donderdag 4 juli 2013
Warren Haynes,Brad Withford & Joe Bonamassa - Bo
Warren Haynes performing at the Guitar Center's 2011 King of the Blues Finals with special guests Brad Whitford and Joe Bonamassa at the House of Blues in Los Angeles on September 1st 2011.
zaterdag 29 juni 2013
Bluestime with Albert King - Blues Power
Prachtig optreden van Albert King in de legendarische Fillmore East in New York
The Velvet Bulldozer op zijn best!
Albert King - Blues Power (September 23,1970)
Albert King (geboren als Albert Nelson; Indianola (Mississippi), 25 april 1923 - Memphis (Tennessee), 21 december 1992) .
Hij was één van de "Three Kings" van de Bluesgitaar (samen met B.B. King en Freddie King). King mat 1.98 meter en woog 118 kg .
.png)
Albert King beïnvloedde honderden bluesgitaristen, inclusief beroemdheden als Jimi Hendrix, Eric Clapton, Mike Bloomfield, Peter Green, Gary Moore, Johnny Winter, en een generatie later weer Stevie Ray Vaughan of bijvoorbeeld Robert Cray. Zo was Eric Claptons gitaarsolo in de Cream-hit "Strange Brew" een letterlijke cover van Kings solo van zijn Stax Records-hit "Personal Manager" en "Oh,Pretty Woman". Ook niet-bluesgitaristen als Alex Lifeson van Rush zijn indirect schatplichtig aan Albert King - Lifeson raakte, via een omweg, geïmponeerd door Kings karakteristieke geluid nadat hij de Cream/Clapton-cover van Born Under A Bad Sign - een compositie van Booker T. Jones en William Bell - had gehoord op de Cream-LP "Wheels of Fire" (1968).
The Velvet Bulldozer op zijn best!
Albert King (geboren als Albert Nelson; Indianola (Mississippi), 25 april 1923 - Memphis (Tennessee), 21 december 1992) .
Hij was één van de "Three Kings" van de Bluesgitaar (samen met B.B. King en Freddie King). King mat 1.98 meter en woog 118 kg .
.png)
Albert King beïnvloedde honderden bluesgitaristen, inclusief beroemdheden als Jimi Hendrix, Eric Clapton, Mike Bloomfield, Peter Green, Gary Moore, Johnny Winter, en een generatie later weer Stevie Ray Vaughan of bijvoorbeeld Robert Cray. Zo was Eric Claptons gitaarsolo in de Cream-hit "Strange Brew" een letterlijke cover van Kings solo van zijn Stax Records-hit "Personal Manager" en "Oh,Pretty Woman". Ook niet-bluesgitaristen als Alex Lifeson van Rush zijn indirect schatplichtig aan Albert King - Lifeson raakte, via een omweg, geïmponeerd door Kings karakteristieke geluid nadat hij de Cream/Clapton-cover van Born Under A Bad Sign - een compositie van Booker T. Jones en William Bell - had gehoord op de Cream-LP "Wheels of Fire" (1968).
vrijdag 28 juni 2013
zaterdag 22 juni 2013
The Nimmo Brothers - Waiting For My Heart To Fall
Waiting For My Heart To Fall ,van het laatste album "Brother To Brother"
The Nimmo Brothers live in Cafe De Viersprong (2009)
http://arthurfromholland.blogspot.nl/2009/04/nimmo-brothers-live-in-goes-10-4-2009.html
zondag 16 juni 2013
Van Morrison - Pinkpop 1990
Dit weekend alweer de 44ste editie van Pinkpop.Ik heb er verscheidene mogen meemaken op mooie optredens gezien.Ik noem Thin Lizzy UB40,Ian Dury,U2,Waterboys ,Graham Parker & The Rumour ,The Cure ,Little Feat, Michael Schenker en vele anderen.
Ook de editie van 1990 zag er weer prima uit .TheBlack Crowes, Mano Negra, Neville Brothers, Urban Dance Squad, Nick Cave, Melissa Etheridge, Texas,Red Hot Chili Peppers,The Mission maar natuurlijk op de eerste plaats Van Morrison!
Het weer was niet geweldig,regenachtig,maar tijdens het optreden van Van Morrison was het toch redelijk droog.
Van Morrison op festivals is niet altijd een succes(Peer)maar dit optreden was toch van een behoorlijk niveau.
