The songwriting credit goes officially to all members of the band, but the song is published by Bob Dylan's
Special Rider Music label, indicating that the main writer is Dylan,
who is also the lead singer on the record. This is partially
contradicted by George Harrison's account of the song in the 2007 documentary The True History of the Traveling Wilburys:
"Tweeter and the Monkey Man" was really [written by] Tom Petty and Bob [Dylan]. Well, Jeff [Lynne]
and I were there too, but we were just sitting there around in the
kitchen, and he was for some reason talking about all this stuff that
didn't make much sense to me, you know, it was that Americana kinda stuff and we got a tape cassette and put it on and then transcribed everything they were saying.[2]
Harrison also recalled that he and Lynne then contributed the chorus,
beginning with the line "And the walls came down", based on an idea of
Dylan's from the same tape(Wikipedia)
"Hard Times Come Again No More" (sometimes, "Hard Times") is an American parlor song written by Stephen Foster. It was published in New York by Firth, Pond & Co. in 1854 as Foster's Melodies No. 28. Well-known and popular in its day, both in America and Europe,
the song asks the fortunate to consider the plight of the less
fortunate and ends with one of Foster's favorite images: "a pale
drooping maiden".
The first audio recording was a wax cylinder by the Edison Manufacturing Company (Edison Gold Moulded 9120) in 1905. It has been recorded and performed numerous times since. The song is Roud Folk Song Index #2659.
A satirical version about soldier's food was popular in the American Civil War, "Hard Tack Come Again No More".
"Hard Times Come Again No More"(album "Good as I Been to You" )
Good as I Been to You is the 28th studio album by American singer-songwriter Bob Dylan, released on November 3, 1992, by Columbia Records.
It is composed entirely of traditional folk songs and covers, and is Dylan's first entirely solo, acoustic album since Another Side of Bob Dylan in 1964. It is also his first collection not to feature any original compositions since Dylan in 1973.(Wikipedia)
foto Arthur
Het slotakkoord van een heerlijk,twee dagen durend muziekfeest in Grolloo.Met een show van zo,n anderhalf uur zorgde Joe Bonamassa dat de tent volledig uit zijn dak ging.Een waardig einde van een prachtig fesival.
De derde editie van het HIBF weer zeer geslaagd.Was de dag 1, o.a met Jeff Beck en Walter Trout al erg mooi,de tweede dag klopte wat mij betreft muzikaal gezien alles. Tommy Castro ,Laurence Jones,Joanne Shaw Taylor .Joe Bonamassa,allemaal al meerdere keren in aktie en gezien ,en muzikanten die nog steeds beter worden.De enige nieuwe ondekking was Marcus King,ook erg goed die jongen komt er wel.Een bijzonder moment was het gastoptreden van Erwin Java bij de band van Laurence Jones.Een prachtig eerbetoon aan Harry Muskee met deze uitvoering van Window Of My Eyes ,en kippenvel bij de bluesliefhebbers met deze C&B klassieker.
Ook dit jaar weer een prachtig line-up ,voldoende redenen richting Puurs af te reizen..Ik zag een prima Bob Dylan Tribute band met Mark De Wit en Rik Ooms.(ik ben altijd erg kritisch was BD tributes betreft,maar dit was goed gedaan)Ook Dries begon met een BDtje.JJ.Thames zag ik al in Wespelaar,ook hier met haar uitstekende band.Nico Bacton was een aangename verrassing in de zaal Nico is een Gentenaar ,woonachtig in Frankrijk.Uitstekende begeleiders,prima optreden.Over Corey Dennison goede berichten gehoord,en die maakte hij volledig waar,. Niet alleen een prima gitarist, maar was vooral onder de indruk van zijn stem.Terug naar de zaal voor het optreden van de mij bekende Steven Troch samen met Lon Eldridge Erg mooie combinatie,soulful harmonicaspel van Steven en finger-picking gitaarspel van Lon,die bovendien in het bezit is van een prima stem.Zeer relaxt optreden,genoten. Fred Chapellier was ,samen met Ian Siegel ook een reden om af te reizen .het werd een prachtig optreden samen met de soul/gospelzanger Dale Blade.Daarna naar de zaal voor het optreden van Ian Siegal De prachtige beelden zijn van Fred Celis
Eagle Vulture
In een tijdbestek van zo,n 15 jaar Ian Siegal diverse malen op zien treden.Meestal met band maar ook enkele malen met Jimbo Mathus,Dit was de eerste keer dat ik hem zag als soloariest.
