dinsdag 2 december 2008

CHAMPION JACK DUPREE

Afbeelding toevoegenWilliam Thomas Dupree,beter bekend als Champion Jack Dupree, was een Amerikaanse blues pianist. Zijn geboortedatum is niet bekend 4 ,10 of 23 Julie worden genoemd, in het jaar1908, 1909, of 1910. Hij overleed 21 Januarie 1992.


Champion Jack Dupree & King Curtis Montreux 1971

A formidable contender in the ring before he shifted his focus to pounding the piano instead, Champion Jack Dupree often injected his lyrics with a rowdy sense of down-home humor. But there was nothing lighthearted about his rock-solid way with a boogie; when he shouted "Shake Baby Shake," the entire room had no choice but to acquiesce.



Aint that a Shame Montreux 1980
Champion Jack Dupree - vocal, piano; Lee Allen - tenor sax; Dave Douglas - guitar; Carton McWilliams - bass; Bernard 'Pretty' Purdie - drums.

Dupree was notoriously vague about his beginnings, claiming in some interviews that his parents died in a fire set by the Ku Klux Klan, at other times saying that the blaze was accidental. Whatever the circumstances of the tragic conflagration, Dupree grew up in New Orleans' Colored Waifs' Home for Boys (Louis Armstrong also spent his formative years there). Learning his trade from barrelhouse 88s ace Willie "Drive 'em Down" Hall, Dupree left the Crescent City in 1930 for Chicago and then Detroit. By 1935, he was boxing professionally in Indianapolis, battling in an estimated 107 bouts.



Chicken Chack With the band of Monty Sunshine.

In 1940, Dupree made his recording debut for Chicago A&R man extraordinaire Lester Melrose and OKeh Records. Dupree's 1940-1941 output for the Columbia subsidiary exhibited a strong New Orleans tinge despite the Chicago surroundings; his driving "Junker's Blues" was later cleaned up as Fats Domino's 1949 debut, "The Fat Man." After a stretch in the Navy during World War II (he was a Japanese P.O.W. for two years), Dupree decided tickling the 88s beat pugilism any old day. He spent most of his time in New York and quickly became a prolific recording artist, cutting for Continental, Joe Davis, Alert, Apollo, and Red Robin (where he cut a blasting "Shim Sham Shimmy" in 1953), often in the company of Brownie McGhee. Contracts meant little; Dupree masqueraded as Brother Blues on Abbey, Lightnin' Jr. on Empire, and the truly imaginative Meat Head Johnson for Gotham and Apex.


Live Beatclub 1970
King Records corralled Dupree in 1953 and held onto him through 1955 (the year he enjoyed his only R&B chart hit, the relaxed "Walking the Blues.") Dupree's King output rates with his very best; the romping "Mail Order Woman," "Let the Doorbell Ring," and "Big Leg Emma's" contrasting with the rural "Me and My Mule" (Dupree's vocal on the latter emphasizing a harelip speech impediment for politically incorrect pseudo-comic effect).



Diggin my Potatos Frankrijk Jaar..

After a year on RCA's Groove and Vik subsidiaries, Dupree made a masterpiece LP for Atlantic. 1958's Blues From the Gutter is a magnificent testament to Dupree's barrelhouse background, boasting marvelous readings of "Stack-O-Lee," "Junker's Blues," and "Frankie & Johnny" beside the risqué "Nasty Boogie." Dupree was one of the first bluesmen to leave his native country for a less racially polarized European existence in 1959. He lived in a variety of countries overseas, continuing to record prolifically for Storyville, British Decca (with John Mayall and Eric Clapton lending a hand at a 1966 date), and many other firms.



Perhaps sensing his own mortality, Dupree returned to New Orleans in 1990 for his first visit in 36 years. While there, he played the Jazz & Heritage Festival and laid down a zesty album for Bullseye Blues, Back Home in New Orleans. Two more albums of new material were captured by the company the next year prior to the pianist's death in January of 1992. Jack Dupree was a champ to the very end.

"When you open up a piano, you see freedom. Nobody can play the white keys and don't play the black keys. You got to mix all these keys together to make harmony. And that's what the whole world needs: Harmony."
Champion Jack Dupree

zondag 30 november 2008

Arthur,s Muziekverzameling C 216-220

216 Johnny Cash The Mighty Johnny Cash (LP)




217 Johnny Cash/Willie Nelson StoryTellers




218 Johnny Cash Solitary Man



219 Johnny Cash American Recordings



220 Johnny Cash The Beast In me (Live Austin Texas 1994)

zaterdag 29 november 2008

THE BAND

The Band was een Canadees-Amerikaanse rock band. Ze maakten voor het eerst naam in de late jaren zestig als begeleidingsgroep van Bob Dylan. Ze werden later op eigen kracht zeer invloedrijk als vertolkers van Americana en zorgden mede voor het opnieuw populair worden van diverse vormen van Amerikaanse traditionele muziek. In hun muziek versmolt country met folk en rock 'n roll.