Gloria
Van en zijn band hadden een een uur tot hun beschikking en ze kregen het toch voor elkaar om 16 nummers af te werken.In een razendsnel tempo ging men door het uitgebreide repertoire van heen,het werd een soort Greatest Hits optreden.De aftrap was met dit Gloria(meestal de afsluiter)de stemming zat er gelijk in.Hierna een stampend Full Force Gale en even op de Ierse toer met Star Of The County Down.Daarna op adem komen met ,een prachtige uitvoering van Northern Muse(Solid Ground)erg mooi.
Northern Muse (Solid Ground)
Het blijf moeilijk om de aandacht van een festivalpubliek tijdens een wat ingetogener nummer vast te houden,vandaar waarschijnlijk deze wat korte versie.Dus tijd voor een meezinger Jacky Wilson Said ,ook bekend in de versie van The Dexy,s Midnight Runners.Van heeft het naar zijn zin,en de band komt lekker op dreef.
Jacky Wilson Said
We gaan even terug in de tijd,Them komt om de hoek kijken.Baby Please Don,t Go ,Oorspronkelijk van Big Joe Williams maar hier toch bekend geworden als B-Side van Gloria,de hitsingle van Them.
Baby Please Don,t Go
Weer even tijd voor bezinning,Did You Get Healed?Nou ,de eerste 20 rijen zeker dat zijn de ware VM gelovigen O ja, die gitaar is even niet nodig.
Did Ye Get Healed
In 1989 kwam het mooie album Avalon Sunset uit.Er werden hiervan maar twee nummers ten gehore gebracht ,natuurijk Have I Told You Lately en dit mooie Orangefield. Het nummer gaat over de school die van Morrison in zijn jeugd bezocht(tegenwoordig Orangefield High School).Even zien we op het laatst de driftige Van,drummer Dave Early moet zachter!!
Orangefield
Candy Dulfer komt de band versterken tot grote vreugde van het publiek.Have i Told You Lately en het onvermijdelijke Moondance/Fever .Het uur is omgevlogen,toch nog tijd voor een toegift?Voor het publiek er om begint te vragen staat de band(met Candy) alweer op het podium voor de afsluiter Bright Side of The Road.
Bright Side Of The Road
Big hand for The Van Morrison Band:
Richard Buckley - Sax,Dave Early-Drums,Georgie Fame -key,s,Steve Gregory-Sax,
Bernie Holland-Guitar,Neil Drinkwater-Key,s,Brian Odgers-Bas,Special guest Candy Dulfer
Note:
Ik wil langs deze mijn waardering uitspreken voor de makers van bovenstaande beelden.
Waarschijnlijk gemaakt onder moeilijke omstandigheden ,en nog van voor het digitale tijdperk.
Dank zij hun zijn veel mooie concertenbeelden van Van Morrison bewaard gebleven ook voor het nageslacht.,Namens vele Van Morrison fans en de lezers van mijn blog,Big hand fot the Tapers!!!!
Aart
Ook de editie van 1990 zag er weer prima uit .TheBlack Crowes, Mano Negra, Neville Brothers, Urban Dance Squad, Nick Cave, Melissa Etheridge, Texas,Red Hot Chili Peppers,The Mission maar natuurlijk op de eerste plaats Van Morrison!
Het weer was niet geweldig,regenachtig,maar tijdens het optreden van Van Morrison was het toch redelijk droog.
Van Morrison op festivals is niet altijd een succes(Peer)maar dit optreden was toch van een behoorlijk niveau.
Van en zijn band hadden een een uur tot hun beschikking en ze kregen het toch voor elkaar om 16 nummers af te werken.In een razendsnel tempo ging men door het uitgebreide repertoire van heen,het werd een soort Greatest Hits optreden.De aftrap was met dit Gloria(meestal de afsluiter)de stemming zat er gelijk in.Hierna een stampend Full Force Gale en even op de Ierse toer met Star Of The County Down.Daarna op adem komen met ,een prachtige uitvoering van Northern Muse(Solid Ground)erg mooi.
Het blijf moeilijk om de aandacht van een festivalpubliek tijdens een wat ingetogener nummer vast te houden,vandaar waarschijnlijk deze wat korte versie.Dus tijd voor een meezinger Jacky Wilson Said ,ook bekend in de versie van The Dexy,s Midnight Runners.Van heeft het naar zijn zin,en de band komt lekker op dreef.
We gaan even terug in de tijd,Them komt om de hoek kijken.Baby Please Don,t Go ,Oorspronkelijk van Big Joe Williams maar hier toch bekend geworden als B-Side van Gloria,de hitsingle van Them.
