19, Eilen began performing at farmer’s markets and local bars in Santa Fe, New Mexico (as a college student at St. John’s), before moving to Los Angeles, California, where she became a fixture in the Venice Beach street circuit.“Busking helped me learn to establish your boundaries as a performer,” she says. “Growing up in Idaho, everyone’s so friendly. It took me a while to not get too disturbed about what strangers might say or do.”
Fading Memory
She then journeyed cross country to New England in January, 2003 and settled briefly in the Berkshire Mountains of Western Massachusetts, where she got her start at the Club Helsinki.
Eilen would often travel to old-time music jams near Boston. There she was introduced to like-minded traditional musicians and music lovers including her current drummer Jason Beek. Eilen moved to Boston in late fall of 2003 and joined the folk and roots music community. Over the next two years she performed solo and with alternating personnel, playing at venues like Club Passim, Plough & Stars and Johnny D’s.
In early, 2005 Eilen began a Saturday evening residency at Tír na nÓg pub in Somerville, Massachusetts, which lasted until 2007.
In December, 2005, with a band including Beek on percussion, Daniel Kellar on violin, Jerry Miller on guitars and upright bass player Johnny Sciascia, Eilen entered Chris Rival’s renovated 19th-century barn/studio to record Boundary County. That album received positive attention from clubs, radio programmers and the press. [
Summer 2007 brought Jewell’s first national release, Letters From Sinners & Strangers, recorded at the Signature Sounds studio in Pomfret, Connecticut. The album reached the Top 10 on the Americana weekly radio chart in addition to being listed on some critics' "best of" lists for 2007.[citation needed] LFS&S continues to receive critical acclaim from around the world.
Gonna Dress In Black
Eilen and her band continue to tour nationally behind the album making stops at NPR's World Cafe [5], XM Radio, Mountain Stage, Woodsong's Old-Time Radio Hour, Falcon Ridge Folk Festival, Grassroots and many more radio stations, clubs and festivals.
2007 also found Eilen sharing the stage with a who's who list of Americana, Folk and Roots musicians. Among the highlights were Loretta Lynn, Chuck Prophet, Chris Smither, Fred Eaglemsith, Jimmy LaFave, Steve Forbert, Holly Golightly, Junior Brown, The Hacienda Brothers, Kris Delmhorst, The Holmes Brothers, Tom Russell and Jack Williams.
Shaking Al over
2008 saw the release of a gospel album from her side project, The Sacred Shakers. Fellow members include Jason Beek, Johnny Sciascia, Daniel Kellar and Daniel Fram. Early 2009 saw Eilen's second solo national release, "Sea of Tears". The Sydney Morning Herald (May 9-10, 2009) called "Sea of Tears" a "startling departure" blended by Eilen's "deft, warm voice".
Thanks A Lot
Discography
Boundary County (2005)
Letters From Sinners & Strangers (2007)
Sea of Tears (2009)
"The Sacred Shakers" (side project) (2008)
Website
http://www.eilenjewell.com/
(Bron) Wikipedia, the free encyclopedia
maandag 22 maart 2010
An Evening With The Blues Tiel 20-3-2010
Zaterdag op naar Tiel,bluesfestival met een veelbelovend programma dus voldoende aanleiding richting de Betuwe te rijden.Soulsister Caren moest helaas afzeggen(blessure!) maar bluesbrother Willem was wel van de partij.Waren mooi op tijd voor een sightseeing in het sfeervolle? centrum van Tiel.Flipje kwamen we niet tegen, maar ondekten wel een sfeervol restaurantje om de inwendige mens wat te versterken.De(nieuwe) eigenaar ontving ons met open armen ,en toen we weggingen verklaarde hij dat zijn avond niet meer kapot kon.Hadden we in ieder geval al iemand blij gemaakt.
De Agnietenhof is een prachtig theater ,we dachten eerst dat er een VVD/CDA congres was(het publiek) maar het bleek toch dat we hier voor het bluesfestival moesten zijn.
Bugs Henderson & the Shuffle kings waren een mooie warming up ,behoorlijk heavy ,zeker voor een man van zijn leeftijd
Voor het echte spektakel moesten we in de grote zaal zijn
The Holmes Brothers
(foto Willem)
38 jaar spelen deze toch al bejaarde heren samen ,een prachtige mix van gospel/blues/ soul.Ook deze avond een prachtig optreden. Broeder Wendell op gitaar/zang.Broeder Sherman op bass /zang en natuurlijk Popsy Dixon op drums /zang,wat een stem heeft die man!Hoogtepunt van het optreden wat mij betreft het mooie driestemmige Amazing Grace ,kippevel!
De stemming zat er in en we gingen gelijk door met
Jim Byrnes & The Sojouners
(foto Willem)
Had al wel van de man gehoord ,maar dit concert overtrof wel alle verwachtingen.
De aftrap met een mooi Jimmy Reed nummer,daarna een prachtige set met een mix van blues ,gospel en country muziek.Begeleid door een geweldige band met een hoofdrol voor gitarist Paul Pigat en de vocalgroup The Sojouners Op sommige momenten moest ik denken aan Ry Cooder ,want ook Jim neemt je mee in het archief van de amerikaanse rootsmuziek.
