A Nod's As Good As a Wink... to a Blind Horse was the third album by British rock group Faces, and their second album of 1971. It was their most successful album, peaking at #6 in the US,[5] and reaching #2 in the UK. It contains their biggest hit, the rollicking "Stay with Me" (#6 in the UK, #17 in the US), and the album itself would be certified gold by the RIAA in 1972.[6]
John Winston Ono Lennon MBE (voorheen John Winston Lennon, Liverpool, 9 oktober 1940 – New York, 8 december 1980)
Richard Starkey, MBE (born 7 July 1940)
Two recording sessions took place on this day. After finishing And I
Love Her in the first, which lasted from 10am to 1pm, The Beatles
completed Tell Me Why in eight takes.(The Beatles Bible)
George Henry Martin (Holloway in Londen, 3 januari 1926 – Islington in Londen, 8 maart 2016)
After a break for lunch, The Beatles returned to the studio for an afternoon session lasting from 2.30-5.30pm. They recorded John Lennon's ballad If I Fell in 15 takes, with Lennon and McCartney singing together into a the same microphone.(The Beatles Bible)
Elvis Aaron Presley (Tupelo (Mississippi), 8 januari 1935 – Memphis (Tennessee), 16 augustus 1977)
Zo beste muziekvrienden,na een paar heerlijke dagen tussen de Limburgse heuvels is Arthur weer terug met zijn muzikale zoektocht waarin Elvis zeker niet mag ontbreken .Ik moest in Limburg denken aan die bijzondere dag 16 augustus 1977 alweer zo,n 37 jaar geleden In de taxi gezeten Sittard naar Geleen kwam via de radio door dat Elvis was overleden.De taxichauffeur was hier zo van onder de indruk dat hij zijn wagen aan de kant zette in in snikken uitbarste. Dit was dus een ,,echte,,fan,en dat moment zal ik niet snel vergeten Vandaar Elvis.
Elvis Aaron Presley (Tupelo (Mississippi), 8 januari1935 – Memphis (Tennessee), 16 augustus1977) was een Amerikaanspopzanger en acteur. Hij wordt voornamelijk gezien als de pionier van de rock-'n-rollmuziek. Hij veranderde het landschap van de populaire muziek door countrymuziek, gospel en rhythm and blues te vermengen. Hij geldt als een van de meest populaire en invloedrijke artiesten van de 20e eeuw. Vele artiesten, zoals Eddie Cochran, Cliff Richard, The Beatles, Bob Dylan, U2 en Bruce Springsteen zijn schatplichtig aan hem
Elvis krijgt een gitaar als verjaardagscadeau van zijn moeder, maar hij kan niet eens spelen. Uiteindelijk krijgt de jonge Elvis les van zijn oom: uncle Vester, Vernons broer. Nog steeds is de Tupelo Hardware Company waar Gladys (zijn moeder) die gitaar kocht een drukbezochte toeristische trekpleister in Tupelo.
Als hij tien is neemt Elvis Presley deel aan de allereerste muziekwedstrijd in z'n leven. Z'n ouders vinden dat hun jongen een gouden stem heeft en regelen voor hem een plaatsje op de kandidatenlijst. Ook de jury wordt gecharmeerd door het schuchtere jongetje met z'n veel te grote broek die foutloos het kinderliedje "Old Shep" van Red Foley brengt. Radio WELO is ter plaatse en brengt, toen al, rechtstreeks verslag uit van de zangwedstrijd. De radio-uitzending wMet liveoptredens (in de regio) nam zijn populariteit alleen maar toe. Dit onderkende ook ene Tom Parker, beter bekend als 'The Colonel', die Elvis kon overtuigen om hem als manager te nemen
Het eerste wapenfeit van Elvis' nieuwe manager was om Elvis onder te brengen bij RCA Victor. Elvis ondertekende bij de invloedrijke muziekproducent Steve Sholes een platencontract voor $35.000, destijds een recordbedrag, waarmee RCA ook de rechten voor alle Sun-opnamen overnam. In januari 1956 trad hij voor het eerst op in een landelijke televisieshow, de Stage Show van Jimmy en Tommy Dorsey. Elvis zou daarna nog veelvuldig van het medium televisie gebruikmaken om zijn populariteit te behouden
In datzelfde jaar mocht hij zijn eerste gouden plaat in ontvangst nemen voor zijn eerste RCA-plaat, die nr. 1 stond in drie verschillende hitlijsten: Heartbreak Hotel. Nummers als Money Honey en I Got a Woman waren oorspronkelijk van andere zangers, maar de manier waarop Elvis ze uitvoerde sprak de tieners van die tijd aan en werden alle rockklassiekers. Nummers als Love Me Tender, Hound Dog, Don't Be Cruel, All Shook Up, Teddy Bear, Jailhouse Rock waren zeer grote hits. Tot in 1958 nam hij de ene na de andere plaat op, in totaal 14, die alle ongehoord veel succes hadden. title="1968">1968 maakte hij een televisieshow voor NBC, die met kerst uitgezonden werd en alle kijkrecords verbrak. Deze show werd vanaf die tijd wel de comebackshow genoemd. Elvis trad er op met zijn oude muzikanten en was voor het grootste deel van de show gekleed in een zwartleren pak. Vanaf 1969 trad hij voornamelijk op in Las Vegas. Hiervan is de documentaire Elvis: that's the way it is (1970) gemaakt. Daarna ging Elvis weer op tournee in de VS. Hiervan werd de documentaire Elvis on tour (1972) gemaakt.
