Lucinda Williams Soundstage 2003

Lucinda Williams, (Lake Charles (Louisiana), 26 januari 1953) is een Amerikaanse singer-songwriter. Zij won drie Grammy Awards en haar album Car Wheels on a Gravel Road staat in de All-TIME 100 Albums lijst van het TIME Magazine
Ik zag haar twee keer in aktie,eenmaal op het Take Roots festival in Utrecht en vorig jaar in het prachtige openluchttheater Rivierenhof in Antwerpen .


World without Tears ,van het gelijknamige album.
Geweldige band onderleiding van de fabelachtige gitarist Doug Pettibone


Joy van het album Car Wheels on a Gravel Road


Overtime van het album World without Tears

Overtime
That's what they all tell me
That's what they say to me
Overtime
Your blue eyes, your black eyelashes
The way you looked at life
In your funny way
I guess out of the blue
You won't cross my mind
And I'll get over you
Overtime

Your pale skin, your sexy crooked teeth
The trouble you'd get in
In your clumsy way
I guess one afternoon
You won't cross my mind
And I'll get over you
Overtime

I guess out of the blue
You won't cross my mind
And I'll get over you
Overtime

Carole King (repost)

De ,,platenkast,, is goed voorzien met het werk van Carole King.In de jaren 70 woonachtig naast een van de beste platen/stripwinkel van Zeeland(Leo)Tot groot plezier van mijn vrouw ging elke nieuwe LP van Carole rechtstreeks vanuit de winkel naar onze draaitafel...

Carole King, geboren als Carole Klein (Brooklyn (New York), 9 februari 1942) is een Amerikaanse singer-songwriter. Vooral met haar eerste echtgenoot, Gerry Goffin, schreef zij in de jaren zestig de ene hit na de andere, zoals:Will you love me tomorrow (een hit van The Shirelles),Take Good Care of My Baby (Bobby Vee),The Loco-motion (Little Eva) en


A Natural Woman (Aretha Franklin).Zelf had ze in 1962 een hit met It Might As Well Rain Until September, dit werd ook opgenomen door de Engelse zangeres Helen Shapiro.


Tapestry
In 1971 kwam ze met het succesvolle Tapestry, haar meest bekende en meest gewaardeerde album. Tapestry wordt over het algemeen beschouwd als een van de beste elpees van de jaren 70.


Hierop staan enkele van de vroegere hits die ze met Gerry Goffin schreef en het nummer You've got a friend. Dit werd overigens een hit van James Taylor, die ook op Tapestry te horen is als muzikaal begeleider.


Tapestry scoorde verschillende hit singles als"So Far Away" "It's Too Late," en "I Feel the Earth Move,


I feel the Earth Move



One Fine Day
In 1975 kwamen King en Goffin weer samen en brachten het album Thoroughbred uitmet de medewerking van James Taylor, David Crosby, en Graham Nash. Na het in 1977 uitgebrachte Simple Things ging ze op toernee met haar nieuwe begeleidingband Navarro en trouwde met haar songwriting partner Rick Evers ,die helaas een jaar later overleed aan een overdosis heroine. In 1980 kwam het album Pearls uit,een verzameling songs die ze geschreven had met haar toenmalige partner Goffin en die door andere artiesten waren opgenomen.
Het album is dan ook werkelijk een pareltje en is een van de favorieten uit Arthur,s Muziekverzameling.


Smackwater Jack
Tegenwoordig doet Carol het wat rustiger aan,ze breng nog wel regelmatig albums uit(o.a met Eric Clapton).Optreden doet ze ook nog,alleen begeleid door piano en acoustische gitaren.