(foto Willem)
Hierna nog een klein stukje John Primer en Sherry Williams meegepikt en we sloten de avond af af met een gezellig Zydego bandje.
Samengevat,een lekker blues/gospelavondje zeker de moeite waard ,en we reden de donkere nacht in op weg naar huis(helaas geen Flipje gezien)
Jim Byrnes live at Tractorgrease 2009
The Holmes Brothers join Willie Nelson for a "Opportunity to cry".
zaterdag 20 maart 2010
The Band Live at Syra Mosque Pittsburgh November 1970
The Band bestond uit de Canadezen Robbie Robertson (gitaar, piano), Richard Manuel (piano, mondharmonica, drums, saxofoon, keyboard, zang), Garth Hudson (keyboard, piano, clavinet, accordeon, synthesizer, saxofoon), Rick Danko (basgitaar, viool, trombone, zang) en de uit Arkansas afkomstige Levon Helm (drums, mandoline, gitaar, basgitaar, zang). Naast hun 'vaste' instrument (hier als eerste genoemd) bespeelden zij allemaal veel andere instrumenten, zodat zij vaak van plaats wisselden. Vooral de klassiek opgeleide Hudson was een buitengewoon veelzijdig musicus. Zijn wonderlijke orgelklanken gaven de muziek een speciale klankkleur die door velen is nagebootst, maar door weinigen geëvenaard. Manuel, Danko en Helm, elk met een zeer markant stemgeluid, deelden de vocale partijen en Robertson, die zelden zong, was de voornaamste componist en tekstschrijver. Hun producer John Simon (wel het zesde Band-lid genoemd) nam ook als sessiemuzikant aan de opnamen deel.
CrippleCreek
Op het hoogtepunt, rond 1970, stond The Band in zeer hoog aanzien bij een grote groep muzikale fijnproevers, maar bijna nog meer bij popcritici en collega-muzikanten. Zo verklaarde Eric Clapton, die geregeld met hen samenwerkte, meer dan eens dat hij het allerliefst lid van The Band zou zijn geworden. Voor het publiek waren ze een groep hardwerkende musici zonder sterallures, die liever hard met elkaar werkten aan perfectionering van hun songs dan achter drank en vrouwen aan te gaan. Later werd duidelijk dat ook zij toch niet ongevoelig waren voor de aandacht van groupies en de verlokkingen van drank en drugs. Ook hier ging dit gepaard met een verlies aan frisheid en creativiteit. Toen Robbie Robertson te kennen gaf dat hij genoeg had van het rondtrekken met "this alcoholic freakshow", leidde dit het einde in van The Band in zijn oorspronkelijke samenstelling, ook al werd dat einde groots gevierd.
Time To Kill
Het feit dat Robertson op grond van zijn rol als songwriter de rechten op het merendeel van de composities opeiste, zou later een bron van veel onenigheid tussen de leden worden. De anderen hadden er spijt van dat zij na het uiteenvallen van The Band hun rechten voor een eenmalige afkoopsom aan Robertson hadden verkocht. Vooral tussen Helm en Robertson is het nooit meer goed gekomen. Helms argument was (en is nog steeds) dat de songs van de Band het resultaat waren van intensief groepswerk en dat de speciale 'sound' van de groep in gezamenlijkheid tot stand kwam.
The Weight
In 1976 namen de bandleden afscheid in Winterland in San Francisco met een groots concert The Last Waltz op 24 november, de Amerikaanse nationale feestdag Thanksgiving. Hierbij werd The Band geholpen door een compleet orkest en een lange lijst van gasten onder wie Ronnie Hawkins, Bob Dylan, Muddy Waters, Neil Young, Joni Mitchell, Dr. John (Mac Rebennack), Van Morrison, Eric Clapton, Neil Diamond en de dichter Lawrence Ferlinghetti, die het gedicht Loud Prayer voordroeg.
This Wheels on Fire
The Band (in de oorspronkelijke samenstelling) werd in 1989 ingevoerd in de Canadian Music Hall of Fame en in 1993 in de Rock and Roll Hall of Fame.
De live opnames zijn van de VPRO TV Regiseur-Roelof Kiers Geluid- Jan Rap Camera -Peter Bos
maandag 15 maart 2010
Van .....alles Weblog 5JAAR !!!!!!!
HET IS FEEST!!!
Het mooie weblog Van..alles nog wat maar vooral Van Morrison bestaat 5 jaar.
Voor de liefhebbers van de muziek van Van Morrison is dit blog een must, dus ook voor mij(Arthur).Elke dag even aanklikken of er nog nieuwtjes zijn ,beetje discusieeren op het forum ,af en toe een kwisje of een stelling ,het blijf altijd boeiend.
VanFan ,namens alle liefhebbers van Van Morrison ,GEFELICITEERD met je 5 jarige bestaan
en we hopen dat je er nog lang mee mag doorgaan.
Als eerbetoon aan je mooie weblog ,deze bijzondere uitvoering van The Healing Game met een heel vrolijke Van Morrison
Voor felicitaties bezoek
Vanfan
http://freewheeler.web-log.nl/
Abonneren op:
Posts (Atom)