Zoeken in deze blog

woensdag 24 februari 2021

Steely Dan - Reelin' in the Years (Old Grey Whistle Test)


 "Reelin' In the Years" is een nummer van de Amerikaanse band Steely Dan. Het nummer werd uitgebracht op hun album Can't Buy a Thrill uit 1972. In maart 1973 werd het nummer uitgebracht als de tweede en laatste single van het album.

                       "Reelin' In the Years"

"Reelin' In the Years" is geschreven door bandleden Walter Becker en Donald Fagen en geproduceerd door Gary Katz. Het nummer is vooral bekend van de gitaarsolo gespeeld door sessiemuzikant Elliott Randall; zo vertelde Led Zeppelin-gitarist Jimmy Page dat het zijn favoriete solo ooit is. Het werd door de lezers van het tijdschrift Guitar World tevens op plaats 40 gezet in de lijst met beste gitaarsolo's aller tijden. Donald Fagen beschreef het nummer als "dom maar effectief" in een interview met het tijdschrift Rolling Stone.

Can't Buy a Thrill is the debut studio album by the American rock band Steely Dan, released in November 1972 by ABC Records. The album was written by band members Donald Fagen and Walter Becker, recorded in August 1972 at The Village Recorder in Los Angeles, and produced by Gary Katz.

zondag 21 februari 2021

NINA SIMONE (Tryon, North Carolina, 21 februari 1933 - Carry-le-Rouet, Frankrijk, 21 april 2003)

Eunice Kathleen Waymon, beter bekend als Nina Simone (Tryon, North Carolina, 21 februari 1933 - Carry-le-Rouet, Frankrijk, 21 april 2003) was zangeres, schrijfster en pianiste. Ze wordt vooral gerekend tot de jazzmuzikanten, maar had zelf een hekel aan deze term. In haar werk zijn ook de invloeden van blues, rhythm and blues en soul te horen.


Simone werd geboren in Tryon, North Carolina, als één van acht kinderen. Zoals een aantal andere Afro-Amerikaanse artiesten, werd ze geïnspireerd door Marian Anderson en begon ze te zingen in de plaatselijke kerk, waarbij ook haar bijzondere talenten achter de piano zichtbaar werden. Toen ze op 10-jarige leeftijd debuteerde bij een pianoconcert moesten haar ouders, die op de voorste rij waren gaan zitten, plaatsmaken voor blanken. Dit incident zorgde ervoor dat Simone later betrokken raakte bij de Amerikaanse Civil Rights Movement van Martin Luther King.
Toen ze zeventien was, vertrok Simone naar Philadelphia, waar ze pianoles gaf en andere artiesten begeleidde. Dankzij sponsorgelden van weldoeners kon ze het pianospelen verder leren op de prestigieuze Juilliard School of Music in New York City. Door een gebrek aan fondsen kon ze echter niet als eerste Afro-Amerikaan een pianoconcert geven. Later solliciteerde ze bij het Curtis Institute, waar ze werd afgewezen, volgens Simone omdat ze zwart was, maar waarschijnlijker is dat de vrije en impulsieve geest die Simone was niet goed paste in het strakke keurslijf van de klassieke muziek en gaf het Curtis Institute Simone het welgemeende advies haar talenten in blues en jazz te gebruiken. Simone is haar pianospel altijd blijven doorweven met flarden klassiek waarbij Bach en Chopin het vaakst voorkwamen. Zelf zei Simone daarover "best of both worlds, if I feel it I need to play it"
In plaats daarvan koos Simone voor blues en jazz, nadat ze begon te werken in een nachtclub in Atlantic City. In 1954 nam ze de naam "Nina Simone" aan - "Nina" was de koosnaam van haar vriendje voor haar (Spaans voor "meisje") en "Simone" verwees naar de Franse actrice Simone Signoret. Het publiek merkte haar voor het eerst op in 1959 door haar hartverscheurende vertolking van George Gershwins "I loves you Porgy" (uit de musical Porgy and Bess), wat uiteindelijk haar enige top-40-hit in de Verenigde Staten bleek te zijn.