The Band bestond uit de Canadezen Robbie Robertson (gitaar, piano), Richard Manuel (piano, harmonica, drums, saxofoon, keyboard, zang), Garth Hudson (keyboard, piano, clavinette, accordeon, synthesizer, saxofoon), Rick Danko (basgitaar, viool, trombone, zang) en de uit Arkansas afkomstige Levon Helm (drums, mandoline, gitaar, basgitaar, zang).



Don,t do it.

Het unieke van hun stijl, vooral in hun eerste albums, was naast hun verbluffende vaardigheid op allerlei instrumenten, hun aan de gospelmuziek ontleende manier van zingen, waarbij zij de melodielijnen aan elkaar overgaven. Samen met bands als The Byrds en The Flying Burrito Brothers zorgde The Band voor een kritisch en vernieuwend geluid en een commercieel succes dat later werd opgepakt en verder gepolijst door artiesten als The Eagles.


I Shall be Released

The Band formeerde zich voor het eerst onder de naam The Hawks, als begeleidingsband van de uit Toronto afkomstige rockabilly zanger Ronnie Hawkins. De groep maakte zich in 1964 los van Hawkins en trad op onder allerlei namen als The Levon Helm Sextet (het zesde lid was saxofonist Jerry Penfound), Levon and the Hawks en The Canadian Squires, maar had weinig succes totdat Bob Dylan hen verzocht mee werken aan een tumultueuze serie concerten in 1965 die Dylan's transitie van "folkie" naar "rocker" markeerden. Vanwege deze concerten is hij lange tijd door folkpuristen verguisd.



King Harvest / Long Black Veil

Hun eerste echte studio-album, Music From Big Pink (1968), genoemd naar het huis waarin ze in Woodstock leefden, werd enthousiast ontvangen. Het bevatte drie nummers van de hand van Dylan (This Wheels On Fire, Tears Of Rage en I Shall Be Released) en een klassieker van Robertson, The Weight, die later deel ging uitmaken van de soundtrack van de film Easy Rider. Het zou hun meest bekende nummer worden.



The Weight

Na het uitbrengen van hun tweede album volgde een tournee waarin ze voor het eerst zelf de hoofdact waren. De hieruit voortkomende spanningen, het meest gevoeld door Robertson die ze probeerde te bestrijden met hypnose, hadden grote invloed op hun volgende album waarvan de titel Stage Fright (1970) boekdelen spreekt.

Volgens sommigen was dit het laatste 'klassieke' werk van The Band en stelde al het volgende enigszins teleur. Van Cahoots (1971) was een aantal songs gewijd aan de toenemende ongerustheid voor de toekomst van de aarde, maar ondanks deze duidelijke milieuboodschap werd dit album minder goed ontvangen dan de vorige. De groep leek in een creatieve impasse te verkeren.



Up on Cripple Creek

Het jaar na jaar touren en platen opnemen ging de band niet in de kouwe kleren zitten.
De vermoeidheid had toegeslagen, vooral bij Robertson die het leven 'on the road' "a goddamn impossible way of life" noemde. Ook andere Bandleden bleken slecht opgewassen tegen de druk die hun status als megasterren met zich meebracht: Manuel raakte verslaafd aan alcohol en Danko aan drugs. Hun laatste studio-album Islands (1975) vertoont dan ook alle sporen van een werk dat uitsluitend vanwege contractuele verplichtingen tot stand is gekomen, al staat er ook een gedenkwaardig nummer op als The Saga of Pepote Rouge.