Baby Please Don,t Go
Weer even tijd voor bezinning,Did You Get Healed?Nou ,de eerste 20 rijen zeker dat zijn de ware VM gelovigen O ja, die gitaar is even niet nodig.
In 1989 kwam het mooie album Avalon Sunset uit.Er werden hiervan maar twee nummers ten gehore gebracht ,natuurijk Have I Told You Lately en dit mooie Orangefield. Het nummer gaat over de school die van Morrison in zijn jeugd bezocht(tegenwoordig Orangefield High School).Even zien we op het laatst de driftige Van,drummer Dave Early moet zachter!!
Candy Dulfer komt de band versterken tot grote vreugde van het publiek.Have i Told You Lately en het onvermijdelijke Moondance/Fever .Het uur is omgevlogen,toch nog tijd voor een toegift?Voor het publiek er om begint te vragen staat de band(met Candy) alweer op het podium voor de afsluiter Bright Side of The Road.
Big hand for The Van Morrison Band:
Richard Buckley - Sax,Dave Early-Drums,Georgie Fame -key,s,Steve Gregory-Sax,
Bernie Holland-Guitar,Neil Drinkwater-Key,s,Brian Odgers-Bas,Special guest Candy Dulfer
Note:
Ik wil langs deze mijn waardering uitspreken voor de makers van bovenstaande beelden.
Waarschijnlijk gemaakt onder moeilijke omstandigheden ,en nog van voor het digitale tijdperk.
Dank zij hun zijn veel mooie concertenbeelden van Van Morrison bewaard gebleven ook voor het nageslacht.,Namens vele Van Morrison fans en de lezers van mijn blog,Big hand fot the Tapers!!!!
Aart
donderdag 13 juni 2013
Lee Ritenour & Dave Grusin - Lay It Down.
Mooi nummer van twee muzikanten uit de Jazz/Fusion scene.Van deze muzieksoort kom je niet veel tegen op mijn blog ,maar dit klinkt toch erg goed.Zeker ook door de geweldige rythmsectie,met speciale aandacht voor de drumsolo op het einde.
Lay It Down - 2011-07-04 45th Montreux Jazz Festival Auditorium Stravinski, Montreux Music & Convention Centre, Montreux, Switzerland .
Lee Ritenour - guitars .
Dave Grusin - piano, keyboard.
Melvin Davis - bass, vocals.
Sonny Emory - drums.
Lee Ritenour
Grammy winnaar Lee Ritenour is al ruim 30 jaar één van de beroemdste jazzgitaristen ter wereld. Deze man uit California heeft een spectaculair gevoel voor timing en sound. Zijn bijnaam ‘Captain Fingers’ is dan ook zeer gepast. Lee nam meer dan 40 studio albums op en zijn hit ‘Is it you’ is een tijdloze jazzradio klassieker gebleken.
Ritenour is ook een veelgevraagde sessiemuzikant. Hij speelde ruim 3000 keer mee bij diverse bekende artiesten zoals: The Mamas and the Papas (op 16-jarige leeftijd), Frank Sinatra, Barbara Streisand, Simon & Garfunkel, Ray Charles, Steely Dan, B.B. King en zelfs op het album The Wall van Pink Floyd! Ook werkte hij samen met andere grote gitaristen als Mike Stern, George Benson, Steve Lukather, Larry Carlton en Joe Bonamassa.
Dave Grusin
Robert David "Dave" Grusin (born June 26, 1934) is een Amerikaans componist,arrangeur en pianist. Grusin heeft veel muziek gecomponeerd voor films en televisie,en won veel (12) Grammy,s
Zijn bekendste werk zijn de soundtracks voor films als The Graduate,On Golden Pound, Tootsie en The Goonies.Samen met zijn zakenpartner Larry Rosen bracht hij voor het eerst digitale opnames uit.
Lay It Down - 2011-07-04 45th Montreux Jazz Festival Auditorium Stravinski, Montreux Music & Convention Centre, Montreux, Switzerland .
Lee Ritenour - guitars .
Dave Grusin - piano, keyboard.
Melvin Davis - bass, vocals.
Sonny Emory - drums.
Lee Ritenour
Grammy winnaar Lee Ritenour is al ruim 30 jaar één van de beroemdste jazzgitaristen ter wereld. Deze man uit California heeft een spectaculair gevoel voor timing en sound. Zijn bijnaam ‘Captain Fingers’ is dan ook zeer gepast. Lee nam meer dan 40 studio albums op en zijn hit ‘Is it you’ is een tijdloze jazzradio klassieker gebleken.