• 1970: Writer
• 1971: Tapestry
• 1971: Music
• 1972: Rhymes and Reasons
• 1973: Fantasy
• 1974: Wrap Around Joy
• 1975: Really Rosie
• 1976: Thoroughbred
• 1977: Simple Things
• 1978: Welcome Home
• 1979: Touch the Sky
• 1980: Pearls: Songs of Goffin and King
• 1982: One to One
• 1983: Speeding Time
• 1989: City Streets
• 1993: Colour of Your Dreams
• 1994: In Concert
• 1994: Time Gone By
• 1996: Carnegie Hall Concert: June 18, 1971
• 1997: Time Heals All Wounds
• 1998: Goin' Back
• 2000: Super Hits
• 2001: Love Makes the World
• 2005: The Living Room Tour

Cindy Cashdollar & Sarah Jory (repost)

De laatste jaren heeft begeleidingsband van Van Morrison een paar veranderingen ondergaan o.a Mat Holland Ned Edwards en David Hayes zijn verdwenen.Tony Fitzpatrick(viool) de Crawford Bellsingers en ook oudgediende John Platania is weer van de partij.Een nieuw element in de band is de steelgitaar.Het zijn niet de minste die Van hiervoor heeft uitgekozen.De geweldige Cindy Cashdollar speelde op de Amerikaanse tour en in Europa is Sarah Jory van de partij.
Cindy is in de Country & Westernwereld een begrip terwijl Sara met haar eigen band goed bezig is.

Cindy Cashdollar ( 25 mei, 1956) is fantastische steel guitar en Dobro artiste. Ze groeide op in Woodstock, New York waar ze speelde met bluegrass artiest John Herald, blues musices Paul Butterfield, enLevon Helm en Rick Danko van The Band.^[1]

Cashdollar verdiende 5 Grammy awards en speelde 8 jaar met de band Asleep at the Wheel . Ook begeleide ze artiesten als Bob Dylan, Leon Redbone en pas geleden Ryan Adams als ingehuurd lid van zijn backing band The Cardinals.

In 2006 tourde ze met Van Morrison ter promotie van zijn country and western album, Pay the Devil. Ook speelde ze met hem op het Austin City Limits Music Festival, op 15 September 2006 en in de televisie show Austin City Limits in November, 2006. Cashdollar speelt steel guitar op twee tracks van Morrison's studio album, Keep It Simple.

Sarah Jory treed regelmatig op met haar band en stond o.a met Van Morrison in het voorprogramma van de Rolling Stones
Zelf zag ik haar met Van in the HeinekenMusic HallSarah en Riem de Wolff(TheBlue Daimonds)





Van Morrison & Sarah Jory Playhouse Live H.M.H (16nov.2007) met Vanfan en Arthur op de eerste rij!

Cindy Cashdollar Website
http://www.cindycashdollar.com/

Sarah Jory Website
http://www.country-artists.nl/sarah-jory-nl.html

Ukelele meisje Crazy Love

Deze week eens geen gitaarmannetjes ,maar is het weer eens tijd voor de dames!
Om te beginnen een mooie uitvoering van Crazy Love door dit aardige ukelule meisje Het blijkt maar weer dat ook een jonge generatie vatbaar is voor de muziek van Van the Man.
En...speciale aandacht voor dat prachtige jurkje!


Crazy Love

Website Danielle
http://www.danielleatethesandwich.net/

Eric Clapton and the music of Robert Johnson

Recorded at The Fillmore
San Francisco, Ca.
November 8-9, 1994

Crossroads (Robert Johnson)

TheBand:
Eric Clapton Guitar, -Andy Fairweather Low Rhythm Guitar
Jerry Portnoy Harmonica-Chris Stainton Keyboards
Dave Bronze Bass-Andy Newmark Drums
Roddy Lorimer Trumpet-Tim Sanders Tenor Sax
Simon Clarke Baritone Sax


Eric over de invloed van Robert Johnson op zijn muziek en zijn leven


Malted Milk (Robert Johnson)
with Andy Fairweather Low en Dave Bronze


Music from the Missippi Delta

Robert Johnson Sweet Home Chicago
http://arthurfromholland.blogspot.com/2010/05/robert-johnson-sweet-home-chicago.html

Son House
http://arthurfromholland.blogspot.com/2008/10/son-house.html

Django Reinhardt - J'attendrai Swing (1939 )

Jean Baptiste (Django) Reinhardt (Liberchies, 23 januari 1910 – Samois-sur-Seine (Fontainebleau), 16 mei 1953) was een Belgische Sinti-gitarist. Zijn voorliefde ging uit naar jazz. Hij ontwikkelde ook een heel eigen stijl, die bekend staat als jazz manouche of Gipsy jazz en wordt nu beschouwd als een van de grootste namen uit de Belgische jazzgeschiedenis.


