Willie Dixon (Vicksburg (Mississippi), 1 juli1915 - Burbank, California, 29 januari1992) was een Amerikaanse blues componist, maar ook bassist en zanger. Veel van zijn songs zijn ook door andere artiesten uitgebracht. Bijvoorbeeld het nummer Little Red Rooster. Niet alleen bekend van de Rolling Stones, maar ook op plaat gezet door de Doors. De eerste plaat vanLed Zeppelin met dezelfde naam bevat ook 2 nummers welke gecomponeerd zijn door Willie Dixon, namelijk You Shook Me en I Can't Quit You Baby.
Gandalf Murphy Gates of Eden Gandalf Murphy and the Slambovian Circus of Dreams komt uit Hudson ValleyNew York De band's muziek is een vorm van Folk rock en ook wel beschreven als "Hillbilly Pink Floyd," of "Punk Classical Hillbilly Floyd.
In Juny 1966 begonnen the Beatles aan hun wereld tournee in Duitsland.Later zou blijken dat het ook hun laatste zou zijn...
Nowhere Man (Munchen 24 juny 1966) Munchen ,Essen en Hamburg waren de plaatsen die aangedaan werden. Ze hadden vooraf nogal hun twijfels over hun optreden in Hamburg In 1960 hadden ze daar opgetreden als onbekend bandje.nu kwamen ze terug als grote sterren en ze waren bang dat hun oude vrienden en vriendinnen(o.a prosituees en gangsters) zich tussen het publiek zouden bevinden.
Nowhere Man(Lennon/McCartney) He's a real nowhere Man, Sitting in his Nowhere Land, Making all his nowhere plans for nobody.
Doesn't kave a point of view, Knows not where he's going to, Isn't he a bit like you and me? Nowhere Man, please listen, You don't know what you're missing, Nowhere Man, the world is at your command.
He's as blind as he can be, Just sees what he wants to see, Nowhere Man can you see me at all? Doesn't kave a point of view, Knows not where he's going to, Isn't he a bit like you and me? Nowhere Man, don't worry, Take your time, don't hurry, Leave it all till somebody else lend you a hand.
He's a real Nowhere Man, Sitting in his Nowhere Land, Making all his nowhere plans for nobody.
Van Morrison schreef "Gloria" toen hij met zijn the Monarchs optrad in Duitsland in de zomer van 1963, hij was toen 18 jaar. Toen hij terugkeerde naar Belfast begon hij met optredens in het Maritime Hotel samen met The Gamblers het latere Them. Na het tekenen van een contract met Decca vertrok de band naar london voor plaatopnames.Deze vonden plaats op 5 July 1964.Er werden 7 songs opgenomen inclusief Gloria.De leden van Them waren Van Morrison, vocals, Billy Harrison op gitaar, Alan Henderson, bass, Ronnie Millings op drums en Patrick John McCauley op keyboards. verder deden de sessiemuzikanten Arthur Greenslade op organ, Jimmy Page op Guitar, en Bobby Graham mee . Gloria was de B-side, toen "Baby Please Don't Go" uitkwam in the U.K. op 6November 1964.
Mystic Eyes/Gloria
Gloria Live in het RainbowTheatre London 24 july 1973
Gloria Live in Ireland 1979
Live versions van Gloria door Van Morrison zijn te vinden op de volgende albums
The Gants (van het album Roadrunner) vroegst bekende coverversie uit November 1965.
Shadows of Knight (van het album Gloria), number 10 in 1966, verdrong de originele versie van Them omdat de zin "She comes to my room".erin voorkwam De band The Shadows of Knight's verving de zin door "She comes around here."
Status Quo (onder de naam The Spectres) in de Saturday Club, BBC op 10/09/66; en als Status Quo in de David Symonds Show op 8/4/68 en 12/4/68.
AC/DC coverede de song regelmatig in hun eerste formatie en gebruikte het als basis voor hun song Jailbreak".
Patti Smith, op haar album Horses. het is gebaseerd op Gloria maar met een andere ,meer punk georienteerde tekst Het begint met "Jesus died for somebody's sins / But not mine".
Eddie and the Hot Rods, op hun 7" getiteld "96 Tears/Get Out of Denver/Gloria/(I Can't Get No) Satisfaction" gereleased in deUnited Kingdom in 1976.