Zijn optredens kenden hoogte- en dieptepunten, hetgeen bijvoorbeeld het drukke concertjaar 1976 duidelijk aantoonde: de concerten van de zomer van dat jaar getuigen van een weinig alerte Elvis: hij vergat zijn teksten en compenseerde dit met grappige uithalen en opmerkingen. Aan de andere kant worden de eindejaarsconcerten in Dallas en Pittsburgh tot de beste van zijn latere carrière gerekend. Het laatste optreden vond plaats op 26 juni1977. Elvis werd tijdens de concerten begeleid door een vaste band bestaande uit James Burton (gitaar), John Wilkinson (gitaar), Ronnie Tutt (drums), Glen Hardin (piano), Jerry Scheff (bas) en Charley Hodge (tweede stem), een oude vriend uit zijn diensttijd Elvis overleed op 16 augustus1977 in Memphis in de badkamer van zijn huis, officieel door een hartstilstand, maar later zou na autopsie blijken dat zijn lichaam sporen van meerdere soorten pillen (poly-farmacy) bevatte. Vermoedelijk was er sprake van een overdosis van door zijn arts voorgeschreven medicijnen.
De stemming zit er goed in deze avond in het mooie Pavilion Arena in
Plymouth.En deze zou gedurende het optreden steeds beter
worden.Een kettingrokende Van Morrison is ondanks dat, erg goed bij stem De band is onder leiding van Johnny Scott ,en met "special guest"
Chris Barber in topvorm.
I Believe To My Soul (Ray Charles) THANKS TO THE TAPER(S)
The Band:Geraint Watkins-keys/vocals,Robin Aspland -keys Johnny Scott -guitar/vocals, Bobby Irwin -drums,David Hayes-bass,Richy Buckley- sax,Mat Holland-trumpet,Chris Barber-trombone.
IVAN.VANOMATIC.DE http://ivan.vanomatic.de/
The Bob Dylan and the Grateful Dead 1987 Tour was a concert tour by Bob Dylan and the Grateful Dead taking place in the summer of 1987 and consisting of six concerts.
Each concert began with a lengthy set by the Grateful Dead of their own
material (sometime broken into a first and second set, per the Dead's
own practice), followed by a roughly 90 minute set of the Dead acting as
Dylan's backup band. The Dead had long performed many Dylan songs in
their own concerts, so they were well-versed in Dylan's repertoire.
However, some Dylan fans were not happy with the Dead playing the songs
in their own style, or with Dylan going along with it.
Slow Train (album Slow Train Comin)
De meningen waren verdeelt over het optreden van Bob Dylan en The
Grateful Dead. "Rolling Rolling"schreef over de geringe interactie
tussen Dylan en de band.Als ik de beelden nu bekijk is het zeker geen
hoogtepunt uit zijn carierre.In dit geval heeft de rythmsectie het niet
gemakkelijk Het blijf een feit dat Bob niet de gemakkelijkst artiest is
om te begeleiden....
Bob Dylan -guitar/vocals ,Jerry Carcia - leadguitar/vocals,Bob Weir - guitar/vocals,Brent Mydland - keyboards/vocals,
Phil Less - bass,Micky Hart -drums,Bill Kreutzmann - drums.
foto Arthur
Het was een prachtige afsluiting van een toch al mooi muziekjaar 2016 .Bob Dylan won de Nobelprijs,ik zag twee prachtige optredens van mijn generatiegenoten en all-time favorites Van Morrison en Neil Young .En dan deze avond met Jan Akkerman,s feestje,ook zo,n favoriet die al mijn hele leven zoveel mooie muziek heeft gegeven. Het optreden was een mooi overzicht van Jan,s repertoire met werk van Brainbox,Focus en hoogtepunten van zijn solowerk.
Dark Rose,samen met Down Man een van de hoogtepunten uit het Brainbox repertoire.
