JOHN LEE HOOKER (22-8-1917) - ( 21-6-2001)

John Lee Hooker (Clarksdale (Mississippi), 22 augustus 1917 - Los Altos (Californië), 21 juni 2001) was een invloedrijke Amerikaanse blueszanger, gitarist en songwriter die tijdens zijn leven verschillende soorten stijlen hanteerde. Hij geldt als een belangrijke vernieuwer van de blues. Bekende nummers van Hooker zijn onder andere Boom Boom en I'm in the Mood. Hij werd geboren in Clarksdale, Mississippi in een muzikale familie, en als neef van Earl Hooker.


.
..................... BOOM BOOM
Ook al stotterde hij bij gewone conversaties, wanneer hij zong, viel dat niet op door z'n half-gesproken zangstijl die zijn handelsmerk werd. Zijn muziek was ritmisch vrij, een eigenschap die teruggevonden wordt bij veel van de akoestische Delta Blues muziek.


HOBO BLUES Live at the America Folk/Blues festival 1965

Aangetrokken door fabriekswerk verhuisde Hooker naar Detroit in 1943, waar hij zou blijven tot in 1969. Hij voelde zich perfect thuis in de nabijheid van de blues-saloons in Hastings Straat, dé plaats in Detroits oostkant voor entertainment voor zwarte burgers.


TUPELO (1960)
Hooker begon zijn carrière in 1948 met de hit single "Boogie Chillen", opgenomen in een studio nabij de Wayne State Universiteit. Hij voerde vooral solo liedjes uit; hij werd populair bij de blues-aficionados, folkfans uit de vroege jaren '60, en bekoorde ook het witte publiek. Ook bood hij de jonge folk hero Bob Dylan indertijd een aantal kansen.


IT SERVE ME RIGHT TO SUFFER
In 1989 begon hij een groepssessie met een aantal muzikanten, onder wieKeith Richards en Carlos Santana, om The Healer op te nemen - dat een Grammy won — een van de vele prijzen. Daarnaast werkte hij samen met onder anderen Miles Davis, Bonnie Raitt en Los Lobos. Hooker heeft ook verscheidene liedjes opgenomen met Van Morrison, zoals Never get out of these blues alive, The healing game en I cover the waterfront. Ook trad hij verscheidene keren op met Van Morrison, waarvan sommige nummers op het live-album A night in San Francisco te vinden zijn.

John Lee Hooker & The Muddy Waters band
with Otis Spann(piano)Andre Stevenson(bass)Francis Clay(drums)Pat Hare(drums)enJames Cotton(harmonica)

Hoewel John Lee Hooker een belangrijk deel van zijn carrière woonde en werkte in Detroit, wordt hij niet meteen geassocieerd met de Chicago-stijl die lang de muziekscene in de grote noordelijke steden van de VS domineerde. Hooker staat vooral bekend als pregnant vertolker van een aantal zuidelijke bluesstijlen, beter bekend onder de verzamelnaam Delta-blues, met veel invloeden van country, folk en de zogeheten "front porch blues". Hookers gebruik van de elektrische gitaar - vaak een Gretsch, soms een Gibson - verbond op nog niet eerder vertoonde wijze de Delta Blues met de sterk opkomende naoorlogse niet louter meer akoestisch geïnspireerde blues.


LOOK WHAT YOU DID TO MY LIVE
Montreal JazzFestival 1980

John Lee Hooker heeft gedurende zijn leven meer dan 100 albums opgenomen. De laatste jaren van zijn leven vertoefde hij rond de baai van San Francisco, in Californië, waar hij een nachtclub toestemming had gegeven om de naam Boom Boom Room te gebruiken, naar één van z'n hits



Hooker werd ziek vlak voor hij aan een tour door Europa wilde beginnen, in 2001. Hij stierf niet lang daarna op 84-jarige leeftijd.
Hooker liet acht kinderen, negentien kleinkinderen, een ontelbaar aantal achterkleinkinderen en een neef na.

Hookers songs zijn in een halve eeuw tijd honderden keren gecovered door bands en individuele musici, o.a The White Stripes, MC5, The Doors, George Thorogood, Jimi Hendrix, Led Zeppelin, AC/DC, Van Morrison, The Yardbirds, The Animals, R. L. Burnside en deJ. Geils Band tot en met The Rolling Stones, Eric Clapton en The Jon Spencer Blues Explosion.