Bob Dylan & The Band Forever Young Baby Let me you Foll0w Down

In 1976 namen de bandleden afscheid in Winterland in San Francisco met een groots concert The Last Waltz op 24 november, de Amerikaanse nationale feestdag Thanksgiving. Hierbij werd The Band geholpen door een compleet orkest en een lange lijst van gasten onder wie Ronnie Hawkins, Bob Dylan, Muddy Waters, Neil Young, Joni Mitchell, Dr. John (Mac Rebennack), Van Morrison, Eric Clapton, Neil Diamond en de dichter Lawrence Ferlinghetti. Het concert werd op film opgenomen door Martin Scorsese en tezamen met interviews en enkele studioopnamen, waaraan ook The Staple Singers en Emmylou Harris deelnamen, uitgebracht als film The Last Waltz en een drie-dubbel album.

zondag 23 november 2008

Arthur,s Muziekverzameling C 211-215

211 Canned Heat Hooker & Heat



212 Canned Heat Halleluja



213 Clarence Carter Patches



214 Johnny Cash The Beast in Me



215 Johnny Cash The man Comes Around

zondag 16 november 2008

Arthur,s Muziekverzameling C 206-210

206 Camel MoonMadness
(Another Night Live 1976)





207 Camel Breathless
(Down on the Farm)





zo8 Roland van Campenhout & Wannes van de Velde
(Oorlogsgeleerden)
Wannes(Wim) van de Velde is 10 Nov. jl overleden
Onderstaande film is een ode aan Wannes





209 Canned Heat Live at Monterey
(Rollin and Tumbling)





210 Canned Heat The best of
(On the road Again)

vrijdag 14 november 2008

TOMMY EMMANUEL Antwerpen 11-11-2008

Voor de tweede keer dit jaar te gast in de mooie Koningin Elisabeth zaal in Antwerpen.
Enkele maanden geleden bij Willie Nelson en afgelopen dinsdag Tommy Emmanuel.

(Foto Arthur)
Zat ik bij Willie hoog in de nok van het theater,bij Tommy had ik een ereplaats,rij twee recht voor het podium.
(foto Arthur)
Er mocht niet gefotografeerd en gefilmpt worden,maar tijdens de toegift nam ik de kans waar en kon ik deze foto,s maken.

(foto Arthur)

Het werd een fantastisch concert,een van de beste gitaristen die ik ooit gezien hebt.
En ik heb er heel veel gezien!Behalve gitarist is deze man een geweldige entertainer.

(foto Arthur)
Hoogtepunten, o.a het Beatles nummer Michelle,Mombasa,Lenny Bro en het geweldige theatrale Intiation
(fotoArthur)
Er was ook een voorprogramma,Phillip Catherine ook al zo,n gigant.
Had in het begin wat moeite met z,n timing,maar eenmaal op gang toverde hij prachtige melodieen en Braziliaans rythmes uit zijn gitaar. Natuurlijk deden ze samen ook nog een nummer waar ik de titel niet van kende,maar ook dat klonk geweldig.


En dan nog een verrassing!De meneer die naast me zat maakte dit mooie filmpje.
En daar is Arthur erg blij mee.
Een blijvende herrinering aan een fantastische avond!

Biografie

William Tommy Emmanuel werd geboren in de deelstaat Nieuw-Zuid-Wales in Australië.

Tommy Emmanuel is in zijn geboorteland Australië een begrip. Hij is een van Australië's succesvolste instrumentalisten en heeft uiteindelijk ook wereldwijde waardering verkregen. Hij begon op zijn vierde jaar gitaar te spelen. De gitaar (een maton MS500 solid body) had hij van zijn moeder gekregen, nu bezit Tommy ongeveer 25 Matons. Toen hij zes jaar was ging hij al op tournee met zijn 2 broers en zus. De familie trad op onder de naam The Midget Surfaries. Toen hij op zevenjarige leeftijd Chet Atkins hoorde speelde wist hij welke richting hij met zijn gitaarspel opwilde.

Vanaf dat moment speelt hij in veel bandjes verschillende stijlen muziek, van country tot klassiek en van jazz tot rock. Hij maakte muziek met Michael Bolton, Eric Clapton, John Denver, Olivia Newton-John, Tina Turner, Stevie Wonder en vele anderen. Hij nam een album The Day the Fingerpickers Took Over the World op met zijn idool en gitaarlegende Chet Atkins. In juni 1988, speelde hij op een Takamine gitaar, toen de eigenaar van maton vroeg of ze een gitaar konden ontwerpen die op zijn standaard was gemaakt (deze zijn de TE 1,TE 2 en de EGB808TE). Ook heeft hij een van de eerste gitaren van de Maton custom shop. Tommy's awards zijn onder andere Australia's Best Guitarist in Juke Magazine van 1986, 1987 en 1988. hij ontving van de rolling stone de titel Most Popular Guitarist in 1989 en 1990 en Best Guitarist van 1991 tot en met 1994.