Veel leeftijdgenoten van mij en Jan in de zaal,en natuurlijk verhalen waar ,en wanneer Jan Akkerman zien optreden in het verleden.Mijn eerste J.A optreden moet zijn geweest zijn midden jaren 60 in het voormalige concertgebouw in Vlissingen(het huidige Arsenaal) met The Hunters.Ik meen dat ze samen met Q65 geprogrammeerd stonden.In originele Brainbox heb ik hem nooit in actie gezien ,wel diverse keren met Focus ,en natuurlijk vele malen solo en met zijn eigen band.
foto Arthur
Een rustpunt in het toch behoorlijk pittige concert was het optreden van dochter Laurie Akkerman..
Mooie stem,de naam Akkerman is natuurlijk een mooi opstapje voor een verdere carriere als zangeres.Maar persoonlijk denk dat ze dat niet nodig heeft,talent genoeg van zich zelf.
foto Arthur
Een andere bijzondere gast op deze avond was Benjamin Herman,bekend onder van The New Cool Collective.Op sommige momenten een mooi interactie tussen Jan en Benjamin en keyboardspeler Coen Molenaar
foto Arthur
Bert Heerink ,voormalig zanger van VandenBerg neemt de vocalen voor zijn rekening.Treed de laatste tijd ook met Jan Akkerman onder de naam My Brainbox.Zorgde ook voor een van de hoogtepunten van de avond met het Akkerman/KazLux nummer Eli, van het gelijknamige album.
Gitarist Ruben Hoeke(zoon van Rob)bewees maar weer een ook een uitsteken gitarist te zijn,mooie bleusy gitaargeluid tegenover de jazzy licks van Jan Akkerman.
foto Arthur
In de toegift mocht dochter Laura haar niet geringe kunsten nog maar eens vertonen en uiteindlijk werd de avond besloten met het nummer waar het toch eigenlijk allemaal mee begonnen is
Down Man van Brainbox. Een met een beetje nostalgie,maar toch ook weer niet,want Jan Akkerman is voorlopig nog niet uitgespeeld!!!Natuurlijk mag ik ook zijn vaste begeleiders niet vergeten.
Coen Molenaar -Keyboards,David de Marez Oyens -Bass en Marijn van de Berg -Drums
A look back at a great concert and festival...door morrisanddylan
Het muziekjaar 2016 zit er weer bijna op,tijd voor een terugblik. Mijn oude vrienden deden het weer erg goed.Van Morrison gaf een mooi ingetogen optreden in Lokeren, en van Neil Young heb ik veel mooie concerten mee mogen maken ,maar die van afgelopen zomer was misschien zijn beste ooit,In ieder geval zijn langste,drie en een half uur maar liefst,begeleid door een band met de zonen van Willie Nelson in de gelederen.Een absoluut top optreden.De weergoden waren ook de openluchtfestivals goed gezind,Moulin Blues was tropisch warm, Lokeren en Wespelaar zeer aangenaam,een enkel buitje mocht de pret niet drukken.Sommige artiesten zag ik twee keer in aktie zoals Warren Haynes,Jason Ricci en Tiny Legs Tim ,geen straf ,allemaal zeer de moeite waard.De Roma in Antwerpen is een nostalgisch concertpodium waar ik graag kom.Dit jaar zag ik daar Taj Mahal,een indrukwekkende John Scofield en The Jayhawks,Natuurlijk waren er ook weer vaste waarden als het Kwadendamme Bluesfestival en de laatste jaren het Ridderkerk Bluesfestival met een mooi programmering.Bluesclub De Viersprong weet ook altijd te verrassen ,met dit jaar als hoogtepunt het optreden van SaRon Crenshaw Een nieuwkomer was het Holland Bluesfestival waar een mooie vakantieweek in Drenthe werd afgesloten.En wat een line-up met oa TT Band,Beth Hart en Bonnie Raitt. Buiten de grote evenementen waren ook in kleine theaters zoals b.v De Wegwijzer weer erg mooie optredens,o.aPlainsong,Ruud Hermans David Olney allemaal prachtig.helaas heb ik daar geen foto,s van Ook mocht ik samen met enkele bluesvrienden een avond organiseren in de sportschool van vriendin Yvonne ,Fit-Life genaamd.Deze keer waren Wouter Verhelst en zijn band ColdStone en het Schotse Stevie Nimmo Trio te gast..Het werd en zeer geslaagde avond.
Zo de beelden weer eens terugkijkend was het toch weer een prachtig muzikaal jaar.Behalve de muziek blijf het ook altijd leuk andere liefhebbers tegen te komen en ook om nieuwe vrienden te maken.Als de gezondheid het toe laat wou ik er in 2017 gewoon weer mee doorgaan ,en teken voor weer zo,n mooi jaar.
