"Hard Times Come Again No More" (sometimes, "Hard Times") is an American parlor song written by Stephen Foster. It was published in New York by Firth, Pond & Co. in 1854 as Foster's Melodies No. 28. Well-known and popular in its day, both in America and Europe,
the song asks the fortunate to consider the plight of the less
fortunate and ends with one of Foster's favorite images: "a pale
drooping maiden".
The first audio recording was a wax cylinder by the Edison Manufacturing Company (Edison Gold Moulded 9120) in 1905. It has been recorded and performed numerous times since. The song is Roud Folk Song Index #2659.
A satirical version about soldier's food was popular in the American Civil War, "Hard Tack Come Again No More".
"Hard Times Come Again No More"(album "Good as I Been to You" )
Good as I Been to You is the 28th studio album by American singer-songwriter Bob Dylan, released on November 3, 1992, by Columbia Records.
It is composed entirely of traditional folk songs and covers, and is Dylan's first entirely solo, acoustic album since Another Side of Bob Dylan in 1964. It is also his first collection not to feature any original compositions since Dylan in 1973.(Wikipedia)
foto Arthur
Het slotakkoord van een heerlijk,twee dagen durend muziekfeest in Grolloo.Met een show van zo,n anderhalf uur zorgde Joe Bonamassa dat de tent volledig uit zijn dak ging.Een waardig einde van een prachtig fesival.
De derde editie van het HIBF weer zeer geslaagd.Was de dag 1, o.a met Jeff Beck en Walter Trout al erg mooi,de tweede dag klopte wat mij betreft muzikaal gezien alles. Tommy Castro ,Laurence Jones,Joanne Shaw Taylor .Joe Bonamassa,allemaal al meerdere keren in aktie en gezien ,en muzikanten die nog steeds beter worden.De enige nieuwe ondekking was Marcus King,ook erg goed die jongen komt er wel.Een bijzonder moment was het gastoptreden van Erwin Java bij de band van Laurence Jones.Een prachtig eerbetoon aan Harry Muskee met deze uitvoering van Window Of My Eyes ,en kippenvel bij de bluesliefhebbers met deze C&B klassieker.
Ook dit jaar weer een prachtig line-up ,voldoende redenen richting Puurs af te reizen..Ik zag een prima Bob Dylan Tribute band met Mark De Wit en Rik Ooms.(ik ben altijd erg kritisch was BD tributes betreft,maar dit was goed gedaan)Ook Dries begon met een BDtje.JJ.Thames zag ik al in Wespelaar,ook hier met haar uitstekende band.Nico Bacton was een aangename verrassing in de zaal Nico is een Gentenaar ,woonachtig in Frankrijk.Uitstekende begeleiders,prima optreden.Over Corey Dennison goede berichten gehoord,en die maakte hij volledig waar,. Niet alleen een prima gitarist, maar was vooral onder de indruk van zijn stem.Terug naar de zaal voor het optreden van de mij bekende Steven Troch samen met Lon Eldridge Erg mooie combinatie,soulful harmonicaspel van Steven en finger-picking gitaarspel van Lon,die bovendien in het bezit is van een prima stem.Zeer relaxt optreden,genoten. Fred Chapellier was ,samen met Ian Siegel ook een reden om af te reizen .het werd een prachtig optreden samen met de soul/gospelzanger Dale Blade.Daarna naar de zaal voor het optreden van Ian Siegal De prachtige beelden zijn van Fred Celis
Eagle Vulture
In een tijdbestek van zo,n 15 jaar Ian Siegal diverse malen op zien treden.Meestal met band maar ook enkele malen met Jimbo Mathus,Dit was de eerste keer dat ik hem zag als soloariest.