J'attendrai



Reinhardt bespeelde vaak grote akoestische gitaren, ontworpen door Mario Maccaferri en gebouwd bij Henri Selmer. Zijn muziek is virtuoos, emotioneel rijk en vooral voor destijds inventief. Het kan snel en ontspannen tegelijk zijn.

Zoals nog steeds vele in zijn stijl kon Reinhardt geen muziekschrift lezen. Anderen moesten voor hem de muziek noteren. Het verhaal gaat dat de klassiek gitarist Andrés Segovia, die nadat Reinhardt voor hem geïmproviseerd had, vroeg waar hij partituren kon kopen - tot dan toe blijkbaar niet beseffend dat deze muziek voor elke moment uniek is.

Reinhardt componeerde dus waarschijnlijk op oor en geheugen honderden stukken, waarvan er enkele uitgroeiden tot 'standards' in de jazzmuziek, zoals Minor Swing (1937), Nuages[1] (1940), Swing 42 (1941) en Djangology [2](1945).

Opmerkelijk is dat de 'Hot Club de France'-stijl door zijn zigeuner-oorsprong een typisch Europese bijdrage aan de geschiedenis van de jazz heeft geleverd.

Django Reinhardt Biografie
http://www.djangomontreal.com/doc/DjangoStory.htm

Ben Keith (1937-2010)

Ben Keith: 1937 - 2010
Bridge Benefit Concert 2008
Photo by Craig Abaya


Ben Keith, Neil Young's long time band mate and dear friend, has passed away. Ben was 73.

Ben Keith, was a multi-talented musician who Neil Young first met in Nashville in February 1971 when Neil was recording the multi-platinum LP Harvest. Legend has it that Neil asked bassist Tim Drummond if he knew any pedal-steel players in town. Tim contacted Ben, who lived in town and off he went to the studio: "I didn't know who anyone was, so I asked, who's that guy over there?" and was told "that's Neil Young".

"They were already recording [Harvest] at the time," Keith said in the 2005 concert movie Heart of Gold. "I set up my steel and kind of snuck in there and started playing and we did five songs before we ever stopped and introduced ourselves."


Words (in memory of Ben Keith)

Ben speelde mee op de volgende Neil Young albums;
s Harvest, "Journey Through The Past", "Time Fades Away", "On The Beach", Tonight's the Night, "American Stars 'n' Bars", Comes A Time, "Hawks 'n' Doves", "Old Ways", "Freedom",Harvest Moon, "Silver and Gold", Prairie Wind, "Chrome Dreams II", and the live albums "Unplugged" and "Road Rock Vol. 1".

Vorig jaar zagen we Ben nog in aktie tijden het prachtige Neil Young concert in Antwerpen .


(foto Arthur)Ben links op gitaar.

Ben Keith R.I.P

Happy Birthday Mick Jagger (Dartford 26 July 1943)

Sir Michael Philip Jagger (Dartford (Kent), 26 juli 1943) is een Britse rockmuzikant, acteur, schrijver, componist en producer, maar is het bekendst als zanger (en mondharmonicaspeler) van de Rolling Stones.


Far Away Eyes

Mooie song song van The Stones,van het album Some Girls uit 1978

Far Away eyes

I was driving home early sunday morning through bakersfield
Listening to gospel music on the colored radio station
And the preacher said, you know you always have the
Lord by your side

And I was so pleased to be informed of this that I ran
Twenty red lights in his honor
Thank you jesus, thank you lord

I had an arrangement to meet a girl, and I was kind of late
And I thought by the time I got there shed be off
Shed be off with the nearest truck driver she could find
Much to my surprise, there she was sittin in the corner
A little bleary, worse for wear and tear
Was a girl with far away eyes

So if youre down on your luck
And you cant harmonize
Find a girl with far away
And if youre downright disgusted
And life aint worth a dime
Get a girl with far away eyes

Well the preacher kept right on saying that all I had to do was send
Ten dollars to the church of the sacred bleeding heart of jesus
Located somewhere in los angeles, california
And next week theyd say my prayer on the radio
And all my dreams would come true
So I did, the next week, I got a prayer with a girl
Well, you know what kind of eyes she got