I LOVES YOU ,PORGY

De hit werd gevolgd door "My baby just cares for me", wat in 1987 opnieuw een hit werd (waaronder #1 in Nederland), doordat het gebruikt werd in een televisiecampagne voor Chanel No. 5-parfum. Haar grootste hit in Nederland, "Ain't got no - I got life", werd in 1998 opnieuw uitgebracht, nadat het gebruikt werd in een reclame voor Amev-verzekeringen. De inspanningen van Nina's echtgenoot en manager Andrew Stroud hebben er voor gezorgd dat Nina wereldwijd een ster werd.


AIN,TGOT NO-I GOT NO LIVE
In de jaren zestig was Simone betrokken bij de burgerrechtenbeweging en nam ze een aantal politieke nummers op, waaronder "To be young, gifted and black" (later gecoverd door Aretha Franklin en Donny Hathaway), "Backlash blues," "Mississippi goddam" (een reactie op de moord op Medgar Evers en het bombardement op een kerk in Birmingham (Alabama) waarbij vier zwarte kinderen gedood werden), "I wish I knew how it feels to be free" en Kurt Weill's "Pirate Jenny", dit keer gesitueerd in een hotel in het zuiden.


To be young gifted and BlackIn 1961 nam Simone haar versie op van het traditionele lied "The House of the Rising Sun", een nummer dat later opgenomen werd door Bob Dylan en een hit werd in de versie van The Animals. Andere liedjes waar ze bekend van is zijn "I put a spell on you" (origineel van Screamin' Jay Hawkins), "Here comes the sun" van The Beatles, "Four women", "I shall be released" (ook van Bob Dylan) en "Ain't got no - I got life". Nina's veelzijdigheid als artiest bewees ze met haar muziek, die door haar eenvoud aan de folkmuziek deed denken. In één enkel concert kon ze gemakkelijk overgaan van gospel-georiënteerde muziek naar blues en jazz



FOUR WOMAN

De scheiding van Nina met haar echtgenoot en manager Andrew Stroud heeft de basis onder haar bestaan weggeslagen en zij verbrak de banden met RCA, haar platenmaatschappij sinds 1966. Kenmerkend is dat Nina erop stond dat haar laatste plaat met RCA "It is finished" als naam kreeg. Later begreep RCA waarom. Nina wilde in deze periode eigenlijk geen concerten meer geven maar gebrek aan geld dwong haar toch nu en dan het podium op. Uiteindelijk vertrok Nina naar Afrika en verbleef daar enige jaren, zonder op te treden. In 1976 door geldgebrek gedwongen kwam ze terug naar Europa. Nina vond Claude Knobs van het Montreux Jazzfestival bereid haar in te passen in het reeds overvolle programma van zijn festival. Nina zou een concert van 20 minuten doen en kreeg ook betaald voor 20 minuten. Het concert duurde echter meer dan een uur en Nina toonde op verbijsterend mooie wijze haar emotionele en muzikale genialiteit in de song "Feelings" Van dit concert is een dvd in de handel met de naam "Nina Simone live at Montreux 1976"


FEELINGS ( MONTREUX1976)

In 1971 verliet Simone de Verenigde Staten na onenigheid met managers, platenmaatschappijen en de belastingsdienst. Het racisme gaf ze ook als reden om te vertrekken. Ze kwam in 1978 terug en werd gearresteerd voor belastingontduiking (ze weigerde een aantal jaren belastbaar inkomen op te geven als protest tegen de Vietnamoorlog). Ze heeft in verschillende landen gewoond, zoals de Caribische eilanden, Afrika, Zwitserland, Nederland van 1988 tot 1990 in de Graadt van Roggenstraat te Nijmegen en daarna tot 1992 aan de Jan van Goyenkade te Amsterdam, Frankrijk van 1992 tot 1999 in Rue Renée Cassin te Bouc Bel Air en van 1999 tot haar dood in Carry le Rouet en ging door met optreden tot ze 68 was. In 1983 en 1984 trad ze regelmatig op in de Ronnie Scott's jazzclub in Londen.


Live at Ronny Scott
In de muziekwereld had ze de reputatie lastig en wispelturig te zijn. Simone zelf probeerde dit beeld van haar altijd recht te zetten alhoewel ze erkende te lijden onder haar impulsiviteit en emotionaliteit die haar soms dingen deed doen die ze eigenlijk niet wilde doen. Deze emotionaliteit/impulsiviteit was tevens een van de eigenschappen die haar concerten zo boeiend maakte, haar muzikale genialiteit werd dan vaak gestuurd door overweldigende emotie waarmee ze middels haar bijzondere pianospel en haar markante stemgeluid de ziel van haar toehoorders raakte, een zaal vol swingende en dan weer huilende toeschouwers was geen uitzondering. In de nadagen van haar loopbaan keek ze tijdens optredens vaak terug op gebeurtenissen in haar carrière, waaronder haar soms bijzondere eisen. Simones koninklijke eisen en gedrag op het podium leverde haar de titel "High Priestess of Soul" op. Nina moest zelf niets van die titel hebben, I play "black classical music" and my name is Nina Simone.



