Quicksilver Messenger Service - Dino,s Song (Monterey Pop Festival 1967)

John Cipollina—Lead guitar,Gary Duncan—Lead guitar, vocals,David Freiberg—Bass, vocals
Jim Murray—Guitar, vocals,Greg Elmore—Drums

Quicksilver Messenger Service started life during the folk-rock boom as an electric backing band for singer-guitarist-songwriter Dino Valenti. Before they could develop in that capacity, however, Valenti was arrested for drug possession and received a prison sentence. Rather than splitting up, however the group continued on without their front man, and over the next two years, the group proceeded to astound audiences in San Francisco with their performances, consisting of extended jams, stretched out through Cipollina’s shimmering angular lead guitar lines. For a time, the two top acts in the city were “the Quick and the Dead (The Grateful Dead),” but at the time of their appearance at Monterey, Quicksilver had yet to be signed by any label.

 Later in 1967, they got a spot in Jack O’Connell’s Haight-Ashbury documentary Revolution (1968), and on the accompanying soundtrack album. By the end of the year—by which time singer-guitarist Jim Murray had exited—they were under contract to Capitol Records. It wasn’t until a year after Monterey that their self-titled debut album was released, but it only captured a faint echo of the band’s dynamic live sound. Their second album, Happy Trails, was somewhat more representative, highlighted by the presence of a 25-minute jam growing out of Bo Diddley’s “Who Do You Love.” After that, the line-up began to splinter, as Gary Duncan quit and was replaced by British keyboard virtuoso Nicky Hopkins, for the album Shady Grove. Duncan returned soon after its release and it was at that point that Valenti finally rejoined the group, after attempting to restart his solo career following his parole from jail. This expanded Quicksilver line-up lasted until 1972 when Cipollina, Freiberg, and Hopkins all left—the remainder of the group, effectively led by Valenti, carried on with hired replacements for two albums before officially disbanding in 1973.

 https://www.criterion.com/current/posts/254-monterey-pop-artist-bios-part-one

Quicksilver Messenger Service - Mona

Quicksilver Messenger Service was een psychedelische muziekgroep, opgericht door Dino Valente (artiestennaam van Chet Powers). De andere leden waren John Cipollina, Jim Murray, David Freiberg, Greg Elmore en Gary Duncan.
Hoewel Quicksilver Messenger Service al snel in de problemen kwam door vermeend bezit van drugs begon de groep in 1965 aan een tour langs de westkust van de Verenigde Staten. In 1967 kwam hun eerste contact met de platenmaatschappij Capitol Records tot stand en werden de platen Quicksilver Messenger Service en Happy Trails uitgebracht. Murray en Duncan hadden de band toen al verlaten en Nicky Hopkins was toegetreden tot Quicksilver Messenger Service.


Mona ( Bo Diddly)
Gary Duncan (gitaar, zang)
John Cipollina (gitaar, zang)
David Freiberg (basgitaar, gitaar, keyboards, gitaar en zang)
Greg Elmore (drums, percussie en zang)
Dino Valenti (gitaar en zang)
Nicky Hopkins (keyboards)

Deze opname komt van een concert op het Sonoma State College in April 1970.
Niet in beeld is pianist Nicky Hopkins die later een vast bandlid zou worden.
Mooi tijdsbeeld van die vreemde ,maar mooie jaren 60/70.Een van de eerste ,,Jam,,bands samen met Bluesproject die later veel navolging zou krijgen met groepen als Grateful dead en Allman Brothers.



Het opstappen en toetreden van bandleden werd zo'n beetje het handelsmerk van de groep en hij viel uiteen. In 1975 en 1986 werden pogingen ondernomen om de groep nieuw leven in te blazen, maar echt succesvol waren die pogingen niet.

Quicksilver Messenger Service maakte vooral muziek die recht toe en recht aan was, als begeleiding van teksten die recht uit het hart kwamen. Bij optredens lag het accent veel op improvisatie en experimenten. Het bekendste werk van de groep is ongetwijfeld Happy Trails uit 1969, een elpee die in de muziekgeschiedenisboeken is terechtgekomen als "the finest live album ever recorded". Ruim de helft van deze plaat, zeven nummers, is gewijd aan een QMS-versie van de Bo Diddley-klassieker Who Do You Love? De gitaren van Cipollina en Duncan en het publiek van Bill Graham's Fillmore Auditorium proberen elkaar op deze legendarische opname te overtreffen met varianten op de typische Bo Diddley-riff.

Quicksilver Messenger Service
http://www.penncen.com/quicksilver/