Gillian Welch - Time The Revelator

                      

                                                   Gillian Welch & David Rawlings

                                                                           at

                                                                Glastonbury 2004
                                           

                                                           Time The Revelator 

Time (The Revelator) is the third studio album by American singer-songwriter Gillian Welch. All songs were written by Welch together with David Rawlings and were recorded at RCA Studio B, Nashville, Tennessee, with the exception of "I Want to Sing That Rock and Roll", which was recorded live at the Ryman Auditorium as part of the sessions for the concert film, Down from the Mountain.

Jeff Beck - A Day In The Life

       Jeff Beck - Guitar,Jennifer Batten - Guitar,Randy Hope Taylor - Bass.Andy Gangadeen - drums

                                            A Day In The Life (Lennon/McCartney)
 

Howlin Wolf (feat.Hubert Sumlin - Eddie Shaw e.o) - Sittin on the top of the world (1974)

 

 Hubert Sumlin - Eddie Shaw

Chester Arthur Burnett (June 10, 1910 – January 10, 1976), known as Howlin' Wolf, was a Chicago blues singer, guitarist, and harmonica player, originally from Mississippi. With a booming voice and imposing physical presence, he is one of the best-known Chicago blues artists. The musician and critic Cub Koda noted, "no one could match Howlin' Wolf for the singular ability to rock the house down to the foundation while simultaneously scaring its patrons out of its wits."^[1] Producer Sam Phillips recalled, "When I heard Howlin' Wolf, I said, 'This is for me. This is where the soul of man never dies.'"^[2] Several of his songs, including "Smokestack Lightnin'", "Killing Floor" and "Spoonful", have become blues and blues rock standards. In 2011, Rolling Stone magazine ranked him number 54 on its list of the "100 Greatest Artists of All Time".^(Wikipedia)

     ^{Sittin on the top of the world}

Trampled Under Foot - Led Zeppelin

 Trampled Under Foot is a song by Led Zeppelin, the fifth track on their sixth studio album Physical Graffiti. It was written by Jimmy Page, Robert Plant, and John Paul Jones and was produced by Page.

           Trampled Under Foot (album Physical Graffiti. )

Physical Graffiti is the sixth studio album by the English rock band Led Zeppelin. It was released as a double album on 24 February 1975 by the group's new record label, Swan Song Records.

The band wrote and recorded eight new songs for the album in early 1974 at Headley Grange, a country house in Hampshire, which gave them ample time to improvise arrangements and experiment with recording. The total playing time covered just under three sides of an LP, so they decided to expand it into a double by including previously unreleased tracks from the sessions for the earlier albums Led Zeppelin III, Led Zeppelin IV and Houses of the Holy. The album covered a range of styles including hard rock, progressive rock, rock 'n' roll and folk. The album was then mixed over summer 1974 and planned for an end-of year release; however, its release was delayed because the Peter Corriston-designed die-cut album cover proved difficult to manufacture.

Rory Gallagher (Ballyshannon, 2 maart 1948 – Londen, 14 juni 1995)

Rory Gallagher begon zijn carrière in de vroege jaren '60 als gitarist met de Fontana Showband. In de jaren 1964 en 1965 speelde hij in de Impact Sound Show Band (later The Impact Sound en tenslotte The Impact). In 1966 formeerde hij de driemansband Taste met Eric Kitteringham (bas) and Norman Damery (drums).

In 1967 nam dit trio wat demo's op die in de jaren '70 op LP verschenen onder de titel Taste In The Beginning. Nog in datzelfde jaar werden John Wilson en Richard "Charlie" McCracken resp. de nieuwe drummer en bassist van Taste en met hen zou Gallagher drie jaar samenwerken. Deze periode leverde twee studioalbums op: Taste en On The Boards. Een stortvloed van bootlegs werd in die tijd uitgebracht. Om dit tegen te gaan bracht platenmaatschappij Polydor zelf Live in Montreux en Live At The Isle Of Wight uit. Taste werd in 1970 ontbonden na onenigheid over de financiële huishouding en de rol van het management hierin.