Nina overleed 2e paasdag 2003 in haar huis in Carry le Rouet aan de gevolgen van borstkanker.





dinsdag 16 februari 2021

Fillmore East

Fillmore East was promoter Bill Graham's late sixties / vroege seventies rock paleis in de East Village area of New York City,U.S.A

Het voormalige hotel ligt aan de Second Avenue in Sixth Street en werd geopend op8 maart 1968.Het was de tegenhanger van de reeds bestaande Fillmore West vestiging in San Fransisco. De Fillmore werd al snel bekend als"The Church of Rock and Roll," met twee show concerten op verschillende avonden per week. Ondanks het bedrieglijk kleine uiterlijk en gevel, had het theater een capaciteit van 3664 zitplaatsen. Bands die in de Fillmore East gespeeld hebben zijn o.a.
Grateful Dead , The Doors , The Who , Quicksilver Messenger Service , The Allman Brothers Band , Derek and the Dominos , Jimi Hendrix , Country Joe and the Fish , Big Brother and the Holding Company , Mountain , Lonnie Mack , Humble Pie , Led Zeppelin , Neil Young and Crazy Horse , Pink Floyd , Raven (US band) , Procol Harum , John Mayall , The Byrds , Jefferson Airplane , Frank Zappa , Miles Davis
Albert King ,Jethro Tull, en nog veel meer.
The Allman Brothers Band speelde zo dikwijls in de Fillmore East dat ze soms de "Bill Graham's House Band."genoemd werden


In memory of Elizabeth Reed Fillmore East 9-23-1970
Veel live-albums werden opgenomen in de Fillmore East. o.a Jimi Hendrix met de Band of Gypsies


Who Knows Fillmore East 12-31-1969

John Mayall's The Turning Point is hier opgenomen

 
John Mayall
 
Grateful Dead bracht een 4-disc uit van hun optreden in de Fillmore East in April 1971, getiteld Ladies and Gentlemen… The Grateful Dead: Fillmore East — April 1971 .
Een ander beroemd album dat hier opgenomen : Miles Davis' Live op de Fillmore East, op 7 maart 1970 , een zeldzame live registratie van de Davis' zogenaamde Lost Quintet.
Kort vordat de Fillmore gesloten werd namFrank Zappa and the Mothers een live album op genaamd Fillmore East — June 1971 . Kort voor de locatie was sluiter, Frank Zappa en de Mothers een live album opgenomen in juni 1971, getiteld Fillmore East - juni 1971. Op het einde van de show,na het spelen van Happy Together had Frank Zappa nog het volgende te zeggen:
I know that in a way it's sad that Bill Graham is closing down the Fillmore, but I'm sure he'll get into something better. It's been lovely working for you this evening, good night boys and girls."



Jethro Tull For a thousend Mothers Fillmore East 1970

 
the Byrds Jezus it,s just allrightDoor de veranderingen in de muziek en de exponentiële groei in de concert-industrie besloot Graham de Fillmore East te sluiten .het laatste concert vond plaats op 27 juni 1971, met als gasten Allman Brothers, The J. Geils Band, Albert King, Edgar Winter 's white trash, Mountain, The Beach Boys, en Country Joe McDonald .

 
Albert King Live at the Fillmore










maandag 15 februari 2021

Arthur Lee & Love - Forever Changes (Glastonbury Festival 28 Juni 2003)

 
Arthur Lee, real name, Arthur Lee Porter of Arthur Taylor Porter (Memphis (Tennessee), 7 maart 1945 - 3 augustus 2006)

 Baby Lemonade had been performing as LOVE since 1993, once playing in a club where only three people, with one being the sound guy, showed up, so playing in the Glastonbury Festival was a very big deal...and Arthur knew it.   '


Alone Again 0r

 As mercurial as Arthur Lee could be, he showed no concern in playing before 65,000-and-growing Glastonbury concert-goers, who all came to see if Arthur Lee & Love could pull off Forever Changes in a festival setting.