Ritenour is ook een veelgevraagde sessiemuzikant. Hij speelde ruim 3000 keer mee bij diverse bekende artiesten zoals: The Mamas and the Papas (op 16-jarige leeftijd), Frank Sinatra, Barbara Streisand, Simon & Garfunkel, Ray Charles, Steely Dan, B.B. King en zelfs op het album The Wall van Pink Floyd! Ook werkte hij samen met andere grote gitaristen als Mike Stern, George Benson, Steve Lukather, Larry Carlton en Joe Bonamassa.
Dave Grusin
Robert David "Dave" Grusin (born June 26, 1934) is een Amerikaans componist,arrangeur en pianist. Grusin heeft veel muziek gecomponeerd voor films en televisie,en won veel (12) Grammy,s
Zijn bekendste werk zijn de soundtracks voor films als The Graduate,On Golden Pound, Tootsie en The Goonies.Samen met zijn zakenpartner Larry Rosen bracht hij voor het eerst digitale opnames uit.
zaterdag 8 juni 2013
Neil Young & Crazy Horse - Ziggo Dome Amsterdam - 5 Juny 2013 (fotocollage)
Toch nog maar even terug naar het concert van Neil Young van afgelopen woensdag.De soms matige foto,s op een rijtje,met de audio van die avond erbij geeft toch nog een redelijk resultaat
Powderfinger live at the Ziggo Dome Amsterdam 5 Juny 2013(foto,s Aart)
Download link van het complete concert Dimeadozen:
http://www.dimeadozen.org/torrents-details.php?id=453122
Download link van het complete concert Dimeadozen:
http://www.dimeadozen.org/torrents-details.php?id=453122
donderdag 6 juni 2013
Neil Young - ZiggoDome Amsterdam (5-6-2013)
Een prachtige zonnige dag om af te reizen naar Amsterdam voor mijn zoveelste Neil Young concert,toch altijd een van de hoogtepunten van een concertseizoen(voor mij tenminste)
Allereerst was er de ontmoeting met mijn muziek vrienden Giel en Gerrit,leuk om weer eens"live"bij te praten.Voor Giel een wat ongebruikelijke omgeving (onder de rook van de Amsterdam Arena) maar het bier smaakte ondanks dat prima.
van L naar R Giel,Gerrit, Aart
Terwijl de mannen nog wat gingen eten sloot ik maar alvast aan in de rij om een mooi plaatje voor het podium te bemachtigen
Het voorprogramma werd verzorgt door Los Lobos,was al weer een tijdje geleden dat ik de mannen in aktie had gezien.Er waren nogal wat kilootjes bij gekomen(Carlos Lozano en David Hidalgo)maar ondanks wat technische problemen met de gitaar van Louis Perez was het toch een mooi optreden.
Foto Aart
Bijzonder was het gastoptreden van een jong accordeonistje uit Limburg,had een mooie Flaco Gimenez in huis,tot groot plezier van de band.Hoogtepunt tijdens Los Lobos optreden.
Tussen de twee optredens een hoop gedoe op het podium,mannetjes in witte pakken die een soort komische act opvoerden,niet aan mij besteed maar een mooie gelegenheid om bij te praten met een echtpaar uit Washington DC die speciaal uit Amerika overgekomen waren voor Neil,s Europese tournee.De echte die-hards N.Y. fans dus.
Foto Aart
Klokslag kwart voor negen betraden Neil en consorten het podium,en dat nog wel onder de tonen van het Wilhelmus!!erg apart.Het openings nummer is Love and Only Love gevolg door Powderfinger,de toon is gezet.Het echtpaar,vooral de dame ,word gek.brult constant Neillllll,maar ik geloof niet dat hij haar gehoord heeft.Wat verder opvalt dat de mannen er zin in hebben.er word onderling veel gedolt en wat verder opvalt is de prachtige belichting.
Foto Aart
Hierna twee nummers van Neil,s laatste album Psychedelic Pill en Walk Like a Giant.Voor de liefhebbers van de akoestische N.Y.even slikken,de volumeknop word opengedraaid en Neil ramt erg lustig op los.vooral Walk like a Giant hakt er in.Hierna opeens een rustmoment,we gaan terug naar het Woodstock uit de jaren 70,het decor laat een enorme regenbui zie(we horen zelfs no rain,no rain) en de band zet het mooie Hole In The Sky in.prachtig driestemmig gezongen door Billy,Neil en verscholen achter zijn drumkit Ralph Molina.Voor mij een van de hoogtepunten van het concert.
