Ry Cooder - Maria Elena (From the archief)

                                                   Ry Cooder - Maria Elena

Jimi Hendrix - Machine Gun (Dick Cavett Show 1969)

Vandaag 42 jaar geleden overleed Jimi Hendrix ,maar zijn muziek leeft voort Jimi R.I.P.

Awna Teixeira - Faden (De Wegwijzer 13 Sept..2012)

Ik  kom nog even terug op het concert van Awna en Bart vorige week in De Wegwijzer.Deze mooie opname van een van de hoogtepunten van de avond kwam ik tegen op mijn FB pagina.Sluit mooi aan op mijn eerdere blogbericht , daar kan ik met mijn simpele toestelletje natuurlijk niet tegen op.Filmer ,bedankt!!


Faden (van het album"Where The Darkness Goes)

Faden was a fiery soul
His eyes would open,you would know
With his fire,he did love
Bigger than the sky could hold
In the morning he would comb his hair
Clench his fist and punch the air
He could easily lose control
With fire you can shape gold
Pearl and brandy soaked in the sun
He,d dance and holler around
A mind for  lovers,a taste for thorn
easy eyes as black as coal
In the mirror he,d stare long and hard
Pat his face with aftershave
He came and went day after day
Looking for a love he could name
She,s a darling sweet desire
A burning fever blazing high
Sweet it burns the story told,
with fire you can shape gold.

                                                      Foto Hans Janssen

Awna Teixeira & Bart De Win (De Wegwijzer 13 Sept.2012)

Het programma van Theater De Wegwijzer voor komend seizoen ziet er weer veelbelovend uit.Dit mooie paadje langs de molen zal ik dan ook hopelijk dikwijls bewandelen om weer een concert te bezoeken.Deze donderdag avond was de aftrap met een optreden van Awna Teixeira,een van de leden van PoGirl.Op deze tour word ze begeleid door Bart De Win ,die de diverse toetsen en achtergrond vocalen verzorgt.Ik heb met mijn simpele cameraatje deze twee filmpjes gemaakt,matig van beeld natuurlijk.Maar het geeft toch een idee van dit erg mooie optreden.

                                        
                                          The Little Review (Where Darkness Goes)

Po,Girl besloot na 8 jaar toeren het wat rustiger aan te gaan doen en dat was een mooie gelegenheid voor Awna lang uitgestelde plan,een solo album opnemen,uit te voeren.In het voorjaar  nam ze het album "Where Darkness Goes" op,in mijn ogen zeer geslaagd.

                                         

Het optreden was een mix van folk ,pop,zigeuner ,americana en soms een snufje country muziek.Ook mooie persoonlijke liedjes over haar familie en over haar Portugees/Canadese afkomst. Ze begeleid zichzelf op gitaar,banjo,accordeon en ukelule.Haar eigengebouwde "wastobbe"bas,bekend van haar Po,Girl optredens,had ze deze keer thuisgelaten.Bart de Win ,een muzikale alleskunner blijkt de perfecte begeleider te zijn.

                                        

Foto Hans Janssen

 

Natuurlijk nog even de nabespreking onder het genot van een hapje /drankje.De laatste nieuwtjes over de stand in de music scene doorgenomen en met een tevreden gevoel en een mooie CD op weg naar huis.De zon was ondertussen onder gegaan.....

Website De Wegwijzer

 http://www.theaterdewegwijzer.nl/

Van Morrison - Born To Sing

Mooie tijden voor Arthur,afgelopen week het prachtige nieuwe Bob Dylan album Tempest,gisteren een voorproefje van het Neil Young & Crazy Horse album (zie mijn blog) en komende week hopenlijk het nieuwe Van Morrison album (Born To Sing) op de plank.Hier alvast de titletrack(thanks to the filmer)


Van Morrison - Born To Sing (Sept.Belfast Arts Festival)

Neil Young & Crazy Horse - Walk Like A Giant

Een van de nummers van het nieuwe Neil Young & The Crazy Horse album.Weet niet wanneer het uitkomt en weet ook nog geen titel maar dit klinkt in ieder geval veelbelovend. Ook erg mooi gefilmpt(thanks to the filmer)


