BOB DYLAN & PAUL SIMON (repost)

Bob Dylan, geboren als Robert Allen Zimmerman (Hebreeuws: Shabtai Zisel ben Avraham) (Duluth, Minnesota, 24 mei 1941) is een Joods-Amerikaans popmusicus. Hij wordt beschouwd als een van de grootste songwriters van Amerika. Veel mensen beschouwen hem als de eerste singer-songwriter. Hij heeft een oeuvre bij elkaar gespeeld dat op één lijn wordt gesteld met dat van Stephen Foster, Irving Berlin, Woody Guthrie en Hank Williams, die deel uitmaken van het Amerikaanse culturele erfgoed.
Paul Frederic Simon (Newark, 13 oktober 1941) is een Amerikaans zanger en liedjesschrijver. Hij was de helft van het duo Simon and Garfunkel (met Art Garfunkel), en schreef de meeste songs. Zij brachten een aantal albums uit, waaronder Parsley, Sage, Rosemary & Thyme (1966), en Bridge Over Troubled Water (1970). Ook de soundtrack van de film The Graduate (1968) bevat veel van hun muziek, waaronder het lied Mrs. Robinson.


Sound of Silence
World Arena, Colorado Springs, CO, USA
Date: Sunday, 6th June 1999
"The Sounds of Silence" betekende de gote doorbraak voor Simon and Garfunkel Geschreven door Paul Simon na de moord op President John F. Kennedy op 22 November 1963.

Bob Dylan and Paul Simon hebben veel overeenkomsten, allebei geboren in 1941 en beide behorend tot de twee grootste singer/songwriters van onze tijd.
Hun beider carriere begon in de 1960’s Greenwich Village folk music scene.


Fillmore Auditorium, Denver, CO, USA
Saturday, 5th June 1999
"I Walk the Line" geschreven door Johnny Cash en opgenomen in 1956.
"Blue Moon of Kentucky" is geschreven door bluegrass muzikant Bill Monroe en opgenomen door zijn bandand The Blue Grass Boys.


Forever Young van het album Planet Waves
Fillmore Auditorium, Denver, CO, USA
Saturday, 5th June 1999

Live at New YorkKnocking on heaven's door is geschreven door Bob Dylan. Het nummer werd uitgebracht op het album Pat Garett & Billy the Kid, de soundtrack van de gelijknamige film van Sam Peckinpah, uitgebracht in juli 1973, waarvoor Dylan de muziek schreef en waarin hijzelf de rol speelt van "Alias".

White Denim performing "Bess St., Shake Shake Shake, and River To Consider medley"

Heerlijk bandje!! .




Slightly psychedelic, occasionally funky, and always rocking White Denim is a four-piece rock band from Austin, Texas. Their music draws influence from dub, psychedelic rock, blues, punk rock, progressive rock, soul, jazz, experimental rock with home-based recording, jamming approach, intense looping work and unusual song structures.

            Joshua Block -James Petralli -Steve Terebecki- Austin Jenkins

Paul Butterfield Bluesband - Walking By Myself(and with the dogs)

                                                
                                  

                           The beach of Oostkapelle and de border of The Westerschelde

                  Walkin By Myself from the album Keep Up Moving

 Keep on Moving is the fifth album by the Butterfield Blues Band, which was released in 1969. It continues in the same R&B/soul-influenced horn-driven direction as the band's 1968 album In My Own Dream. Keep On Moving reached number 102 in the Billboard Top LPs chart.

• Paul Butterfield - Harmonica, Vocals, Flute
• Fred Beckmeier - Bass
• Gene Dinwiddie - Guitar, Keyboards, Tenor Sax, Flute, Backing Vocals
• Howard "Buzz" Feiten - Organ, Guitar, French Horn, Backing Vocals
• Ted Harris - Piano
• Rod Hicks - Bass, Cello, Backing Vocals
• Keith Johnson - Trumpet
• Trevor Lawrence - Baritone Saxophone
• Steve Madaio - Trumpet
• Jerry Ragovoy - Piano
• David Sanborn - Alto Saxophone
• Phillip Wilson - Drums, Backing Vocals

Hat Fitz & Cara - Power (Goezot 2014)

Power
Zag ze een dag eerder op Blues Open Geldrop ,mooi optreden en prachtig album op de koop toe..

