Big Mama Thorton (feat.Buddy Guy) - Hound Dog

   Willie Mae Thornton (December 11, 1926 – July 25, 1984), better known as Big Mama Thornton, was an American rhythm-and-blues singer and songwriter. She was the first to record Leiber and Stoller's "Hound Dog", in 1952,^[2] which became her biggest hit, staying seven weeks at number one on the Billboard R&B chart in 1953^[3] and selling almost two million copies.^[4] Thornton's other recordings included the original version of "Ball and Chain", which she wrote(Wikipedia)

 

              Hound Dog

Her recording of Hound Dog, written by Jerry Leiber and Mike Stoller in 1952, and later recorded by Elvis Presley, reached Number 1 on the Rhythm & Blues Records chart. According to Maureen Mahon, a music professor at New York University, "the song is seen as an important beginning of rock-and-roll, especially in its use of the guitar as the key instrument"

The Who - Tommy Live!! Houston 20th Nov.1975

De kick -off van hun Amerikaanse tour in 1975 ,en gelijk een van de beste optredens van deze toernee.In verband met het album van de week heb ik de Tommy set er uitgepikt.
Graag ook even aandacht voor het geweldige drummen van Keith Moon.


Amazing Journey / Sparks - Tommy's onderbewustzijn onthult zichzelf tegenover hem als een lange onbekende, gekleed in een zilverachtig gewaad met een gouden ,lange baard. Het visioen van hem lanceert hem in een spirituele reis door zijn binnenste waarin hij leert alle fysieke gevoelens als muziek te interpreteren.


Acid Queen / Tommy's ouders proberen hem maar weer eens te genezen. Dit keer wordt hij achtergelaten bij een vrouw die Tommy weer bij bewustzijn probeert te brengen door hem te bedwelmen met hallucinogene stoffen. Underture is een uitgebreide muzikale weergave van Tommy's drugs-ervaring.


Fiddle About - Tommy wordt achtergelaten bij zijn licht gestoorde alcoholistische oom Ernie. Ernie grijpt de kans om Tommy te misbruiken, zonder dat hij hoefde te vrezen dat iemand erachter zou komen. (...you won't shout as I fiddle about...)


Pinball Wizard - Men komt erachter dat Tommy een uitzonderlijk talent heeft om te flipperen en al snel verslaat hij de kampioen van het vorige toernooi. Dit leidt ertoe dat Tommy internationale faam krijgt. Pinball Wizard wordt gezongen door de voormalige kampioen. (...Even on my favourite table, he can beat my best...)


I'm Free - Tommy probeert de mensen die naar zijn preken luisteren spiritueel te verlichten.


Tommy's Holiday Camp - Tommy stelt zijn eigen huis open voor diegenen die ervoor openstaan om zich bij hem te voegen en prikkelt hen om zoveel mogelijk mensen mee te nemen als ze kunnen. Tommy opent zijn huis en dat is dan ook gauw vol met mensen, waarop hij een vakantiekamp bouwt om iedereen te kunnen herbergen.


We're Not Gonna Take It - Tommy vraagt zijn volgelingen om zichzelf (tijdelijk) te verblinden, en zichzelf doofstom te maken om werkelijk de spirituele hoogten te bereiken, maar de hardhandigheid van zijn cultus en de uitbuiting van haar volgelingen door zijn familie en aangetrouwden, zorgen ervoor dat zíjn volgelingen tegen hem in opstand komen. (...We're not gonna take it...). In de steek gelaten door zijn volgelingen en aanbidders, krijgt Tommy een nieuwe verlichting. (...See Me, Feel Me, Touch Me, Heal Me...)

Taj Mahal - Fillmore East, February, 1971

        © Amalie R. Rothschild, 1971

 Taj Mahal- vocals, harmonica, banjo, National steel guitar, fife; John Hall- electric guitar; John Simon - piano; Howard Johnson - tuba, baritone saxophone, horn arrangements; Bob Stewart - tuba, flugelhorn, trumpet; Joeseph Daly - tuba, valve trombone; Early McIntyre - tuba, bass trombone; Bill Rich - bass; Greg Thomas - drums; Kwasi "Rocky" DziDzournu - Congas

  © Amalie R. Rothschild, 1971

"You Ain't No Streetwalker Mama, Honey But I Sure Do Love The Way You Strut Your Stuff."