Taste Isle of Withe 1970

Met Gerry McAvoy (uit Deep Joy) op bas en Wilgar Campbell (uit The Method) op drums ging Gallagher vervolgens verder onder zijn eigen naam: The Rory Gallagher Band of Rory Gallagher and his band. Zijn muziekstijl vertoonde de blues in al zijn facetten, maar met name ook de country blues. In 1973 vertrok Campbell naar The Mick Abrahams Band en werd vervangen door Rod De'Ath uit Killing Floor. Korte tijd later werd ook de toetsenist van Killing Floor, Lou Martin, lid van Rory's begeleidingsband.



I fell Apart Van Rory Gallagher's eerste solo album. Tavern de l'Olympia, Paris, 30 maart 1971, zijn eerste optreden met Gerry McAvoy en Wilgar Campbell na het opheffen van Taste.
Gallagher werd door het muziekblad Melody Maker in 1972 en 1974 uitgeroepen tot 's werelds beste gitarist. Hij genoot onder andere in het Oostblok een grote populariteit. De band zou een naam opbouwen met marathonoptredens tijdens veelvuldige tournees. Zo speelden zij begin 1974 tijdens een nachtconcert voorafgaand aan een autoloze zondag in De Doelen in Rotterdam net zo lang door tot de bezoekers de eerste trein naar huis konden nemen.


Going to my Hometown Duitsland TVStudio 1972

Gallagher had veel succes met zijn live-optredens, maar scheen er nooit in te slagen dat op de plaat vast te leggen. Hij schuwde met zijn houthakkershemden en zijn afgeragde Fender Stratocaster alle vormen van glamour en deed ook nooit een poging een hit te maken. Hij had een grote schare trouwe fans van wie vele tijdens zijn concerten luchtgitaar speelden.


Walking Blues Montreux 1985

De Ier werd vooral beroemd door zijn live optredens, zijn ‘Live in Europe’ album geldt als een standaardwerk. Zo wild en expressief als Gallagher zich op het podium liet zien, zo stil en teruggetrokken was hij privé. Ooit werd hij door The Rolling Stones gevraagd Mick Taylor te vervangen als gitarist, hij bedankte. Eric Clapton, Slash, The Edge en John Lennon verklaarden zich fan van Gallagher.


Off the Handle 1980

Tijdens een concert in februari 1995 in Nighttown in Rotterdam bleek Gallagher zo ernstig ziek, dat het voortijdig moest worden afgebroken. De zanger werd opgenomen in het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam en later overgebracht naar een ziekenhuis in Londen. Daar onderging hij in april 1995 een succesvolle levertransplantatie. Hij overleed echter twee maanden later aan een longontsteking.


Zijn laatste TV optreden in 1994

Gallagher wordt jaarlijks herdacht met de tributeconcerten "Cork rocks for Rory" in Cork en "Going to my home town" in zijn geboorteplaats Ballyshannon. In Ierland is hij geëerd met standbeelden en zijn verschillende straten naar hem genoemd. Postuum werd door zijn broer Donal het album Wheels within wheels uitgebracht, waarop Gallagher onder andere samenwerkt met de Spaanse gitarist Juan Martín, Ronnie Drew van The Dubliners en Béla Fleck.

Bezettingen van The Rory Gallagher Band

Rory Gallagher (gitaar, zang) met:
1970 - 1972: Gerry McAvoy (bas), Wilgar Campbell (drums)
1972 - 1976: Gerry McAvoy (bas), Lou Martin (piano), Rod De'Ath (drums)
1976- 1981: Gerry McAvoy (bas), Ted McKenna (drums)
1981- 1991: Gerry McAvoy (bas), Brendan O'Neil (drums) + veelvuldige gast: Mark Feltham (harmonica)
1992- 1994: David Levy (bas), Jim Levaton (oetsen), John Cooke (toetsen), Richard Newman (drums) + veelvuldige gast: Mark Feltham (harmonica)