House Rent Blues
Het werd een prachtige perfomance in een bloedhete zaal. Zijn opkomst was wat verlaat want zijn favoriete voetbalploeg Liverpool speelde de Champions Finale,helaas voor hem verloren.Het deed niets af van dit prachtige optreden.Zeer geinspereerd met nummers als o.a "Judgement Day", "Rye Wiskey" natuurlijk "John The Revelator" ,"Hard Times" ,"My Pony", "Oh Mary
Don’t You Weep" ,‘You Gotta Move"en het prachtige "My Flame"van zijn laatste album
My Flame
Met de opmerking dat er op de zg "blues"festivals niet veel echte bluesartiesten te horen zijn heeft hij ontegenzeggelijk een punt ,ik roep dat ook al jaren.Niet erg hoor ,als de muziek maar goed is.
Met de bewerkingen van echt bluesmannen als Charly Patton,John Hurt,en Mississippi Fred Mc Dowwell zit dat bij Ian Siegal in ieder geval wel goed.Voor mij was dit optreden in ieder geval een van de hoogtepunten,Een van mijn muziekvrienden maakte de opmerking dat Ian Siegal eigenlijk helemaal geen band nodig heeft zegt genoeg over dit optreden
foto Arthur
Kai Strauss -guitar/vocals,Kevin DuVernay- bass, Alex Lex -drums, Mo Fuhrhop -keyboards,
Thomas Feldmann - sax en harmonica)
Na zo,n 15 jaar toeren met Memo Gonzalez vond Kai het tijd voor een eigen band ,The Electric Bleus All Stars.Ik zag hem twee jaar geleden met een optreden op het bluesfestival in Ridderkerk.
Ook deze avond zorgde hij met zijn band voor een van de hoogtepunten van het festival in Kwadendamme
Howlin’Wolf’s “Commit A Crime”.(encore)
Kai Strauss (gitaar), en Thomas Feldmann (sax en harmonica)
.
Met ondersteuning van de ritmesectie met Kevin DuVernay op bas, Alex Lex
achter de drums hebben we drie solisten op het podium staan, die op hun
instrumenten allemaal hun mannetje stonden en voor een breed scala aan
instrumentale hoogstandjes zorgen(The Blues Alone) http://www.thebluesalone.nl/
Hardin was born in Eugene, Oregon and attended South Eugene High School. He dropped out of high school at age 18 to join the Marine Corps. Hardin is said to have discovered heroin while posted to the far east.
After his discharge he moved to New York City in 1961, where he briefly attended the American Academy of Dramatic Arts. He was dismissed due to truancy and began to focus on his musical career by performing around Greenwich Village, mostly in a blues style.
After moving to Boston in 1963 he was discovered by the record producer Erik Jacobsen (later the producer for The Lovin' Spoonful), who arranged a meeting with Columbia Records.
In 1964 he moved back to Greenwich Village to record for his contract
with Columbia. The resulting recordings were not released and Columbia
terminated Hardin's recording contract.(Wikipedia)
After moving to Los Angeles in 1965, he met actress Susan Yardley Morss (known professionally as Susan Yardley),[2][6] and moved back to New York with her. He signed to the Verve Forecast label, and produced his first authorized album, Tim Hardin 1 in 1966 which contained "Reason To Believe" and the ballad "Misty Roses" which did receive Top 40 radio play. Tim Hardin 2 was released in 1967; it contained "If I Were a Carpenter". An English tour was cut short after Hardin contracted pleurisy.(Wikipedia)
An album entitled This is Tim Hardin, featuring covers of "House of the Rising Sun", Fred Neil's "Blues on the Ceilin'" and Willie Dixon's "Hoochie Coochie Man", among others, appeared in 1967, on the Atco label. The liner notes indicate that the songs were recorded in 1963–1964, well prior to the release of Tim Hardin 1. In 1968, Verve released Tim Hardin 3 Live in Concert, a collection of live recordings along with re-makes of previous songs. It was followed by Tim Hardin 4, another collection of blues-influenced tracks believed to date from the same period as This is Tim Hardin. In September 1968 he and Van Morrison shared a bill at the Cafe au Go Go, at which each performed an acoustic set.
In 1969, Hardin again signed with Columbia and had one of his few commercial successes, as a non-LP single of Bobby Darin's "Simple Song of Freedom" reached the US Top 50. Hardin did not tour in support of this single—his heroin use and stage fright made his live performances erratic.
During the following years Hardin moved between England and the U.S. His heroin addiction had taken control of his life by the time his last album, Nine, was released on GMA Records in the UK in 1973 (the album did not see a U.S. release until it appeared on Antilles Records in 1976). He sold the writers' rights to his songs, but the details of how this transpired vary.[2]
On December 29, 1980, Hardin was found on the floor of his Hollywood apartment by longtime friend Ron Daniels. He died of a heroin overdose. His remains were buried in Twin Oaks Cemetery in Turner, Oregon.