A House Is Not A Motel

 The talent and abilities of each musician on that stage was unparalleled and Rusty, Love's musical director was the link between the amazing ensemble of Swedish string and horn players and this loud, kick ass, take-no-prisoners rock-and-roll outfit.


And More Again

 The blend was perfect. It was Mozart meets Thin Lizzy. After a really cool introduction, and with the sun squarely in their eyes, they hit the stage and rocked the crowd with ''Your Mind & We Belong Together.'' Somewhere in the middle of a guitar solo, one of the speakers blew, creating a noticeable drop in volume and tone. Guitarist Mike Randle simply asked the monitor dude to ''Crank the guitar in my monitor!'' and kept going.


 The band tore into that first A minor chord, echo fuzz bass, tremolo reverb, and machine gun snare like it was the end of the world. Arthur stepped to the microphone and spat out the words like it was the end of the world. Love came to Glastonbury with the hopes of just playing well and having a good time, but they left with so much more than that.




The Daily Planet

 Arthur introduced the Stockholm Strings & Horns and they went down the line, playing every song on Forever Changes, in the order it appeared on the Album, a 36-year-old album played with the energy of a new release. By the time we'd hit the last notes of that one, the sun was setting and left this beautiful orange and red trail of clouds in its dust. At the end of the set, Arthur thanked everyone and then said, ''This next song is called Seven... and Seven... and Seven...1! 2! 3! 4!'

 Arthur Lee - vocals, guitar, harmonica
Mike Randle - guitar
Rusty Squeezebox - guitar, vocals
Dave Chapple - bass
David “Daddy-O” Green - drums
- with Orchestra




Arthur Lee, echte naam Arthur Lee Porter of Arthur Taylor Porter (Memphis (Tennessee), 7 maart 1945 - 3 augustus 2006)

donderdag 11 februari 2021

Fleetwood Mac - The story of the early years (1967-1970)

                                                      PETER GREEN (1946 - 2020) R.I.P
Fleetwood Mac were formed in July 1967 in London when Peter Green left the British blues band John Mayall & the Bluesbreakers. Peter Green had replaced guitarist Eric Clapton in the Bluesbreakers,[8] and received critical acclaim for his work on their album A Hard Road. After he had been in the Bluesbreakers for some time, Green asked if drummer Mick Fleetwood could replace Aynsley Dunbar. Green had been in two bands with Fleetwood—Peter B's Looners and the subsequent Shotgun Express (which featured a young Rod Stewart as vocalist).John Mayall agreed and Fleetwood became a member of the band.The Bluesbreakers now consisted of Green, Fleetwood, John McVie and Mayall. Mayall gave Green free recording time as a gift, in which Fleetwood, McVie and Green recorded five songs. The fifth song was an instrumental which Green named after the rhythm section, "Fleetwood Mac". (Wikipedia)

   Shake Your Monymaker

 Soon after, Green contacted Fleetwood to form a new band. The pair wanted McVie on bass guitar and even named the band 'Fleetwood Mac' as a way to entice him. However, McVie opted to keep his steady income with Mayall rather than take a risk with a new band. In the meantime, Peter Green and Mick Fleetwood teamed up with slide guitarist Jeremy Spencer and bassist Bob Brunning, who was in the band on the understanding that he would leave if McVie agreed to join. The Green, Fleetwood, Spencer, Brunning version of the band made its debut on 13 August 1967 at the Windsor Jazz and Blues Festival as Peter Green's Fleetwood Mac featuring Jeremy Spencer. Brunning merely played at a handful of gigs with Fleetwood Mac. Within weeks of this show, John McVie agreed to join the band as permanent bassist.(Wikipedia)

 Albatros

Fleetwood Mac's first album, Fleetwood Mac, was a no-frills blues album and was released on the Blue Horizon label in February 1968.[13] In fact there were no other players on the album (except for the song "Long Grey Mare", which was recorded with Brunning on bass). The album was successful in the UK, hitting No. 4, though it did not have any singles on it. The band soon released two singles "Black Magic Woman" (later a big hit for Santana) and "Need Your Love So Bad".
The band's second album, Mr. Wonderful, was released in August 1968. Like the first, it was an all-blues album. The album was recorded live in the studio with miked amplifiers and PA system, rather than plugged into the board.. They also added horns and featured a friend of the band on keyboards, Christine Perfect of Chicken Shack.(Wikipedia)