Gloria
Like to tell ya about my baby
You know she comes around
She about five feet four
A-from her head to the ground
You know she comes around here
At just about midnight
She make ya feel so good, Lord
She make ya feel all right
And her name is G-L-O-R-I
G-L-O-R-I-A (GLORIA)
G-L-O-R-I-A (GLORIA)
I'm gonna shout it all night (GLORIA)
I'm gonna shout it everyday (GLORIA)
Yeah-yeah-yeah-yeah-yeah-yeah
She comes around here
Just about midnight
Ha, she make me feel so good, Lord
I wanna say she make me feel alright
Comes a-walkin' down my street
When she comes to my house
She knocks upon my door (tik.tik.)
And then she comes in my room
Yeah, an' she make me feel alright
G-L-O-R-I-A (GLORIA)
G-L-O-R-I-A (GLORIA)
I'm gonna shout it all night (GLORIA)
I'm gonna shout it everyday (GLORIA)
Yeah-yeah-yeah-yeah-yeah
Looks so good (GLORIA) alright
Just so good (GLORIA) alright, yeah
Ik hoorde Emmylou voor het eerst op de Albums van Gram ParsonsGP/Grievous Angel.Die prachtige tweede stem zou later nog op vele albums van veel verschillende artiesten te horen zijn. Ook haar solo albums zijn van een constant hoog niveau,al vind ik persoonlijk haar periode met producer Daniel Lanois wat minder.Gelukkig keert ze met haar prachtige laatste album ,,All intended to be,, weer terug naar haar roots. Op de een of andere manier heb ik haar nog nooit live aan het werk gezien,maar daar komt op 27 September verandering in .Emmylou staat dan in het Koninklijk Theater Carre en Arthur is van de partij!
Behalve Arthur heeft David in Nederland een behoorlijk grote schare bewonderaars waaronder Freek de Jonge en Ad VanderVeen.Freek heeeft een paar Live optredens met hem gedaan en Ad heeft op zijn album The moment that Matters bovenstaand nummer op een mooie manier gecoverd(met als gast David) .
Zelf ben ik ook enkele malen bij zijn indrukwekkende optredens geweest(o.a in het mooie Theater de Wegwijzer) en heb enkele woorden met hem kunnen wisselen,een zeer aardige bijna verlegen man.
if my eyes were blind (Ad vanderVeen& Ian Matthews)
Een mooie interpetatie van het David Olney nummer Jeruzalem door Freek de Jonge
De versie van Emmylou Harris ,dit zong zij op de begrafenis van Johnny Cash
David Olney hoort naar mijn mening zeker in de catorogie Townes van Zandt,Steve Earl,Guy Clark e.a Waar b.v. Townes Van Zandt het toonbeeld was van een door drank en ellende getekend leven - een typische singer-songwriter dus - kleeft aan David Olney het beeld van een doodgewone ambtenaar, of beter nog onderwijzer, maar belerend wordt hij nooit. Olney heeft gevoel voor humor, is dan ook niet somber, niet in zijn teksten en niet in zijn muziek.
Deze keer de zaterdag uitgekozen voor het jaarlijkse bezoek aan het 3 daagse bluesfestival in Peer Met o.a Little Feat en Alvin Lee op het programma zag het er allemaal veelbelovend uit. Donderdag kreeg ik het bericht binnen dat Alvin wegens ziekte moest afzeggen,een flinke domper dus.Door veel verkeershinder en omleidingen was ik ook nog te laat voor het optreden van Erja Lyytinen
Ryan Shaw was de eerste artiest die ik aan het werk zag.Goeie r&bzanger met een geweldige stem en een prima band achter zich Stond in het voorprogramma van Van Halen tijden hun Amerikaanse tour.(fotoArthur)