Discografie

• 1971 Rory Gallagher
• 1971 Deuce
• 1972 Live in Europe [live]
• 1973 Blueprint
• 1973 Tattoo
• 1974 Irish Tour [live]
• 1975 Against the Grain
• 1976 Calling Card
• 1978 Photo-Finish [live]
• 1979 Top Priority
• 1980 Stage Struck
• 1982 Jinx
• 1988 Defender
• 1988 Fresh Evidence
• 1992 The Bullfrog Interlude
• 1999 The BBC Sessions [live]
• 2006 Live at Montreux
• 2008 The Essential

http://www.rorygallagher.com/

The (Early) Rolling Stones

Lewis Brian Hopkin Jones, better known as  Brian Jones (Cheltenham (Gloucestershire), 28 februari 1942 - Hartfield (Sussex), 3 juli 1969

The Rolling Stones met Brian Jones .Arthurs favorite Stones periode
5 Britse jongens met een geweldige interpetatie van de toenmalige Blues/Rock en Soul muziek.
Insperatie bron voor ontelbaarveel muziekbandjes in die tijd.




You Better Move on ( Arthur Alexander)
Michael Philip Jagger, beter bekend als Mick Jagger, had al bij Keith Richards op de kleuterschool gezeten, toen ze elkaar eind jaren '50 weer tegenkwamen op een treinperron in Dartford, Kent. Mick en Keith werden goede vrienden en begonnen een bandje - Little Boy Blue and the Blue Boys - samen met Dick Taylor als bassist, die er al snel uitstapte. Taylor zou later de Pretty Things oprichten. Charlie Watts was drummer van de band. Oorspronkelijk was hij een jazzdrummer. Bill Wyman werd gekozen als bassist, naar verluid enkel omdat hij een versterker bezat. Brian Jones werd toegevoegd als tweede gitarist. Aanvankelijk was ook Ian Stewart pianist in de band. Maar Andrew Oldham werd aangesteld als manager en die vond Stewart niet bij het ruige imago van de band passen. Stewart bleef echter wel aan als roadie en verscheen live regelmatig bij de Stones op het podium, tot en met zijn dood in 1985.


Reelin & Rocking (Chuck Berry)
It,s All over Now(Jagger/Richards)
Ze traden eerst op in de club van Alexis Corner. De band ging een beetje rondtoeren in clubs en steden, en in 1963 kregen ze een platenconcract (met Decca Records) en kwam hun eerste single uit: Come on, een cover van Chuck Berry.

That,s How Strong My Love Is(Otis Redding)
In 1964 werd de single Not Fade Away uitgebracht, die een vrij grote hit werd. Daarna volgde hun debuutalbum, in hetzelfde jaar: The Rolling Stones. Ook openden The Rolling Stones in dat jaar de eerste uitzending van Top of the Pops, met de single I wanna Be Your Man. Vervolgens werd het album 12 x 5 uitgebracht, met de hits Time is on my Side, It's all over now en Chuck Berry's Around & Around. De opvolger van 12 x 5 was The Rolling Stones, Now!. Een succesvol album met de hitsingle Heart of Stone.



Heart of Stone (Jagger/Richards)In september 1965 kwam het nieuwe album Out of our Heads uit. Alleen de in de US uitgebrachte versie van het album bevatte de superhit (I can't get no) Satisfaction. Dit is waarschijnlijk het bekendste nummer van de Stones. In Nederland kwam Satisfaction uit in augustus 1965 op single en het werd meteen een hit. Keith Richards heeft de bekende riff verzonnen toen hij slaapdronken was. Hij nam deze op en ging weer slapen. Ook werd er in 1965 een tour door Europa gemaakt, waarbij de Rolling Stones niet in Nederland kwamen. Zij stonden tijdens hun European Tour 66 voor de tweede maal in Nederland op het podium op 26 maart 1966 in de Brabanthallen in 's Hertogenbosch.


Oh Carol (Chuck Berry)
In september 1965 kwam het nieuwe album Out of our Heads uit. Alleen de in de US uitgebrachte versie van het album bevatte de superhit (I can't get no) Satisfaction. Dit is waarschijnlijk het bekendste nummer van de Stones. In Nederland kwam Satisfaction uit in augustus 1965 op single en het werd meteen een hit. Keith Richards heeft de bekende riff verzonnen toen hij slaapdronken was. Hij nam deze op en ging weer slapen. Ook werd er in 1965 een tour door Europa gemaakt, waarbij de Rolling Stones niet in Nederland kwamen. Zij stonden tijdens hun European Tour 66 voor de tweede maal in Nederland op het podium op 26 maart 1966 in de Brabanthallen in 's Hertogenbosch.
Het volgende album, December´s Children (and everybody´s) werd een klein succes. Het bevatte de hits Get of my Cloud en I'm Free. Ook hadden de Stones voor Marianne Faithfull (destijds Mick Jagger's vriendin) het nummer As Tears Go By geschreven, waar Faithfull een grote hit mee had. De Stones namen dat nummer op dit album ook zelf op.