For Bookings:
 http://goodtimebooking.com/hatfitzcara/

Fleetwood Mac - Go Your One Way ( Budokan, Tokyo Japan 5th Dec 1977)

                                 Mick Fleetwood

Hoewel erg matig beeld/geluid vind ik dit toch erg mooi.Fleetwood Mac op zijn best!De geweldige ritmesectie John McVie en Mick Fleetwood,Lindsey Buckingham in topvorm en natuurlijk de prachtige vocalen van Christine en Stevie.Van onderlinge spanningen tussen de bandleden is hier niets te merken ,hoewel die er volgens de verhalen wel degelijk waren. Prachtig optreden!!(thanks Gerrit)

                  Go Your Own Way

"Go Your Own Way" is een single van Fleetwood Mac uit 1976. Het werd de eerste top 10-hit van de band in de Verenigde Staten en de succesvolste single van Fleetwood Mac in Nederland.
"Go Your Own Way" is afkomstig van het studioalbum Rumours dat tot stand kwam onder liefdesperikelen (of beter scheidingsperikelen) en hevig drugsgebruik van de leden. John McVie en Christine McVie lagen overhoop met elkaar, maar de andere verbintenis binnen de muziekgroep was van veel groter belang. Lindsey Buckingham en Stevie Nicks trokken al een aantal jaren met elkaar op, maar tijdens de opnamen van dit album liep hun relatie op de klippen. In veel gevallen mondt dat uit tot het mijmeren over een verloren liefde maar Buckingham pakte het anders aan. 'Ga maar weg' luidde zijn motto in: "Packing up, shacking up is all you want to do".

                                          Lindsey Buckingham

Jimmy McCracklin-Ry Cooder-Wayne Bennet Live at The Sweetwater 1991

Village Music was a little record store in Mill Valley California and its owner, John Goddard, threw quite a few very interesting anniversary parties at the tiny nearby club, The Sweetwater. This is the video that exists from one of those parties.

                   The Walk

 Jimmy McCracklin (August 13, 1921 – December 20, 2012) was an American pianist, vocalist, and songwriter. His style contained West Coast blues, Jump blues, and R&B. Over a career that spanned seven decades, he said he had written almost a thousand songs and had recorded hundreds of them.McCracklin recorded over 30 albums, and earned four gold records. Tom Mazzolini of the San Francisco Blues Festival said of him, "He was probably the most important musician to come out of the Bay Area in the post-World War II years."

                   After Hours

                                         Wayne Bennett (December 13, 1931 – November 28, 1992)
 Bennett was born in Sulphur, Oklahoma, and died in New Orleans Louisiana. He worked with blues musicians such as Bobby Bland, Boxcar Willie, Buddy Guy, John Lee Hooker, Alan Haynes and Elmore James, as well as with jazz musicians, including Cannonball Adderley, Sonny Stitt and Dexter Gordon. In 1990, he played on Willy DeVille's album Victory Mixture. Bennett also played with the Chi-Lites, the Lost Generation, the Hues Corporation;^[1] among many others and cut his own record in 1968, an instrumental called "Casanova, Your Playing Days are Over" on the now defunct Brunswick label.

Bennett was a guitarist originally known for his jazz-tinged blues guitar work with Bobby "Blue" Bland. He worked with Bland for a long time, and his solo on "Stormy Monday" on Bland's album Here's The Man is still considered by many guitarists^[who?] to be a classic, drawing both from T-Bone Walker and jazz influences. Another standout solo on Bland's "Wishing Well" displays a compelling virtuosity in the blues idiom that would become a model for young guitarists in England such as Eric Clapton who would become part of the British Invasion of the 1960s.

                                          Ryland Peter "Ry" Cooder (born March 15, 1947)

Lightnin Hopkins/Sonny Terry-Hard To Love A Woman (randomplay)

Je zet je mediaplayer op randomplay en laat het een willekeurig nummer uit je uitgebreide verzameling afspelen.Kom je mooie dingen tegen.......
 