House Rent Blues
Het werd een prachtige perfomance in een bloedhete zaal. Zijn opkomst was wat verlaat want zijn favoriete voetbalploeg Liverpool speelde de Champions Finale,helaas voor hem verloren.Het deed niets af van dit prachtige optreden.Zeer geinspereerd met nummers als o.a "Judgement Day", "Rye Wiskey" natuurlijk "John The Revelator" ,"Hard Times" ,"My Pony", "Oh Mary
Don’t You Weep" ,‘You Gotta Move"en het prachtige "My Flame"van zijn laatste album
My Flame
Met de opmerking dat er op de zg "blues"festivals niet veel echte bluesartiesten te horen zijn heeft hij ontegenzeggelijk een punt ,ik roep dat ook al jaren.Niet erg hoor ,als de muziek maar goed is.
Met de bewerkingen van echt bluesmannen als Charly Patton,John Hurt,en Mississippi Fred Mc Dowwell zit dat bij Ian Siegal in ieder geval wel goed.Voor mij was dit optreden in ieder geval een van de hoogtepunten,Een van mijn muziekvrienden maakte de opmerking dat Ian Siegal eigenlijk helemaal geen band nodig heeft zegt genoeg over dit optreden
foto Arthur
Kai Strauss -guitar/vocals,Kevin DuVernay- bass, Alex Lex -drums, Mo Fuhrhop -keyboards,
Thomas Feldmann - sax en harmonica)
Na zo,n 15 jaar toeren met Memo Gonzalez vond Kai het tijd voor een eigen band ,The Electric Bleus All Stars.Ik zag hem twee jaar geleden met een optreden op het bluesfestival in Ridderkerk.
Ook deze avond zorgde hij met zijn band voor een van de hoogtepunten van het festival in Kwadendamme
Howlin’Wolf’s “Commit A Crime”.(encore)
Kai Strauss (gitaar), en Thomas Feldmann (sax en harmonica)
.
Met ondersteuning van de ritmesectie met Kevin DuVernay op bas, Alex Lex
achter de drums hebben we drie solisten op het podium staan, die op hun
instrumenten allemaal hun mannetje stonden en voor een breed scala aan
instrumentale hoogstandjes zorgen(The Blues Alone) http://www.thebluesalone.nl/
Hardin was born in Eugene, Oregon and attended South Eugene High School. He dropped out of high school at age 18 to join the Marine Corps. Hardin is said to have discovered heroin while posted to the far east.
After his discharge he moved to New York City in 1961, where he briefly attended the American Academy of Dramatic Arts. He was dismissed due to truancy and began to focus on his musical career by performing around Greenwich Village, mostly in a blues style.
After moving to Boston in 1963 he was discovered by the record producer Erik Jacobsen (later the producer for The Lovin' Spoonful), who arranged a meeting with Columbia Records.
In 1964 he moved back to Greenwich Village to record for his contract
with Columbia. The resulting recordings were not released and Columbia
terminated Hardin's recording contract.(Wikipedia)
After moving to Los Angeles in 1965, he met actress Susan Yardley Morss (known professionally as Susan Yardley),[2][6] and moved back to New York with her. He signed to the Verve Forecast label, and produced his first authorized album, Tim Hardin 1 in 1966 which contained "Reason To Believe" and the ballad "Misty Roses" which did receive Top 40 radio play. Tim Hardin 2 was released in 1967; it contained "If I Were a Carpenter". An English tour was cut short after Hardin contracted pleurisy.(Wikipedia)
An album entitled This is Tim Hardin, featuring covers of "House of the Rising Sun", Fred Neil's "Blues on the Ceilin'" and Willie Dixon's "Hoochie Coochie Man", among others, appeared in 1967, on the Atco label. The liner notes indicate that the songs were recorded in 1963–1964, well prior to the release of Tim Hardin 1. In 1968, Verve released Tim Hardin 3 Live in Concert, a collection of live recordings along with re-makes of previous songs. It was followed by Tim Hardin 4, another collection of blues-influenced tracks believed to date from the same period as This is Tim Hardin. In September 1968 he and Van Morrison shared a bill at the Cafe au Go Go, at which each performed an acoustic set.