I,m Waiting(Jagger/Richard
Toen kwam in 1966 een album dat een van de Rolling Stones' meest succesvolle albums ooit zou worden uit: Aftermath. Het album bevatte de hits Under My Thumb, Lady Jane, Mother's Little Helper, Out Of Time (nog datzelfde jaar een nummer-1 hit van Chris Farlowe) en Stupid Girl. "Under my Thumb" is een van de Rolling Stones' grootste hits geweest. Dit was het eerste album volledig geschreven door het duo Jagger/Richards.
In die tijd zette de aan de LSD-verslaafde Richards ook Jagger aan de drugs. Hieruit kwamen twee wat meer donkere albums, waarvan Their Satanic Majesties Request wel Psychedelic Rock genoemd kon worden. Het eerste album, Between The Buttons, dat nog wel de hits Ruby Tuesday en Let's Spend The Night Together bevat, wordt door velen gezien als een flop. Het nummer Connection van dat album heeft Richards gebruikt op solo-tournee met de X-Pensive Winows in 1989. Tegen de tijd van Their Satanic Majesties Request waren Richards en Jones ook aan de heroïne verslaafd geraakt en Richards had in die tijd al ruzie met justitie, vanwege een feest dat hij had gehouden waar vrienden heroïne namen. Uit al deze drugs kwam een erg donker album waarmee de Stones volgens Jagger The Beatles wilden nadoen met hun Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Naast de hit She's A Rainbow bevat het album geen noemenswaardige hits, maar het nummer 2000 Light Years From Home is tegenwoordig vrij bekend. Op dit album stond ook een nummer, In Another Land, dat door Wyman was geschreven, gezongen en geproduceerd.


Symphatie for the Devil(Repetitie)
Aan het nummer Sympathy for the Devil werd heel erg lang gewerkt en het kwam uit op de plaat Beggars Banquet. Het nummer is een van hun grootste hits. Ook stond hier nog de hit No Expectations op. Met Beggars Banquet sloegen de Stones een andere weg in. Wel ging het steeds slechter met Brian Jones, die op het album niet veel meer deed. Hij speelde op vrijwel geen enkel nummer nog gitaar.
Na de tour van Beggars Banquet werd Brian Jones door de andere Stones ontslagen. Hij zou een aantal weken daarna dood worden gevonden op de bodem van zijn zwembad

Bob Weir & Warren Haynes (full show)

////////////////////////////////////////////////////////////////
 Grateful Dead / Furthur guitarist Bob Weir welcomed Warren Haynes to TRI Studios' talk show Weir Here for the first time last night on the eve of Jerry Garcia's birthday. Haynes had a night off from his duties with the Jerry Garcia Symphonic Celebration and brought along the drummer (Jeff Sipe) and vocalists (Alecia Chakour and Jasmine Muhammad) from his Symphonic Celebration backing band for performances of Grateful Dead live repertoire classics.
///////////////////////////////////


 Bob Weir - Guitar
Warren Haynes - Guitar
Gary Lambert - Bass
Jeff Sipe - Drums
*Jeff Chimenti - Keyboards
Alecia Chakour - Background Vocals
Jasmine Muhammad- Background Vocals

Steely Dan - Reelin' in the Years (Old Grey Whistle Test)

 "Reelin' In the Years" is een nummer van de Amerikaanse band Steely Dan. Het nummer werd uitgebracht op hun album Can't Buy a Thrill uit 1972. In maart 1973 werd het nummer uitgebracht als de tweede en laatste single van het album.

                       "Reelin' In the Years"

"Reelin' In the Years" is geschreven door bandleden Walter Becker en Donald Fagen en geproduceerd door Gary Katz. Het nummer is vooral bekend van de gitaarsolo gespeeld door sessiemuzikant Elliott Randall; zo vertelde Led Zeppelin-gitarist Jimmy Page dat het zijn favoriete solo ooit is. Het werd door de lezers van het tijdschrift Guitar World tevens op plaats 40 gezet in de lijst met beste gitaarsolo's aller tijden. Donald Fagen beschreef het nummer als "dom maar effectief" in een interview met het tijdschrift Rolling Stone.