Emmylou Harris & Daniel Lanois - Antwerpen 5 Mei-2014

Een mooie zwoele dinsdagavond ,op weg naar een concert van Emmylou Harris & Daniel Lanois.
In De Stadsschouwburg was ik nog niet eerder geweest en bleek een prachtig theater zijn.
Het optreden was in het kader van de heruitgave van het album Wrecking Ball dat het bijna 20 jaar geleden uitkwam.(overigens niet mijn favoriete EH album) Bijzonder was natuurlijk dat de toenmalige producer Daniel Lanois van de partij was.

  

(Foto Arthur)  

Dat Daniel Lanois een uitstekend en bijzonder producer is bekend,als gitarist was ik toch wat minder onder de indruk.Hij opende de avond op solo de pedal-steel ,en nadat bassist Jim Wilson en drummer Steven Nistor  er bij kwamen bracht  Lanois enkele van zijn bekende, in het Frans/Engels gezongen folksongs .De set werd afgesloten met een psychedelische improvisatie ,Daniel ging behoorlijk "los"maar waarschijnlijk voor het wat oudere publiek wat te luidruchtig.  

 

(Foto Arthur)

Toen was het beurt aan Emmylou ,Daniel was ondertussen uitgeraast,en de volumeknop was wat terugedraait.Het was een wat moeizame opening  van Emmylou,stem wat schel ,soms erg hees en ze leek wat kortademig(tja die leeftijd he?)Voor de rest zag ze er stralend uit en gaandeweg het concert kwam ze toch behoorlijk op haar oude niveau.Wrecking Ball werd in albumvolgorde afgespeelt,

 Where Will I Be - Goodbye - All My Tears -Wrecking Ball - Goin’ Back To Harlan -Deeper Well - Every Grain Of Sand - Sweet Old Word - May This Be Love -Orphan Girl,

  

Blackhawk (film Arthur)- Waltz Across Texas Tonight.

 

(Foto Arthur)

 Tot zover het album Wrecking Ball ,daarna twee nummers van Daniel Lanois ,Still Water en natuurlijk The Maker,De afsluiter was de Emmylou Harris klassieker Boulder To Birmingham ,nog uit de tijd dat ik nog bruin haar had ,zoals ze zelf zei.

 

(foto Arthur)

Natuurlijk was het concert nog niet afgelopen,er zouden nog twee toegiften volgen.Zoals verwacht met het onvermijdelijke Townes van Zandt nummer Pancho & Lefty,bekend geworden door Willie Nelson,maar ik was eerder!grapte ze.

               
                 (film Arthur)
 En daarna ,voor mij misschien wel het hoogtepunt van de avond,het a capella gezongen  Calling My Children Home
Het nummer werd opgedragen aan de ontvoerde Nigeriaanse schoolmeisjes.  Ontroerend mooi!

Nog een keer kwam Emmylou terug ,samen met Daniel bracht ze het  het nummer My Songbird van de vorige maand overleden Jesse Winchester.

                                           My Songbird(film Arthur)

 Ik had een mooi concert gezien,toch waren de meningen na afloop verdeelt.Ik denk dat veel mensen voor de country & western Emmylou gekomen waren,terwijl het album Wrecking Ball nu juist het album was om van dat image af te komen.Ik zag een vrouw die op 68 jarige leeftijd nog steeds een groot publiek weet te boeien. Een mooie avond in een ondertussen regenachtig Antwerpen....
                               

Kwadendamme BluesFestival 2014 - Een terugblik (1)

De vooruitzichten waren niet best,storm regen kou ,en het programma vond ik in eerste instantie niet zo aansprekend.Wat het eerste betreft kwam kwam dat wel uit ,maar wat het programma betreft moest ik mijn mening herzien.Het zou een van de mooiste edities van de laatste jaren worden.Zeker de zaterdag was van de eerste tot de laatste minuut muzikaal zeer boeiend.De eerste band die ik op vrijdag zag was Ryan McGarvey,voor mij de aftrap en een zeer veelbelovend begin.


(Film Rene Brons)

Prima band,uitstekende set.Het is dan ook niet voor niets dat in  2010  Ryan uit een deelnemersveld van liefst 4000 gitaristen de Ernie Ball wedstrijd gewonnen heeft  en  een plekje veroverde  op het prestigieuze Eric Clapton Crossroads Guitar festival in Chicago.