 The relaxed groove continues on Taj Mahal's original "Big Kneed Girl," before the group pulls out all the stops by wrapping up the set with "You Ain't No Streetwalker Mama, Honey But I Sure Do Love The Way You Strut Your Stuff." This is the prime example of Taj and the group's dynamic control, as over the course of this extended jam, the group often plays softly and sparsely, making the louder passages even more exciting and dramatic. Everyone makes a strong contribution, but the standout musician may be pianist John Simon, who has played brilliantly throughout the set. In many ways, he is the glue that helps this unusual configuration jell so well on stage. This number also features more superb blues harp from Taj before it quietly dissolves signaling the end of the set.

     "Diving Duck Blues."

The Fillmore East audience has no intention of letting things end here and their enthusiastic response entices Taj and the group back for an encore. Just shy of being complete due to tape stock running out, this features the entire group tackling Sleepy John Estes' "Diving Duck Blues." A song originally recorded for Taj's debut album, this is an altogether more exciting performance, fueled by Johnson's great horn arrangements and standout contributions from Simon and Hall, whose piano and lead guitar work respectively, are both outstanding. . (Bershaw)

 

The music of Slim Harpo

Slim Harpo (11 januari 1924 – 31 januari 1970) was een Amerikaans bluesmuzikant.
Geboren als James Moore in Lobdell, Louisiana als oudste van de familie werkte Moore als stuwadoor en bouwvakker in de late jaren 30 en vroege jaren 40. Hij begon met optreden in bars gelegen in Baton Rouge onder de naam Harmonica Slim. Later begeleidde hij Lightnin' Slim, zijn zwager, zowel live als in de studio voordat hij aan zijn solocarrière begon in 1957. De naam Slim Harpo werd verzonnen door muziekproducent Jay Miller zijn debuutsingle I'm a King Bee en I Got Love If You Want It (b-kant), is erg beïnvloed door Jimmy Reed. Hij begon met opnemen onder het platenlabel Excello Records en maakte mooie R&B-singles gecombineerd met zijn zang en mondharmonica. Een paar van die onvergetelijke singles waren: "Rainin' In My Heart" (1961), "I Love The Life I Live", "Buzzin'" (instrumentaal) en "Little Queen Bee" (1964).

Muddy Waters (I,m a kingbee) John Primer Gitaar,Rick Kreher Gitaar,Loui Lee Piano,
George ''mojo''Bufford Harmonika,Earnest Johnson Bass,Ray''killer''Allison Drums

Harpo stond bekend om zijn mondharmonica, de naam "Slim Harpo" was een humoristisch aftreksel van "slim harp", een populaire bijnaam voor de mondharmonica die werd gebruikt in de blueswereld.


Rolling Stones (hipshake & tumbling dice)
van het album Exile on Mainstreet met Mick Taylor

Harpo's ontspannende, bijna luie optreden zette zijn stijl neer. Zijn warme en langzame stem was goed te horen op de single "I'm a King Bee", die The Rolling Stones later coverden. ZZ Top en The Rolling Stones coverden ook zijn nummer "Shake your Hips", oorspronkelijk opgenomen door Harpo in 1966.


The Cramps Strange Love

Ook de Pretty Things, de Yardbirds, The Kinks en Them hebben nummers van Harpo gecoverd. In 1966 scoorde Harpo in de "US Top 20 pop hit" een hit met het nummer "Baby Scratch My Back", wat ook een #1 R&B-hit was, en wat zijn carrière nieuw leven inblies. Harpo was geen full-time muzikant, naast bluesartiest was hij ook eigenaar van een vrachtwagenbedrijf in de jaren 60.


Pretty Things (Raining in my Heart'

Nadat de Stones "King Bee" op hun debuutalbum hadden gezet begon Slim Harpo op te treden voor een blank''rock'' publiek Hij begon op te nemen met een soort psychedelic sound en trad op in the Electric Circus en the Fillmore East in 1969.


Lou Ann Burton

Een Europese toernee lag in het verschiet,met mogenlijk commercieel succes.
Hij mocht het niet meer meemaken, op 31 Januarie 1970 overleed Slim Harpo aan een hartaanval.
Hij heeft mooie muziek achtergelaten.