Can't Buy a Thrill is the debut studio album by the American rock band Steely Dan, released in November 1972 by ABC Records. The album was written by band members Donald Fagen and Walter Becker, recorded in August 1972 at The Village Recorder in Los Angeles, and produced by Gary Katz.

NINA SIMONE (Tryon, North Carolina, 21 februari 1933 - Carry-le-Rouet, Frankrijk, 21 april 2003)

Eunice Kathleen Waymon, beter bekend als Nina Simone (Tryon, North Carolina, 21 februari 1933 - Carry-le-Rouet, Frankrijk, 21 april 2003) was zangeres, schrijfster en pianiste. Ze wordt vooral gerekend tot de jazzmuzikanten, maar had zelf een hekel aan deze term. In haar werk zijn ook de invloeden van blues, rhythm and blues en soul te horen.


Simone werd geboren in Tryon, North Carolina, als één van acht kinderen. Zoals een aantal andere Afro-Amerikaanse artiesten, werd ze geïnspireerd door Marian Anderson en begon ze te zingen in de plaatselijke kerk, waarbij ook haar bijzondere talenten achter de piano zichtbaar werden. Toen ze op 10-jarige leeftijd debuteerde bij een pianoconcert moesten haar ouders, die op de voorste rij waren gaan zitten, plaatsmaken voor blanken. Dit incident zorgde ervoor dat Simone later betrokken raakte bij de Amerikaanse Civil Rights Movement van Martin Luther King.
Toen ze zeventien was, vertrok Simone naar Philadelphia, waar ze pianoles gaf en andere artiesten begeleidde. Dankzij sponsorgelden van weldoeners kon ze het pianospelen verder leren op de prestigieuze Juilliard School of Music in New York City. Door een gebrek aan fondsen kon ze echter niet als eerste Afro-Amerikaan een pianoconcert geven. Later solliciteerde ze bij het Curtis Institute, waar ze werd afgewezen, volgens Simone omdat ze zwart was, maar waarschijnlijker is dat de vrije en impulsieve geest die Simone was niet goed paste in het strakke keurslijf van de klassieke muziek en gaf het Curtis Institute Simone het welgemeende advies haar talenten in blues en jazz te gebruiken. Simone is haar pianospel altijd blijven doorweven met flarden klassiek waarbij Bach en Chopin het vaakst voorkwamen. Zelf zei Simone daarover "best of both worlds, if I feel it I need to play it"
In plaats daarvan koos Simone voor blues en jazz, nadat ze begon te werken in een nachtclub in Atlantic City. In 1954 nam ze de naam "Nina Simone" aan - "Nina" was de koosnaam van haar vriendje voor haar (Spaans voor "meisje") en "Simone" verwees naar de Franse actrice Simone Signoret. Het publiek merkte haar voor het eerst op in 1959 door haar hartverscheurende vertolking van George Gershwins "I loves you Porgy" (uit de musical Porgy and Bess), wat uiteindelijk haar enige top-40-hit in de Verenigde Staten bleek te zijn.


I LOVES YOU ,PORGY

De hit werd gevolgd door "My baby just cares for me", wat in 1987 opnieuw een hit werd (waaronder #1 in Nederland), doordat het gebruikt werd in een televisiecampagne voor Chanel No. 5-parfum. Haar grootste hit in Nederland, "Ain't got no - I got life", werd in 1998 opnieuw uitgebracht, nadat het gebruikt werd in een reclame voor Amev-verzekeringen. De inspanningen van Nina's echtgenoot en manager Andrew Stroud hebben er voor gezorgd dat Nina wereldwijd een ster werd.


AIN,TGOT NO-I GOT NO LIVE
In de jaren zestig was Simone betrokken bij de burgerrechtenbeweging en nam ze een aantal politieke nummers op, waaronder "To be young, gifted and black" (later gecoverd door Aretha Franklin en Donny Hathaway), "Backlash blues," "Mississippi goddam" (een reactie op de moord op Medgar Evers en het bombardement op een kerk in Birmingham (Alabama) waarbij vier zwarte kinderen gedood werden), "I wish I knew how it feels to be free" en Kurt Weill's "Pirate Jenny", dit keer gesitueerd in een hotel in het zuiden.