Foto Aart
Dan is het tijd voor een akoestisch intermezzo,natuurlijk Heart Of Gold met Neil rustig wandelend over het podium.Daarna Blowin In The Wind,verrassend want covers horen we niet vaak van Neil.
Had van mij ook The Needle of Old Man mogen zijn.Hierna verdwijnt Neil achter de piano en word voor mij onzichtbaar.Gelukkig word dat gecompenseerd door een prachtige dame met gitaarkoffer die over het podium paradeert ter ondersteuning van het lied Singer Without A Song.
Foto Aart
Hierna worden de gitaren weer ingeplugd,het derde nummer van Neils laatste nummer volgt ,Ramada In daarna een van mijn persoonlijke favorieten Cinnamon Girl ,in een krachtige korte versie.Daarna weer een verrassing Frank Sampedro kan ook zingen!!Een muzikale conversatie tussen Neil en Frank tijden het nummer Fuckin Up.Mooie soort discoachtige uitvoering met natuurlijk regelmatig Franks middelvinger als ondersteuning.Prachtuitvoering!.Dan volg een feest van herkenning,Bufallo Springfield komt om de hoek kijken"Mr Soul"samen met Johnny Rotten in "Hey Hey, My My.Hierna weer een korte onderbreking,weer die vreemde mannetjes op het podium,maar dan toch de toegift.
Foto Aart
.Het oude vertrouwde orgeltje is vanuit de nok nedergedaalt "Like A Hurricane" word ingezet.Ik dacht dat het niet kon ,maar de volume knop word nog meer opengezet.Een orkaan dendert door Dome die op zijn grondvesten staat te trillen,Neil gaat los,vergeet even dat hij bijna 68 jaar is,hij struikelt bijna,maar het loopt goed af.
Filmpje Aart
Daarna ,om af te koelen het rustige "Roll Another Number"een mooi afscheidsnummer waarbij Neil iedereen bedankt voor het komen, Ook"All of the Crazy Horse Personnel"word bedankt voor hun medewerking en Neill wenst ons allemaal een veilige thuisreis ..En wie weet ,misschien tot ziens...
Een mooie afsluiting van mijn zoveelste prachtige Neil Young avond.
Allereerst was er de ontmoeting met mijn muziek vrienden Giel en Gerrit,leuk om weer eens"live"bij te praten.Voor Giel een wat ongebruikelijke omgeving (onder de rook van de Amsterdam Arena) maar het bier smaakte ondanks dat prima.
van L naar R Giel,Gerrit, Aart
Terwijl de mannen nog wat gingen eten sloot ik maar alvast aan in de rij om een mooi plaatje voor het podium te bemachtigen
Het voorprogramma werd verzorgt door Los Lobos,was al weer een tijdje geleden dat ik de mannen in aktie had gezien.Er waren nogal wat kilootjes bij gekomen(Carlos Lozano en David Hidalgo)maar ondanks wat technische problemen met de gitaar van Louis Perez was het toch een mooi optreden.
Bijzonder was het gastoptreden van een jong accordeonistje uit Limburg,had een mooie Flaco Gimenez in huis,tot groot plezier van de band.Hoogtepunt tijdens Los Lobos optreden.
Tussen de twee optredens een hoop gedoe op het podium,mannetjes in witte pakken die een soort komische act opvoerden,niet aan mij besteed maar een mooie gelegenheid om bij te praten met een echtpaar uit Washington DC die speciaal uit Amerika overgekomen waren voor Neil,s Europese tournee.De echte die-hards N.Y. fans dus.
Klokslag kwart voor negen betraden Neil en consorten het podium,en dat nog wel onder de tonen van het Wilhelmus!!erg apart.Het openings nummer is Love and Only Love gevolg door Powderfinger,de toon is gezet.Het echtpaar,vooral de dame ,word gek.brult constant Neillllll,maar ik geloof niet dat hij haar gehoord heeft.Wat verder opvalt dat de mannen er zin in hebben.er word onderling veel gedolt en wat verder opvalt is de prachtige belichting.