Was het optreden van Ryan Shaw voor de echte bluesliefhebber mischien wat te soft, Watermelon Slim was andere koek Rauwe blues uit Oklahoma gespeeld door een man die letterlijk van alle markten thuis is. Deze Okie werd muzikant toen hij gewond in het ziekenhuis lag in Vietnam. Na de oorlog werd hij een fervent tegenstander van de Amerikaanse oorlogspolitiek en behaalde hij universitaire titels in geschiedenis en journalistiek. Hij is lid van het selecte Mensa clubje voor mensen met een erg hoog IQ. Hij kwam aan de kost als vrachtwagenchauffeur, reed met een vorklift, verkocht brandhout, werkte in een zagerij (en speelde er een stuk vinger kwijt), beheerde kunstverzamelingen, was begrafenisondernemer en kweekte watermeloenen. Toch kwam hij uit bij zijn eerste liefde: de blues, die hij kende doordat de huismeid in zijn kindertijd de hele dag John Lee Hooker liep te zingen. Na een beroerte in 2002 besloot hij om nog enkel dingen te gaan doen die er echt toe doen. In zijn geval is dat dus muziek maken en de vier platen die hij sedertdien opnam, leverden hem een dozijn Blues Music Awards op. En dan nu een geweldig optreden in Peer,het dak ging er (bijna af) Een aanrader voor de komende festivals.(foto Arthur) De stemming zat er goed in, en het was de beurt aan Dana Fuchs Om de zoveel jaar staat er ergens ter wereld een nieuwe Janis Joplin op. Maar even vaak verdwijnen deze nieuwkomers nog sneller dan ze opdoemen. In het geval van Dana Fuchs ligt de werkelijkheid lichtjes anders. Na flink wat omzwervingen belandde ze op haar 19de totaal berooid in New York, waar ze aan de kost probeerde te komen als zangeres in het lokale clubcircuit. Daar werd ze opgemerkt door mensen die off Broadway het leven van Janis op toneel zetten. Dana deed auditie en werd op slag aangeworven om vier avonden per week de rol van Janis te spelen. De debuutplaat die daaruit volgde, was in een mum van tijd uitverkocht. In Peer gaf ze een geweldig concert.De toegift was een keiharde rockuitvoering van Helter Skelter van The Beatles .Alle remmen gingen los met zeker ook een hoofdrol voor gitarist John Daimond
Zoals je op de foto,s ziet was het voor die ,,ouwe bluesmannen,,niet alleen muzikaal genieten.
Leuk detail :In haar begeleidingsband zaten naast haar vaste gitarist John Daimond drie Hollandse jongens. Hadden haar pas twee dagen eerder voor het eerst ontmoet maar deden het prima Dana Fuchs: vocals John Diamond: guitar Walter Latupeirissa: bass Nicky Hustinx: drums Bobbi van de Berg: keyboards
(foto,s Athur)
Het valt niet mee om een man als Alvin Lee op het laatste nippertje te vervangen Gelukkig was de Malinese band Tinariwen beschikbaar(speelden s,middags op het Cactusfestival) Een gewaagde keuze van de orginisatoren maar het pakte goed uit.Het publiek reageerde goed op de voor de meeste toch wat ,,vreemde,, muziek. Ik had het halverwege het optreden wel gezien en het werd tijd om de inwendige mens wat te versterken.Natuurlijk werd ook de CD shop bezocht en scoorde nog een mooi cd,tje van No Blues(Ya Dunya) het bandje van Ad van Meurs.Toen werd het tijd om een mooi plaatsje te zoeken voor de hoofdact van de avond Little Feat
Paul Barrere Het werd een geweldig optreden,oude en nieuwe nummers passeerden de reveu met een hoofdrol voor zanger/gitarist Paul Barrere.
Paul Barrere- Kenny Gradney-Sam Clayton Natuurlijk een prachtige lange versie van het nummer Dixy Chicken Fred Tackett Ook al weer jaren een vast bandlid van Little Feat,prachtige gitaarduels met Paul Barrere Bill Payne Natuurlijk een hoofdrol voor Bill Payne ,samen met Lowell George een van de oprichters van de band Kevin Gradney wat een bassist!! vormt samen met drummer Richard Hayward een ijzersterke rythmsectie.
Shaun Murphy ook al weer jaren een vaste waarde tijdens de Little Feat optredens,een vrouw met een dijk van een stem.
Van links naar rechts Bill Payne-Fred Tackett-Shaun Murphy -Paul Barere-SamClayton-Ritchie Hayward-Kenny Gradney De tijd vloog om ,het was een heel mooi concert met een klein minpuntje deze avond ,geen ,,Willin,,nou net mijn favoriete Feat nummer. Samenvattend:Peer was weer zeer de moeite waard,twee nieuwe ontdekkingen (Dana Fuchs,Watermelon Slim) en Little Feat is nog steeds een wereldband,maar dat wist ik eigenlijk al.(foto,s Arthur)