Tommy's carrière bracht hem optredens voor de koning van Thailand en het staatshoofd van Australië. Hij was the Australian Entertainer of the Year in 1995 en 1997. Een jaar later won hij the Nashville Music Award for Fingerpickers. In 1999 ontving hij 's werelds grootste onderscheiding op gitaargebied toen Chet Atkins in Nashville hem de C.G.P.(Certified Guitar Player)award uitreikte.

http://www.tommyemmanuel.com/

donderdag 13 november 2008

MITCH MITCHELL 9Juli 1947-12 Nov.2008


Mitch Mitchell, drummer in Jimi’s Hendrix Experience, is overleden. De 61-jarige Mitchell werd gisteren dood aangetroffen in een hotelkamer in de Amerikaanse staat Oregon, aldus de Amerikaanse autoriteiten. Er is vooralsnog geen sprake van een misdrijf.

Mitchell toerde met de band van Jimi Hendrix en drumde tijdens diens historische optreden op Woodstock. Ook speelde hij onder meer met Eric Clapton, John Lennon en Muddy Waters. Mitchell werd vooral bekend om zijn drumstijl waarin hij rock met jazz combineerde.


Hij was een van de meest invloedrijke drummers van de late jaren '60 en vroege jaren '70. Mitchell had een jazzachtergrond en zoals veel van zijn drummende tijdgenoten werd hij sterk beïnvloed door het werk van Elvin Jones, Philly Joe Jones en Art Blakey.

Mitchell was Hendrix' belangrijkste muzikale partner en speelde in verschillende bands van Hendrix: in de Hendrix Experience van oktober 1966 tot midden 1969, in zijn Woodstockband in augustus 1969 en ook zijn "Cry of Love" band in 1970.


Jimi Hendrix Experience 9 Januarie 1969
Drumsolo Mitch Mitchell


dinsdag 11 november 2008

BRITSE SIXTIES PROG.ROCK




Atomic Rooster Devil,s Answers

Atomic Rooster was een Britseprogressieve-rock
groep opgericht in 1969 met als originele line up Vincent Crane (organ), Nick Graham (bass), en Carl Palmer (drums). Hun debuut album, Atomic Rooster kwam op nummer 49 in the U.K. in Junie 1970, nadatGraham en Palmer de groep hadden verlaten. Crane claimde de naam en recruteerde gitarist/zanger John Cann en drummer Paul Hammond voor het tweede album, Death Walks Behind You.Tot in de jaren 80 trad Crane op met verschillende lin ups tot hij toe trad tot de Dexys Midnight Runners in 1983. In 1989 pleegde hij zelfmoord.



Curved Air
The Britse rock band Curved Air was aktief tussen 1969 en 1976. Hun debuut album, "Air Conditioning",kwam in de top tien in de UK in 1970;Het was tevens de eerste picture disc. Curved Air maakte progressieve rock experienteerde met verschillende lineup,s. Zangeres Sonja Kristina Linwood was de enige constante factor in de band.








Brian Auger & Juli Driscoll Save Me

Julie Tippetts (born Julie Driscoll, 8 June 1947, London, England) is een britse zangeres en aktrice bekend door haar versies van Bob Dylan's "This Wheel's on Fire", en Donovan's "Season of the Witch", samen met Brian Auger's Trinity. Zij en Auger hadden eerder samengewerkt in Steampacket, met Long John Baldry en Rod Stewart.











Procol Harum Live Bilzen
Procol Harum is een Britse band, die in het begin van de jaren '60 werd gevormd. De band is vooral bekend van hun nummer-1-hits A Whiter Shade of Pale en Homburg. De band wordt gezien als een van de wegbereiders van het genre progressieve rock. De samenstelling van de band is in de loop der tijd veelvuldig gewijzigd. De enige constante leden zijn zanger/pianist Gary Brooker en tekstschrijver Keith Reid.



Soft Machine Hope for Happiness

Soft Machine was een popgroep, oorspronkelijk uit Canterbury, Engeland, die in de loop der jaren een breed scala aan verschillende muzieksoorten heeft gemaakt en ook veel personele wisselingen heeft gekend. De band begon in de jaren zestig met psychedelische muziek en ontwikkelde zich via progressieve rock naar een stijl die nog het dichtst bij de jazz ligt.
De bekendste bezetting bestond uit Wyatt, Ratledge, Hopper en saxofonist Elton Dean. Deze formatie maakte het nog altijd bejubelde album Third en de opvolger Fourth. Soft Machine combineerde in deze fase psychedelische muziek, symfonische invloeden en jazz tot een volledig eigen muziekstijl.