Slim Harpo - Baby Scratch My Back

Slim Harpo 11-01-1924 - 31-01-1970

Gerry & The Pacemakers

          

               The band in 1964:Les Maguire-Gerry Mardsen-Freddy Mardsen-Chad Chadwick

Gerry and the Pacemakers were a British beat group prominent in the 1960s Merseybeat scene. In common with The Beatles, they came from Liverpool, were managed by Brian Epstein, and were recorded by George Martin.^[1] Their early successes alongside the Beatles were instrumental in popularizing the Merseybeat sound and launching the wider British beat boom of the mid-1960s.

              "Ferry Cross the Mersey"

 "Ferry Cross the Mersey" is a song written by Gerry Marsden. It was first recorded by his band Gerry and the Pacemakers and released in late 1964 in the UK and in 1965 in the United States. It was a hit on both sides of the Atlantic, reaching number six in the United States^[2] and number eight in the UK.^[3] The song is from the film of the same name and was released on its soundtrack album. In the mid-1990s, a musical theatre production, also titled Ferry Cross the Mersey, related Gerry Marsden's Merseybeat days; it premiered in Liverpool and played in the UK, Australia, and Canada

Gerry Marsden announced his retirement on 29 November 2018, in order to spend more time with family, but, on 6 June 2019, to commemorate Liverpool's win against Tottenham in the Champions League, he surprised Take That fans by singing "You'll Never Walk Alone" at their show at Anfield.

Original bass player Les Chadwick died on 26 December 2019.

Gerry Marsden died on 3 January 2021.

 

Muddy Waters - Jazz Festival Copenhagen (27 Oktober 1968)

 The band with  Otis Spann -piano/vocals, Paul Oscher - harmonica,Luther Johnson and Pee Wee Madison -guitars,Sonny Wimberly - bass,SP Leary - drums.

 Setlist:

Back At The Chicken Shack
Train Fare Blues
(I’m Your) Hoochie Coochie Man
Long Distance Call
Nobody Knows My Trouble
Cold Cold Feeling
Got My Mojo Working
Tiger In Your Tank

The Blasters

                                 

The Blasters are an American rock and roll band formed in 1979 in Downey, California, by brothers Phil Alvin (vocals and guitar) and Dave Alvin (guitar), with bass guitarist John Bazz and drummer Bill Bateman. Their self-described "American Music" is a blend of rockabilly, early rock and roll, punk rock, mountain music, and rhythm and blues and country.                    
 

 

  Crazy Baby

They say everything old becomes new again, and California’s Blasters proved it in 1981 by jumping into the national spotlight with an utterly familiar brew of blues, rockabilly and rock’n’roll. Detractors might call them little more than an updated Canned Heat — as if anything were wrong with that — but such criticism ignores their strengths: tight ensemble work, swingin’ original tunes in the classic mold and Phil Alvin’s ageless, confident vocals.(Trouser Press)

 

This Is It

The Blasters established the quintet nationwide. Originally released on LA independent Slash, it did so well that the label was able to strike a licensing/distribution deal with Warner Bros. No wonder: it smokes. The band is tighter than a drum, and Dave Alvin’s songs — including “No Other Girl,” a re-recorded “Marie, Marie” and “Border (Trouser Press)

 

Border Radio (feat.Gene Taylor)

 Gene Taylor joined after the release of American Music (1980), performing boogie woogie-style piano (he remained with the band through late 1985). Later on, Steve Berlin joined on baritone sax, forming a horn tandem with Lee Allen.

                              I,m Shaking (feat Lee Allen)  

 The Blasters' energetic live performances gained a local following, and they became fixtures of the early 1980s Los Angeles punk rock scene. They performed alongside X, Black Flag, The Gun Club, the Screamers and others. The L.A. scene of the time also featured the cowpunk genre, and a notable example was how The Blasters helped country artist Dwight Yoakam get established. They toured together in 1985

 

                                                                        Stop the Clock

 Another local band that formed a strong musical bond with The Blasters was Los Lobos. The Mexican-American group first became friends with the Downey group in 1976. About five years later, The Blasters invited Los Lobos to open for them and also helped get the young men from East L.A. their first record deal. Steve Berlin made a transition to Los Lobos, with The Blasters' blessing.