Gr Arthur(Aart)
Paul Butterfield (Chicago, 17 december 1942 – Hollywood, 4 mei 1987)
"The Thrill is Gone" is a blues song written by Rick Darnell and Roy Hawkins in 1951 and popularized by B. B. King in 1970. The song was first recorded by Hawkins and became a minor hit for the musician. King recorded his version of the song in June 1969 for his album Completely Well, released the same year. The song's polished production and use of strings marked a departure from both the original song and King's previous material. When released as a single in December of 1969, the song became the biggest hit of King's career (#3 R&B / #15 Pop) and his signature song. B. B. King's recording earned him a Grammy Award for Best Male R&B Vocal Performance and a Grammy Hall of Fame award in 1998. King's version of the song was also placed at number 183 on Rolling Stone magazine's list of the 500 greatest songs ever.
Ricky Sebastian - drums Ricky Sebastian is one of the premier musicians and music instructors in the world today. Born in Opelousas, Louisiana, he started taking drum lessons at the age of eight and excelled at an amazing rate due to the tutelage of two great band directors: Carl DeLeo and Carl Schexnayder. Ricky spent years as the section leader for the drum line in every school he attended into college. He also started piano studies at the age of 14. He attended the University of Southwestern Louisiana on a full scholarship and later attended Berklee College of Music in Boston on a partial scholarship. Ricky returned to New Orleans in 1976 and started working professionally with all the great musicians in every musical genre that the city had to offer. In the next six years, he gained experience playing different styles of music such as Jazz, Afro-Cuban, Traditional New Orleans music, Carnival music, Brazilian, Reggea, Calypso, Funk, Rock, R&B, Cajun, and Zydeco. After exhausting his musical possibilities in New Orleans, Ricky decided to move to New York City in 1983 as most of his musical idols lived there. Over the following 18 years, Ricky built a career as an in demand recording and touring artist with a who’s who in Jazz, Latin, Brazilian, Funk, New Orleans and Louisiana music, Fusion, and the list goes on. He moved back to New Orleans in 1998 and was the head percussion instructor at the University of New Orleans under the direction of Ellis Marsalis.
Frank Gravis - bass guitar
Frank Gravis hails from San Antonio, Texas, and has been living in New York City since 1977. As a bassist, he's played and recorded with David Sanborn, Herbie Mann, Rupert Holmes (including the hit "Escape: The Pina Colada Song"), Donna Summer, The Paul Butterfield Blues Band, Ray Baretto, Suzanne Vega, Zhane, Brazilian guitarist Toninho Horta, Dr. John, Otis Rush, Bo Diddley, Peter Duchin, Angelo Badalamenti and others. Frank is a busy session bassist and also works as a singer and voiceover artist.
Danny Draher - guitar
Danny Draher, New York Blues & Jazz Society's Best Band Winner 2004 - is a guitarist, singer, musical director, consultant and producer. Born in Indianapolis, he heard the fascinating sounds of Wes Montgomery, James Brown, Ray Charles, and Elvis. He started playing piano and bass at a young age, then switched to the guitar and soon moved to Chicago. By age fourteen, Danny was performing at parties with local bands and began his professional life as a guitarist with Otis Rush and Buddy Guy at the Checkerboard Lounge. He recorded his first album with the Bob Reidy Band on Flying Fish Records at the legendary Chess Studios. He left Chicago and toured nationally with many popular,'top 40', rock, rhythm and blues bands.
Een sombere dinsdagavond,en ik moet toch altijd weer even zoeken naar cafe tZwijnshoofd in Bergen Op Zoom waar regelmatig de z.g "Crossroads Sessions"plaats vinden.Ik zag eerder al mooie optredens van o.a Ad Vanderveen en Eilen Jewell,deze avond was Carter Sampson het doel van mijn komst.
Carter had al eerder dit jaar een tour door Nederland gedaan,en ik had daar goede verhalen over gehoord.Ook mooie recenties gelezen over haar hier verschenen albums.Carter komt uit Oklahoma en is een druk dametje.Ze geeft gemiddeld zo,n 200 concerten per jaar en won al veel prijzen in de americana en bluegrass scene.
Op deze tour word Carter Sampson begeleid door de Nederlandse band Hidden Agenda Deluxe met een exelerende gitarist BJ Baartmans in de hoofdrol.De band bestaat verder uit Eric de Vries- gitaar/zang,Gerard van Beuningen-bass en Sjoerd van Bommel -drums/zang.
Willin (Little Feat)
Behalve Carter Sampson kwan ook de Hidden Agenda Deluxe ruimschoots aan bod o.a deze mooie Little Feat(LowellGeorge)cover..Samengevat,een mooie muzikale avond,de reis was niet voor niets geweest.En dat het bovenstaande album van CarterSampson het beluisteren meer dan waard blijkt te zin maakt de avond compleet.
Tot slot de complimenten voor de programmeurs van de "Crossroads Sessions" !!
Ron Wood Guitar- Ronnie Lane Bass -Rod Stewart vocals-Ian McLagan Keyboards