In 1969, Hardin again signed with Columbia and had one of his few commercial successes, as a non-LP single of Bobby Darin's "Simple Song of Freedom" reached the US Top 50. Hardin did not tour in support of this single—his heroin use and stage fright made his live performances erratic.
During the following years Hardin moved between England and the U.S. His heroin addiction had taken control of his life by the time his last album, Nine, was released on GMA Records in the UK in 1973 (the album did not see a U.S. release until it appeared on Antilles Records in 1976). He sold the writers' rights to his songs, but the details of how this transpired vary.[2]
On December 29, 1980, Hardin was found on the floor of his Hollywood apartment by longtime friend Ron Daniels. He died of a heroin overdose. His remains were buried in Twin Oaks Cemetery in Turner, Oregon.
Dave McGraw & amp; Mandy
Fer were a great ending to a beautiful year Crossroad-sessions in t,
Zwijnshoofd in Bergen Op Zoom. I saw them a few years ago at Ramblin
Roots in Utrecht, then as a duo, this time amplified with bass and
drums. Below a summary of this wonderful performance.
Dark Dark Woods (album Maritime)
The story of Dave and Mandy...
Pacific Northwest based songwriter duo Dave McGraw & Mandy Fer voyage even further out to sea on their latest self-produced/recorded release Off-Grid Lo Fi.Recorded entirely with solar and wind powered electricity on a nearly uninhabited, remote, off-grid island in northwest Washington state, McGraw and Fer have ventured into new territory, both geographically and artistically.
McGraw
and Fer were invited to a seaside farm to care-take for four old
donkeys and a flock of chickens for three months on a non-ferry serviced
island with a winter population of fewer than eight people. Seizing the
opportunity for a solitary writing residency, the duo loaded
all of their instruments, minimal recording gear, and groceries into a
tiny 16’ aluminum boat and crossed the channel towards the
US/Canadian border for what they called their ‘feral’ adventure. Pushing
wheelbarrows full of provisions in their rubber boots, they made their
way to a hand-built cabin where they recorded Off-Grid Lo-Fi in
a living room overlooking the Pacific inland sea. The recording set-up
was basic. No computer screens or editing. No Auto-Tune. All real takes.
The result is a twelve-song album drenched with rich vocal harmonies,
poignant songwriting, Fer’s potent electric guitar playing, acoustic
guitars, percussion, cello and newly prominent banjo and piano (all
played by Fer and McGraw). Off-Grid Lo-Fi is an intimate, authentic and refreshingly honest exploration into the genres of folk, rock, and roots music.
Known
as a standout electric guitarist and multi-instrumentalist, Mandy Fer
is unafraid to dominate the stage for an extended guitar solo,
defying long-held gender barriers for female guitarists. Dave McGraw’s
emotional songwriting riffs on natural elements of the world around him.
McGraw spent a decade as a wildlife biologist,
studying endangered birds in remote locales from the deserts of Mexico
and the Grand Canyon to the mountainous rainforests of Washington.
McGraw and Fer joined forces in Flagstaff, Arizona in 2010 before
relocating to the Pacific Northwest in 2012.
The duo’s 2014 release Maritime charted at #1 on the EuroAmericana Chart for two consecutive months and was praised by The Telegraph for “…soulful songs, intuitive musicianship, and fine singing.” Together,
their exceptional vocal harmonies coupled with Fer’s pioneering
electric guitar work have become a vehicle to carry them around the
world. The pair has honed their skills touring extensively throughout
the US and Europe, sharing stages with fellow troubadours including Iron & Wine, Glen Hansard, Gregory Alan Isakov, Kelly Joe Phelps, Birds of Chicago
and many others. Winning over audiences anywhere from Alaska to
Amsterdam, McGraw and Fer are harnessing much more than just the sun and
wind with the worldwide release of their new album, Off-Grid Lo-Fi Summer 2016.
Encore....
a beautiful end to a wonderful musical evening, until a next time.........