                                                        Mary,Mary

Dave Alvin, the group's primary songwriter, left The Blasters in 1986. Like many other pairs of rock 'n' roll siblings, the Alvins got into fights with each other. In 2015, Dave also recalled that the internal tension in the band extended beyond his tumultuous relationship with Phil. Ultimately, though, he wanted to sing his own songs. Dave joined X for a brief stint before launching his critically acclaimed solo career. However, Hollywood Fats (birth name: Michael L. Mann) soon came aboard, appearing with The Blasters at Farm Aid II. 

 https://arthurfromholland.blogspot.com/2016/04/dave-phil-alvin-with-guilty-ones-de.html
                   

                                foto Arthur

 

                                             

Robert Plant & Alison Krauss - Black Dog

                                                    WaMu Theater at Madison Square Garden
                                                    "Raising Sand" Tour (June 10, 2008)

                                                                         Black Dog

 And what a band! Including T-Bone Burnett, the great inspirer of this project, roots country rocker Buddy Miller, drum phenomenon Jay Bellrose, string virtuoso Stuart Duncan, Dennis Crouch on double bass, all top musicians from the roots/country/americana genre.

                                                                            Dylan
 

 

Alvin Lee (born Graham Alvin Barnes, 19 December 1944, Nottingham – 6 March 2013)

Original line-up 1988, Rick Lee-drums,Chick Churchill-organ,Leo Lyons-bass,Alvin Lee-guitar/harmonica/vocals

Ondanks de titel van het album Positive Vibrations (1974) ging Ten Years After in 1975 uit elkaar.

Geen slecht album maar je kan toch merken dat de spirit er een beetje uit is .Alvin Lee was ondertussen  ook   al met diverse soloprojecten bezig.Hij begon in 1978 de band Ten Years Later(niet bijster originele naam) met Mick Hawksworth op bas en Tom Compton op drums.In 1980 werd het The Alvin Lee Band.Mick Hawksworth was niet meer van de partij,de nieuwe bandleden waren Steve Gould en Micky Feat.

                  Slow Blues In C  (live at Barrie, Molson Park August 27, 1988 Barrie, Ontario ,Canada)

 In 1988 kwam de Ten Years After nog een keer bij elkaar in de originele bezetting .Er volgde  een serie reunie optredens ,o.a op het bluesfestival in Tegelen. Dit optreden heb ik helaas gemist ,maar deze beelden uit Canada laten zien dat de band  na 15 jaar nog niets aan kracht had ingeboet.

                 Classic intro/ I Can't Keep From Cryin' Sometimes (live at Barrie, Molson Park August 27, 1988 Barrie, Ontario ,Canada)


Ze brachten zelfs nog een nieuw allbum "About Time" maar in 1989 ging de band weer uit elkaar,deze keer definitief. Rick Lee probeerde in 2001 de band nog een keer bij elkaar te krijgen om het album "TYA Live at the Fillmore East 1970" te promoten maar broertje Alvin had daar geen zin meer in.
Onbegrijpelijk,maar het zal wel met te grote ego,s te maken hebben.Ik denk in dit geval het ego van Alvin  Lee

                                          Help Me (live at Barrie, Molson Park August 27, 1988 Barrie, Ontario ,Canada)

Ten Years After 40 jaar eerder:

http://arthurfromholland.blogspot.nl/2009/09/ten-years-after-live-30-maart-1968.html

The Barefoot Movement - Baby Love/Touch The Sky (live at Merlefest)

 The Barefoot Movement is comprised of singer-songwriter and fiddler Noah Wall; mandolinist Tommy Norris; guitarist and singer Alex Conerly; and Katie Blomarz on upright bass. Together, they’ve created “the Barefoot sound” … lush harmonies, thoughtful instrumentation, and memorable melodies.

               Baby Love (Mothers Finest cover)

 The band officially formed in North Carolina in 2006, after front woman Noah Wall met mandolinist Tommy Norris in high school and discovered a convergence of aligned passions. That initial crackle of intensity never waned and instead became the force catalyzing the band through its various iterations. Today, the Barefoot Movement is comprised of Noah Wall—whose powerhouse vocals, songwriting, and fiddle playing serve as the backbone of the band—mandolinist Tommy Norris, and upright bassist Katie Blomarz rounding out their unique blend of charming, modern roots music.

Touch The Sky
 

The band navigated the pandemic by creating “The Barefoot Movement Variety Show,” a live stream featuring special guests, live and pre recorded material, and assorted other musical shenanigans and collaborations. Their energetic, joyous, and heartfelt live performances have garnered them fans nationwide and beyond, and earned them the 2014 IBMA Momentum Award for Band of the Year.

http://www.thebarefootmovementofficial.com/bio