 Like Crying

Shortly after the release of their second album, Fleetwood Mac added guitarist Danny Kirwan, then just eighteen years old, to their line-up, recruited from the South London blues trio Boilerhouse, consisting of Kirwan on guitar with Trevor Stevens on bass and Dave Terrey on drums.[17] Green and Fleetwood had been to watch Boilerhouse rehearse in a basement boiler-room and Green was so impressed, he invited the band to play support slots for Fleetwood Mac. Green wanted Boilerhouse to become a professional band but Stevens and Terrey were not prepared to turn professional at the time, so Green sought to find another rhythm section by placing an ad in Melody Maker. There were over 300 applicants, but when Green and Fleetwood ran auditions at the Nag's Head in Battersea (home of the Mike Vernon Blue Horizon Club), the hard to please Green could not find anyone good enough to replace the pair, so he invited Kirwan to join Fleetwood Mac as their third guitarist.(Wikipedia)

   O Well
Green had been frustrated that Jeremy Spencer had little desire to contribute to Green's songs. A self-taught guitarist, Kirwan's signature vibrato and unique style added a new dimension to an already complete band. With Kirwan, the band released their first number one single in Europe, "Albatross". Around this time they released their second American album, English Rose, which contained half of Mr. Wonderful, new songs from Kirwan, and their third European album called The Pious Bird of Good Omen, which was a collection of singles, B-sides, and a selection of some work the band did with Eddie Boyd.(Wikipedia)

    I,m Worried (Njardhallen in Oslo, Norway, november 3, 1969)

When the band went to the United States in January 1969 they recorded many songs at the soon-to-close Chess Records Studio, with some blues legends of Chicago including Willie Dixon, Buddy Guy and Otis Spann. These would prove, however, to be Fleetwood Mac's last all-blues recordings. Along with their change of style, the band was also going through some label changes. Up until this point, they had been on Blue Horizon. With Kirwan in the band, however, the musical possibilities were too great for them to stay on a blues-only label. The band signed with the Immediate Records label and released "Man of the World", another British and European hit single. For the B-side Spencer fronted Fleetwood Mac as "Earl Vince and the Valiants" and recorded "Somebody's Gonna Get Their Head Kicked In Tonite", typifying the more raucous rock 'n' roll side of the band. Immediate Records was in bad shape and the band shopped around for a new deal. Even though The Beatles wanted the band on Apple Records (Mick Fleetwood and George Harrison were brothers-in-law), the band's manager Clifford Davis decided to go with Warner Bros. Records (through Reprise Records, a Frank Sinatra-founded label), the label they have stayed with ever since.(Wikipedia)

  Give me All Your Love

Fleetwood Mac's first album for Reprise, released in September 1969, was the well-regarded Then Play On. Although the initial pressing of the American release of this album was the same as the British version, it was altered to contain the song "Oh Well", which featured consistently in live performances from the time of its release through 1997, and then again starting in 2009. Then Play On, which was the band's first rock album, featured only the songs of Kirwan and Green. Jeremy Spencer, meanwhile, recorded a solo album (he was backed by the rest of the band) which consisted of many 1950s-style rock and roll songs.(Wikipedia)

                                           Peter Green solo

 In July 1969, Fleetwood Mac opened for Ten Years After at the Schaefer Music Festival at New York City's Wollman Rink. They re-appeared at the festival in 1970.
By 1970, Peter Green, the frontman of the band, was not in good health. He had taken LSD in Munich, which may have contributed to the onset of his schizophrenia.[19] German author and filmmaker Rainer Langhans mentions in his autobiography that he and Uschi Obermaier met Peter Green in Munich, where they invited him to their "High-Fish-Commune". They were not really interested in Green; they just wanted to get in contact with Mick Taylor: Langhans and Obermaier wished to organise a "Bavarian Woodstock". They wanted Jimi Hendrix and The Rolling Stones to be the leading acts of their Bavarian open air festival. They needed Green just to get in contact with The Rolling Stones via Mick Taylor.(Wikipedia)

                                           Rattlesnake Shake

 Green's last hit with Fleetwood Mac was "The Green Manalishi (With the Two-Prong Crown)" (first recorded at the Boston Tea Party in February 1970 and later recorded by Judas Priest). This recording was released as Green's mental stability deteriorated, and he wanted to give all of the band's money to charity. Other members of the band did not agree, and subsequently Green decided to leave the band. His last show with Fleetwood Mac was on 20 May 1970. During that show, the band went past their allotted time and the power was shut off, although Mick Fleetwood kept drumming. Some of the Boston Tea Party recordings (5/6/7 February 1970) were eventually released in the 1980s as the Live in Boston album, with a more complete remastered 3-volume compilation released by Snapper Music in the late 1990s.(Wikipedia)

    The end of a beautiful era......