Moody Blues Live Bilzen

De Moody Blues (voorheen The Moody Blues) is een Britse band die in de jaren 60 enkele grote hits had met nummers als Nights in White Satin (meerdere keren), Tuesday Afternoon en Ride my see-saw, in de jaren 70 de nummer-1-hit Question en I'm just a singer (in a rock and roll band) en twee hits in de jaren 80: I know you're out there somewhere en Your wildest dreams. De band wordt gezien als een van de wegbereiders naar het genre progressieve rock.
De band bestond in zijn hoogtijdagen, tussen 1966-1972, uit:
 /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

 

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


Starless
Bill Bruford / drums - David Cross / violin, viola, kbds - Robert Fripp / guitars - John Wetton / bass, vocals

zondag 2 november 2008

STACEY EARL & MARK STUART(De Wegwijzer 31-10-2008)

De echte muziekliefhebber heeft zijn weg naar dit mooie theatertje (De Wegwijzer) natuurlijk al lang gevonden.
Vrijdag j.l konden ze hun hart weer ophalen,het singer/songwriters echtpaar Stacey Earl en Mark Stuart kwamen op bezoek,het werd weer een mooie avond.

Het heeft een tijdje geduurd voor ze echt als duo op gingen treden.
In het begin was Mark de begeleidings gitarist tijdens Stacey,s solo optredens. Zijn echte werk was gitarist in de band van Stacey Earls broer Steve, The Dukes
Het klikte muzikaal echter zo goed tussen die twee dat ze een echt een duo gingen vormen en zijn ondertussen al zo,n 14 jaar ''on the road''

Ik zag mezelf altijd als sidemen van Stacey, vertelde Mark, maar na vele optredens groeiden we na elkaar toe als duo.
Allebei hebben ze hun eigen muziek,de typische Stacey Earl sound,en de typische Mark Stuart sound,maar samen op het podium creeeren ze een eigen sound, die mij op sommige momenten wel aan The Everly Brothers doet denken.
Boomp3.com
Stacey & Earl in De Wegwijzer (Foto Hans Janssen)




Het is moeilijk om onze muziek in een bepaalde categorie te plaatsen,vertelde Stacey.Ook de muziekindustrie heeft daar moeite mee,en in eerste instantie kon ik dat maar moeilijk begrijpen tot ik op een dag een muziekwinkel binnenstapte.We waren heel moeilijk te vinden! De platenbazen wisten niet waar ze ons moeten plaatsen.Toen hebben we maar besloten om onze albums maar op ons eigen label te maken
Boomp3.com
Stacey & Earl De Wegwijzer 31-10-2008 (Foto Hans Janssens)



Van vergelijkingen met haar broer Steve wil Stacey niets horen.Hij doet zijn eigen ding,hij is een man ,ik ben een vrouw,kortom ik maak mijn eigen muziek.Laatst las ik in een review dat ik ik een beetje te 'folkie'was. Dat zal dan wel.Als ze verwachten dat ik op het podium 'Copperhead Road' ga zingen moet ik ze toch teleurstellen.
Boomp3.com
Mark Stuart De Wegwijzer 31-10-2008 (Foto Hans Janssens)












Boomp3.com






Toen we pas begonnen te toeren wisten de mensen niet goed wat ze aan ons hadden vertelt Stuart.Het waren eigenlijk fans van Steve Earl maar langzamerhand kregen we ook onze eigen fans het is niet zo,n grote groep ,maar ze komen wel speciaal naar 'onze' muziek luisteren.

De wegwijzer lag in ieder geval vrijdagavond aan hun voeten.Stacey Earl wandelend en zingend door de zaal,met een zeer indringend lied over o.a haar oudste zoon,
het prachtige gitaarspel van Mark,het was allemaal even mooi.
Boomp3.com
( Stacey Earl De Wegwijzer 31-10-2008(Foto Hans Janssen)
Boomp3.com





Mooie CD, die goed de sfeer van de avond weergeeft
Een aanwinst voor Arthur,s muziekverameling.




Folk Alliance 2007
Lorraine







http://www.staceyandmark.com/



zaterdag 1 november 2008

Arthur,s Muziekverzameling B/C 196-200

196 Byron Lee & the Mighty Sparrow
(only a fool)




197 Joan Baez Day After Tomorrow(nieuw)




198 Elvin Bishop The Blues Rolls On(nieuw)





199 CPR (Crosby Pevar Raymond)





200 JJ Cale (8) LP