                                Ryan McGarvey (foto Lianne)

De zaterdag was ik precies op tijd voor het optreden van Julian Sas.Leuk om hem weer eens in aktie te zien,dat was al weer een tijdje geleden.


(Film Rene Brons)

  Julian Sas viert dit jaar zijn 20e bestaan als band, in 1995 stond Julian voor de eerste keer op het Kwadendamme podium,waar ik ook bij was.Ook deze keer verzorgde hij een ijzersterke set samen met zijn maten Tenny Tahamata en Rob Heijne.Prima optreden!!

                               Julian Sas Band(foto Arthur)

Het optreden van Shana Waterstown gemist ,maar wel op tijd voor de eerste grote verrassing van het festival The Mitch Kashmar Band.

(film Rene Brons)

  Een zeer relaxt optreden,maar voor de die -hard bluesmensen misschien wat te "jazzy".Mitch  heeft een paar geweldige muzikanten om zich heen verzamelt,vooral de pianist beviel mij prima.Hoogtepunt, een prachtuitvoering van het Horace Silver "Song For My Father met Mitch op de mondharmonica en een hoofdrol voor de pianist.Mijn dag kon al niet meer kapot.

                                Mitch Kashmir Band (foto Arthur)

Hoewel volgende act werd aangekondigt als misschien wel de nieuwe Rory Callagher ,deed AaronKeylock. mij meer aan een jonge Jimmy Page denken.Aan zijn podiumpresentatie moet nog wel gewerkt worden,maar dat het een enorm talent is is wel zeker.
           
              (Film WonderfulGrey)

 Aangezien de leeftijd van Aaron en zijn begeleiders (net 16 jaar) gaan we van deze jongens nog veel horen.Dat hij de blues in zijn vingers heeft bleek tijdens een prachtige slowblues van ik dacht Albert King.Mooi optreden

                               Aaron Keylock (foto Arthur)

Tussen de optredens natuurlijk  de gelegenheid voor ontmoetingen met veel (oude)bekenden ,en ook leuk om veel FB vrienden weer eens"live" te spreken.

Was het tot nu al zeer goed bevallen,het mooiste (in mijn ogen) was tot het laatst bewaard.
JPSoars & The Red Hots ,wat een geweldige band!
 Soars zegt beinvloed te zijn door artiesten als T-bone Walker, Jesse May Hemphill, Wes Montgomery, Django Reinhardt, Muddy Waters, Johnny Guitar Watson, Guitar Slim and Louis Jordan. Tito Puente, Miles Davis, Hank Williams, Black Sabbath and Slayer."Veel van deze muziekstijlen kwamen voorbij..JP Soars is een geweldige (slide)gitarist ,en ook op zijn zelfgebouwde sigar-box guitar toverde de mooiste klanken.

                 (filmpje Arthur)

Zoals te zien is op het filmpje zat de stemming er goed in Ter verhoging van de feestvreugde. speelde organisator Peter Kempe ook nog een nummer mee .De band was een prachtige afsluiter van wederom een geweldig festival.

Peter,Kees en alle andere medewerkers bedankt en tot volgend jaar!!

 

JPSoars en organisator Peter Kempe

Grateful Dead - El Paso ( Tivoli Copenhagen Denmark 04/17/72)

                                           El Paso (Robbins)

Bob Weir of The Grateful Dead often introduced the Marty Robbins penned "El Paso" as the band's "most requested number." Over a twenty-five year period, The Dead performed the tune 389 times.
From the album"Steal Your Face"

The original



 "El Paso" is a country and western ballad written and originally recorded by Marty Robbins, and first released on Gunfighter Ballads and Trail Songs in September 1959. It was released as a single the following month, and became a major hit on both the country and pop music charts, reaching number one in both at the start of 1960. It won the Grammy Award for Best Country & Western Recording in 1961, and remains Robbins' best-known song. It is widely considered a genre classic for its gripping narrative which ends in the death of its protagonist, its shift from past to present tense, haunting harmonies by vocalists Bobby Sykes and Jim Glaser (of the Glaser Brothers) and the eloquent and varied Spanish guitar accompaniment by Grady Martin that lends the recording a distinctive Tex-Mex feel. The name of the character Feleena was based upon a schoolmate of Robbins in the fifth grade — Fidelina Martinez.