More Fleetwood Mac:

 http://arthurfromholland.blogspot.nl/2010/01/fleetwood-mac-new-years-concert-french.html

http://arthurfromholland.blogspot.nl/2015/05/fleetwood-mac-green-manalishi-1970.html






maandag 8 februari 2021

Sunshine Cleaners - Sad Songs For Us To Bear

Tweede album van de Sunshine Cleaners met als thema:Liedjes over gewone mensen die onder bijzondere omstandigheden tot ongewone dingen in staat zijn.
 

    We Have Left The Camp Singing
 
Een song geinspereerd op de dagboeken van Etty Hillesum.De titel verwijst naar een citaat uit de tekst op een naar vriendin gestuurde briefkaart Etty heeft die uit de rijdende trein op weg naar Auschwitz gegooid.Het was haar laatste levensteken

Esther (Etty) Hillesum (Middelburg, 15 januari 1914 – Auschwitz, Polen, ca. 30 november 1943)
 

I Had A Real Good Mother And Father 
 
Gospelsong van Washington Phillips een zogenaamde "Streetcorner"Preacher"
Een eerbetoon aan zijn ouders.
 
 George Washington "Wash" Phillips (January 11, 1880 – September 20, 1954)
 
 
Sweeter As The Years Go By
 
 Gospelbluesartiest Blind Willie Johnson wordt beschouwd als een van de grootste bottleneck-slidegitaristen.In de loop der jaren hebben veel artiesten de gospelsongs gecoverd,waaronder Dylan,Clapton en Ry Cooder. ("Dark Was the Night"  was voor Ry  een inspiratiebron  voor de soundtrack in de film Paris, Texas).
 
Blind Willie Johnson (January 25, 1897 – September 18, 1945) 
 

Sad Songs For Us To Bear
 
Een song over Blaze Foley,een van mijn favoriete singer/songwriters.Kwam op een ongelukkige manier aan zijn  einde ,doodgeschoten door de zoon van zijn vriend Concho Januari.Volgens de verhalen nam hij het op voor de kwetsbare Concho toen bleek dat zoonlief regelmatig beslag legde op zijn pensioen.Hij stond op tegen dit onrecht en moest het met de dood bekopen.
 
 Michael David Fuller, beter gekend onder zijn artiestennaam Blaze Foley (Malvern, 18 december 1949Austin 1 februari 1989
 
Little Town(song by Blaze Foley)
 
Sunshine Cleaners are:
Geert de Heer -Jacqueline Hijmans - Sjef Hermans
 
Guest Musicians 
Gait Klein Kromhof - Harmonica
Wissem Ziadi -Violin
 
Tracks 1. 41945-2.Violins Of Hope 3. The End Of Time 4.Little Girl 5.Sad Songs For Us To Bear.
6.Our Little Town 7. You Where There 8. Charlotte 9.Had A Real Good Mother And Father
10. We Had Left The CampSinger 11.Sweeter As The Years Roll By 12.Breaking The Silence
13 Mountain Time 14. One Way Ticket To The Blues 15.Shut Down The Doors Of Woe.
 
 



 

vrijdag 5 februari 2021

Golden Earring - She Flies On Strange Wings.

                                       Much strength George Kooymans We are thinking of you...

 

                     Golden Earring :Barry Hay,George Kooymans,Rinus Gerritsen,Cesar Zuiderwijk
                     and they are still going strong!!

  Seven Tears is an album by Dutch rock band Golden Earring, released in 1971. The album was not   issued in the U.S.

maandag 1 februari 2021

Arthur,s muziekverzameling B166-170

166 Jeff Bucley Grace (Grace) 167 Tim Buckley Goodbey & Hello (Pleasent Street) 168 Tim Buckley Song for the Siren 169 Buckweat Zydeco Hey Joe 170 Buena Vista Social Club Candela