So if youre down on your luck
I know you all sympathize
Find a girl with far away eyes
And if youre downright disgusted
And life aint worth a dime
Get a girl with far away eyes

T-Bone Walker (Repost)

Aaron Thibeaux Walker of T-Bone Walker (Linden (Texas), 28 mei 1910 – Los Angeles (California), 16 maart 1975) was een Amerikaanse bluesgitarist, en tevens een van de meest invloedrijke muzikanten van het begin van de 20e eeuw. Hij is geboren in Linden, Texas als zoon van een Afrikaanse Amerikaan en een Cherokee.

Als een jonge man ontmoette Walker Blind Lemon Jefferson, een andere grote blueslegende, die hem muziek leerde. Walkers debuut was "Wichita Falls Blues" / "Trinity River Blues", opgenomen in 1929 voor Columbia Records. Zijn kenmerkende geluid ontdekte hij zelf pas in 1942, toen Aaron "Mean Old World" opnam voor Capitol Records. Zijn elektrische guitaarsolos waren een van de eerste die men kon horen op moderne bluesopnames, en zijn vandaag nog een standaard

Don,t throw you love on me so strong
De mooiste blues! Wat een stem,en geweldig gitaarspel! Dit vind Arthur heel mooi.

Veel van Walkers muziek is opgenomen van 1946-1948 voor het label Black & White Records, zoals zijn "Stormy Monday Blues" uit 1947 met de beroemde openingszin "They call it stormy Monday, but Tuesday's just as bad". Hij vervolgde met zijn "T-Bone Shuffle": "Let your hair down baby, let's have a natural ball". Beide liedjes worden beschouwd als blues klassiekers. B.B. King zegt dat "Stormy Monday" hem inspireerde om gitaar te leren.


Stormy Monday Blues

Gedurende heel zijn loopbaan werkte hij met de top van de muzikanten, zoals Teddy Buckner (trompet), Lloyd Glenn (piano), Billy Hadnott (bas) en Jack McVea (tenor sax).

Na zijn werk voor Black & White, werkte hij van '50 tot '54 voor Imperial Records (bijgestaan door Dave Bartholomew). Walkers enige opname in de 5 daarop volgende jaren was T-Bone Blue, opgenomen over drie weidverspreidde sessies in 1955, 1956 en 1959, en uiteindelijk uitegegeven door Atlantic Records in 1960.

Jazz at the Philharmonic T-Bone Walker met de band van Dizzy Gillepsie en Clark Terry

In de vroege jaren '60 ging het wat minder metWalkers carrière , desondanks verscheen hij op het Amerikaanse Folk Blues Festival in1962 met Memphis Slim en anderen. Enkele albums volgden nog, zoals I Want a Little Girl, en Good Feelin', waarvoor hij een Grammy won in 1970.


T-Bone Walker & BB. King Sweet Sixteen Twee giganten op een podium!

T-Bone Walker stierf in 1975 op 64-jarige leeftijd, en werd begraven in Inglewood Park Cemetry in Californië, Inglewood

Peer Bluesfestival 2010

Het weer was goed,het programma veelbelovend ,dus samen met muziekvriend Leo op weg naar Peer.Bij aankomst kwamen de eerste bekenden alweer tegen,de laatste nieuwtjes uitgewisseld ,en het eerste optreden voor ons was:


Dwayne Dopsie & The Hellraisers(foto Arthur)
Dwayne is de zoon van Zydeco legende Rockin Dopsie .Een uur Zydeco is voor mij in eerste instantie wel wat veel van het goede ,maar de band wist er toch een leuke show van te maken.Een geweldige interaktie met het publiek ,een rondje door de tent,kortom een mooie binnenkomer.

Ik had mijn ,,Arthur,s Musical Journey,,petje op en erg leuk was dat ik door verschillende mensen werd aangesproken over mijn weblogje.

Het volgende optreden was Eli , Paperboy ,,Reed,, ik had er hoge verwachtingen van en hij maakte het volledig waar.