Hierna twee nummers van Neil,s laatste album Psychedelic Pill en Walk Like a Giant.Voor de liefhebbers van de akoestische N.Y.even slikken,de volumeknop word opengedraaid en Neil ramt erg lustig op los.vooral Walk like a Giant hakt er in.Hierna opeens een rustmoment,we gaan terug naar het Woodstock uit de jaren 70,het decor laat een enorme regenbui zie(we horen zelfs no rain,no rain) en de band zet het mooie Hole In The Sky in.prachtig driestemmig gezongen door Billy,Neil en verscholen achter zijn drumkit Ralph Molina.Voor mij een van de hoogtepunten van het concert.
Dan is het tijd voor een akoestisch intermezzo,natuurlijk Heart Of Gold met Neil rustig wandelend over het podium.Daarna Blowin In The Wind,verrassend want covers horen we niet vaak van Neil.
Had van mij ook The Needle of Old Man mogen zijn.Hierna verdwijnt Neil achter de piano en word voor mij onzichtbaar.Gelukkig word dat gecompenseerd door een prachtige dame met gitaarkoffer die over het podium paradeert ter ondersteuning van het lied Singer Without A Song.
Hierna worden de gitaren weer ingeplugd,het derde nummer van Neils laatste nummer volgt ,Ramada In daarna een van mijn persoonlijke favorieten Cinnamon Girl ,in een krachtige korte versie.Daarna weer een verrassing Frank Sampedro kan ook zingen!!Een muzikale conversatie tussen Neil en Frank tijden het nummer Fuckin Up.Mooie soort discoachtige uitvoering met natuurlijk regelmatig Franks middelvinger als ondersteuning.Prachtuitvoering!.Dan volg een feest van herkenning,Bufallo Springfield komt om de hoek kijken"Mr Soul"samen met Johnny Rotten in "Hey Hey, My My.Hierna weer een korte onderbreking,weer die vreemde mannetjes op het podium,maar dan toch de toegift.
.Het oude vertrouwde orgeltje is vanuit de nok nedergedaalt "Like A Hurricane" word ingezet.Ik dacht dat het niet kon ,maar de volume knop word nog meer opengezet.Een orkaan dendert door Dome die op zijn grondvesten staat te trillen,Neil gaat los,vergeet even dat hij bijna 68 jaar is,hij struikelt bijna,maar het loopt goed af.
Daarna ,om af te koelen het rustige "Roll Another Number"een mooi afscheidsnummer waarbij Neil iedereen bedankt voor het komen, Ook"All of the Crazy Horse Personnel"word bedankt voor hun medewerking en Neill wenst ons allemaal een veilige thuisreis ..En wie weet ,misschien tot ziens...
Een mooie afsluiting van mijn zoveelste prachtige Neil Young avond.
Picture Thrasher's Wheat
zondag 2 juni 2013
Happy Birthday Charlie Watts!! (Islington Londen , 2 juni 1941)
De 23-jarige Rolling Stones-drummer Charlie Watts trouwt op 14 oktober 1964 in Bradford met de drie jaar oudere Shirley Ann Shepherd. Hun vrienden Jeanette en Andy Hoogenboom zijn getuige. Charlie en Shirley Ann hebben elkaar leren kennen op de kunstacademie in Londen. Zij krijgen één dochter. Seraphine Watts wordt op 18 maart 1968 in een ziekenhuis in Howe geboren. Watts staat bekend als een rustig, evenwichtig persoon en is zich, op een korte periode in de jaren 1980 na, nooit te buiten gegaan aan drank of drugs, zoals zijn bandgenoten.
zaterdag 1 juni 2013
The Music That Inspired Van Morrison
Those guys were the inspiration that got me going. If it wasn't for that kind of music, I couldn't do what I'm doing now." His father's record collection exposed him to various musical genres, such as the blues of Muddy Waters; the gospel of Mahalia Jackson; the jazz of Charlie Parker........
....the folk music of Woody Guthrie; and country music from Hank Williams and Jimmie Rodgers, while the first record he ever bought was by blues musician Sonny Terry.
When Lonnie Donegan had a hit with "Rock Island Line", written by Huddie Ledbetter (Lead Belly), Morrison felt he was familiar with and able to connect with skiffle music as he had been hearing Lead Belly before that.
The music of Van Morrison has encompassed many genres since his early days as a blues and R&B singer in Belfast. Over the years he has recorded songs from a varying list of genres drawn from many influences and interests. As well as blues and R&B, his compositions and covers have moved between pop music, jazz, rock, folk, country, gospel, Irish folk and traditional, big band, skiffle, rock and roll, new age, classical and sometimes spoken word ("Coney Island") and instrumentals.Morrison defines himself as a soul singer. (bron Wikipedia)
Abonneren op:
Posts (Atom)