Bart Kamp(bass)-Frank Duindam,achter de paal(drums)-Saron -Richard van Bergen
Editie 26 van het Kwadendamme Bluesfestval was weer zeer geslaagd.Twee dagen met bluesgerelateerde muziek ,maar ook americana en hardrock(Laura Cox)en soul kwamen voorbij.Een van de hoogtepunten van de vrijdag was het optreden van SaRon Crenshaw,mede door zijn inbreng van zijn Nederlandse begeleiders Blind B & the Visionairs.
SaRon Crenshaw learned to play guitar at the age of ten. He is an
extremely talented guitarist who travels the country playing Jazz and
Rhythm and Blues. In the 70's and 80's
he made his living playing bass for several bands in New Jersey, New
York and South Carolina. He has shared stages with talented recording
artists such as Lee fields, Roy Roberts, Denise lasalle, Bobby Rush,
Jessie James, Tyrone Davis, and Chuck Roberson. He performs intensely at
the Blues venues and festivals in the east coast for the past decade
and has a large following in the Tri-state area. In 2010 and 2011, SaRon
had the honor of opening up for Robert Cray and B.B.King on the big
stages in Connecticut and won love from the audience with his acoustic
performances. Saron's love is the Blues and he has been inspired by some
of the greatest singers and players of all time, B.B. King, Albert
King, Albert Collins, Stevie Ray Vaughan and Buddy Guy to name a few.
SaRon plays a Gibson “Lucille” model guitar signed by B.B.King himself.
He is a powerful entertainer and is never afraid to take his performance
straight into the audience.
tainer and is never afraid to take his performance straight into the
audience.
Tijdens het jaarlijkse ,tweedaagse bluesfestival in Kwadendamme is er naast de versterkte muziek op het grote podium in de tent ,ook ook plaats voor (semi)akoestische optredens.Dit gebeurt op de zg Juke Joint Stage in de buitenlucht. Deze keer was er plaats voor The Blue Clay,Robbert Fossen & Lothar Wijnvoord en Little Hat. Mede dankzij het mooie weer was het ook deze keer weer een mooi rustpunt ,ook voor diegene die even moesten bijkomen van het stevige gitaargeluid uit de tent.
film bij Arthur(jammer van die vervelende paal...)
Wouter Verhelst is een bekende verschijning op de Zeeuwse muziekpodia.Ik zag hem vele malen optreden in diverse formaties en ben altijd onder de indruk van zijn enthousiasme en zijn uitstekende gitaarspel.Ik mocht hem dan ook uitnodigen twee keer het voorprogramma te verzorgen met zijn band Stone Cold bij zowel The Nimmo Brothers de Steve Nimmo Band.
Met zijn band The Blue Clay speelt hij akoestische blues, folk en americana. Inmiddels bekend door de een flinke dosis energie. Naast eigen werk
speelt de band oude blues en hillbillynummers met invloeden uit bluegrass-, tex-mex- en zydeco muziek.
In 2011 brengt de groep de cd 'Ready For Everything' uit met gastspelers Jan van den Berg en Hans van der Werf. Een jaar na
deze release presenteert de band het inmiddels goed ontvangen album 'Shy But Dirty'. Hieraan werkten naast toetsenist
Jan van den Berg ook banjopicker Francis Levoy en lapsteelspeler Geert de Heer mee. 'Shy But Dirty' bevat 13 eigen nummers
en 1 cover en bestrijkt diverse stijlen.
Naast voorprogramma's van bluegrassbands als The Pine Box Boys, Oakhurst, Whiskey Puppy en .357 Stringband speelde de band
in diverse kroegen, op diverse bluesroutes en festivals in Nederland, België en Duitsland. The Blue Clay speelde o.a. op
Kwadendamme Blues Festival, Baeker Side Bluesfestival in Beek, De Koninck Blues Festival in Delft, Midsummer Bluesnight,
Leerdam Blues, Brielle Blues, Bevrijdingsfestival Zeeland, Barreblues, Zoetermeer Blues, Rock Earthfield, Blueshappening
Zelzate, Blues Open Festival Geldrop, Schmölzer Blues Tage etc.