Eli,,Paperboy,,Reed (foto Arthur)
,,Witte,,Soul van de bovenste plank!Eli is een zanger die de stemmen van zowel Sam Cooke, Otis Redding James Brown als Wilson Pickett weet te benaderen.Begeleid door een prima band ,zet hij een geweldige show neer.Wij hebben er zeer van genoten.

Peer Rythm& blues heet dit festival ,maar vanmiddag kun je het beter soul festival want ook bij de volgende act voert de ,,soul,, de boventooon.


Booker-T.Jones(foto Arthur)
Vanaf nu alleen maar levende Legendes op het podium. Booker T. Jones is de man met het allerbekendste orgel ter wereld: Green Onions, Hip Hug Her, Time Is Tight, Soul Limbo, Melting Pot…iedereen kent deze melodieën en kan ze, veertig jaar na datum nog altijd vlekkeloos meefluiten. In tegenstelling tot de volgende optredende artiest een zeer vriendelijke verschijning .Had hem al een paar keer in aktie gezien met Neil Young maar het blijkt dat hij ook nog aardig kan zingen.Hoogtepunten ,Take me to the river,natuurlijk Dock of the Bay ,Soul Limbo ,kortom een heerlijk optreden!

En dan nu ,Van Morrison! ik denk niet dat hij nog een keer teruggevraagd word.Als je tegen een Belg zegt dat hij geen bier mag drinken heb je een probleem!


Jay Berliner (warming up)foto Arthur
Gemengde gevoelens naar aanleiding van het optreden Van.Als je twee uur van tevoren aankondigt dat tijdens het optreden van Van Morrison de bars worden gesloten dan scoor je ,zeker in Belgie geen punten.een belachelijke maatregel natuurlijk .In een zaal als de H.M.H kan ik me er nog wat bij voorstellen ,maar op een festival als dit kan je dat niet maken.Het gevolg ervan was een een deel van het publiek zich tegen Van keerde en tijden zijn opkomst er een geweldig fluitconcert losbarste en er zelfs enkele voorwerpen naar het podium gegooid werden.Ik zag het hele optreden al in duigen vallen ,maar tijdens Brownwed Eyed Girl ging het proVan gedeelte van het publiek massaal meeklappen en zingen en kon het concert echt beginnen.St. James Infirmary,prachtig maar Van was chagerijnig,behalve Ritchie Buckley kreeg iedereen op zijn donder.Fairplay was prachtig,een schitterende uitvoering van Moondance in een volgens mij nieuw arrangement.Jay Berliner werd afgesnauwd ,ELECTRIC!!!onverstoorbaar verwisselde Jay tijdens het nummer naar de elektische gitaar,wat een geweldige gitarist!!Into the Mystic ,een van mijn favoriete Van nummers ,ook in een nieuwe uitvoering,erg mooi,de dame die naast me stond raakte geemotioneerd ,zo mooi vond ze het.David Hayes had ook een slechte avond,kreeg zijn staande bas niet goed gestemd ,met regelmatig boze blikken van Van tot gevolg.Daarna begon de band op stoom te komen,te tijd vloog om en na ong.1uur 15 was het afgelopen.Eindconclusie ,zeker niet een van zijn beste optredens,maar wel een van zijn spannendste!


foto Arthur
Genoeg stof voor de nabespreking,samen met de echte VanFan ,onder het genoegen van een Belgies biertje(toen mocht het weer)en we waren het met elkaar eens,wat is het toch een vervelend manneke die Van,maarja,die muziek,he?



Canned Heat
Dat het onderschrift bij de huidige bezetting van Canned Heat afgekort wordt als WRL of voluit ‘Woodstock Reunited Lineup’ zegt veel over deze band.Alan Wilson, Bob Hite en Henry Vestine zijn overleden,maar Fito de la Parra,Larry Taylor en Harvey Mandel aangevuld me de nieuwste aanwinst Dale Spalding. zetten de Canned Heat traditie voort. Ik moet zeggen ,de heren zien er wel erg bejaard uit(net de rollator ontbrak nog)maar hun grote hits,Going up The Country,Lets work togheter,en‘On The Road Again’
waren toch voldoende om te tent op zijn kop te zetten.Een mooie afsluiter van een toch weer bijzonder gezellig festival.Hieronder nog een paar sfeerbeelden......