To be young gifted and BlackIn 1961 nam Simone haar versie op van het traditionele lied "The House of the Rising Sun", een nummer dat later opgenomen werd door Bob Dylan en een hit werd in de versie van The Animals. Andere liedjes waar ze bekend van is zijn "I put a spell on you" (origineel van Screamin' Jay Hawkins), "Here comes the sun" van The Beatles, "Four women", "I shall be released" (ook van Bob Dylan) en "Ain't got no - I got life". Nina's veelzijdigheid als artiest bewees ze met haar muziek, die door haar eenvoud aan de folkmuziek deed denken. In één enkel concert kon ze gemakkelijk overgaan van gospel-georiënteerde muziek naar blues en jazz



FOUR WOMAN

De scheiding van Nina met haar echtgenoot en manager Andrew Stroud heeft de basis onder haar bestaan weggeslagen en zij verbrak de banden met RCA, haar platenmaatschappij sinds 1966. Kenmerkend is dat Nina erop stond dat haar laatste plaat met RCA "It is finished" als naam kreeg. Later begreep RCA waarom. Nina wilde in deze periode eigenlijk geen concerten meer geven maar gebrek aan geld dwong haar toch nu en dan het podium op. Uiteindelijk vertrok Nina naar Afrika en verbleef daar enige jaren, zonder op te treden. In 1976 door geldgebrek gedwongen kwam ze terug naar Europa. Nina vond Claude Knobs van het Montreux Jazzfestival bereid haar in te passen in het reeds overvolle programma van zijn festival. Nina zou een concert van 20 minuten doen en kreeg ook betaald voor 20 minuten. Het concert duurde echter meer dan een uur en Nina toonde op verbijsterend mooie wijze haar emotionele en muzikale genialiteit in de song "Feelings" Van dit concert is een dvd in de handel met de naam "Nina Simone live at Montreux 1976"


FEELINGS ( MONTREUX1976)

In 1971 verliet Simone de Verenigde Staten na onenigheid met managers, platenmaatschappijen en de belastingsdienst. Het racisme gaf ze ook als reden om te vertrekken. Ze kwam in 1978 terug en werd gearresteerd voor belastingontduiking (ze weigerde een aantal jaren belastbaar inkomen op te geven als protest tegen de Vietnamoorlog). Ze heeft in verschillende landen gewoond, zoals de Caribische eilanden, Afrika, Zwitserland, Nederland van 1988 tot 1990 in de Graadt van Roggenstraat te Nijmegen en daarna tot 1992 aan de Jan van Goyenkade te Amsterdam, Frankrijk van 1992 tot 1999 in Rue Renée Cassin te Bouc Bel Air en van 1999 tot haar dood in Carry le Rouet en ging door met optreden tot ze 68 was. In 1983 en 1984 trad ze regelmatig op in de Ronnie Scott's jazzclub in Londen.


Live at Ronny Scott
In de muziekwereld had ze de reputatie lastig en wispelturig te zijn. Simone zelf probeerde dit beeld van haar altijd recht te zetten alhoewel ze erkende te lijden onder haar impulsiviteit en emotionaliteit die haar soms dingen deed doen die ze eigenlijk niet wilde doen. Deze emotionaliteit/impulsiviteit was tevens een van de eigenschappen die haar concerten zo boeiend maakte, haar muzikale genialiteit werd dan vaak gestuurd door overweldigende emotie waarmee ze middels haar bijzondere pianospel en haar markante stemgeluid de ziel van haar toehoorders raakte, een zaal vol swingende en dan weer huilende toeschouwers was geen uitzondering. In de nadagen van haar loopbaan keek ze tijdens optredens vaak terug op gebeurtenissen in haar carrière, waaronder haar soms bijzondere eisen. Simones koninklijke eisen en gedrag op het podium leverde haar de titel "High Priestess of Soul" op. Nina moest zelf niets van die titel hebben, I play "black classical music" and my name is Nina Simone.



Nina overleed 2e paasdag 2003 in haar huis in Carry le Rouet aan de gevolgen van borstkanker.