Walk Like A Giant  Live at Red Rocks 8-6-2012

Bob Dylan Brussel 22-4-2009

De routeplanner zou me wel even de weg naar Vorst Nationaal in Brussel wijzen,maar door de verschillende omleidingen vanwege de vele wegwerkzaamheden raakte dat ding behoorlijk in de war.Hij liet me alle mooie(en minder mooie) plekjes van Brussel zien maar uiteindelijk belande ik toch bij de Vorst.Ondanks dat ik vrij vroeg was hadden er al zo,n honderd man zich bij de deuren verzameld.Ik raakte in gesprek met een paar echte die-hard Bob Dylan fans,waaronder een amerikaans echtpaar die alle concerten van Bob proberen bij te wonen.De vrouw(Frederica) dacht dat zij zo,n 1000 concerten van Bob gezien had.Dat waren dus echte fans!!Van alle kanten kreeg je de mooiste Bob Dylan verhalen te horen en ondertussen kwamen er ook allemaal gitaren tevoorschijn dus het werd erg gezellig allemaal .


Om 7 uur gingen de deuren open,de hele meute stormde naar binnen om een mooi plekje voor het podium te krijgen,Ik deed daar natuurlijk niet aan mee,wandelde rustig naar binnen met als gevolg een prachtige plaats rij twee ,pal achter mijn amerikaanse vrienden.
Klokslag haf negen gingen de zaallichten uit en het concert kon beginnen.

De band komt het podium op,Al Capone outfit met zwarte hoeden en kostuums, pakken hun instrumenten en daar is Bob,breedlachend groet het publiek en zet in.

En wat een opener
1The Wicked Messenger van het album John Wesley Harding

wat gelijk opvalt is de stem van Bob, klink goed! Frederica gaat waarschijnlijk voor de 1001ste keer uit haar dak.

Ik wil graag een paar foto,s maken,maar de securety is zeer fanatiek dus dat word moeilijk.

2 It,s All Over Now Baby Blue
Een van mijn favoriete B.D nummers,moet wel even wennen aan het arangement,maar als Bob de mondharmonica pakt komt het allemaal goed,prachtig!

3 Man in The long black Coat

(foto Arthur)
Een van de hoogtepunten van de avond,Bob pakt zijn gitaar en doet een prachtige versie van the Long black Coat.Voor de rest van de avond zou hij zijn gitaar niet meer aanraken en dat is dan wel weer jammer.

4 Stuck Inside Of The Mobile WithThe Memphis Blues AgainMooie lange uitvoering,Bob ,s keyboard is goed te horen.

5 Blind Willie McTell

(foto Arthur)
Indrukwekkend!

6 Desolation Row
Van het Highway 61 revisted Album Bob leeft zich uit op het keybord tot groot plezier van Donny (Mandoline)

7 Honest With Me
Van het album Love and Theft

8 Sugar Baby
nog nummer van Love and TheftDe Vorst Nationaal word omgetoverd in een nachtclub,erg mooi.
9 Highway 61 Revisted
Bob krijgt het erg warm,zweet gutst langs zijn gezicht
10 Ballad of a Thin man
Audio 22-04-2009 (Brussel)

11 I Dont Believe You
erg mooi,maar.. de securety man (zie pijl)heeft me in de gaten ,even oppassen met foto,s maken dus.(foto Arthur)

12 Aint talking
van het album Modern Times ,heerlijke versie.

13 Thunder on the Mountain
nog een nummer van Modern Times SWINGT!!
(foto Arthur)
14 Like a Rollin Stone
Bob exeleert op de Keyboards

Publiek gaat uit zijn dak ,de band en Bob verlaten de stage.

Niet voor lang ,de toegift is bekend

15 All Along the Watchtower
Mooie uitvoering
16 Spirit on the Water
Nog een hoogtepunt,geweldig!
17 Blowin in the WindHet laatste nummer ,natuurlijk Blowin in the Wind met Bob op harmonica en Donny op viool


Bandintroduction

(Foto Arthur)
De Bob Dylan Band
Tony Garnier - bass
George Recile - drums
Stu Kimball - rhythm guitar
Denny Freeman - lead guitar
Donnie Herron - violin, viola, banjo, electric mandolin, pedal steel, lap steelEn dan is het afgelopen,de lichten gaan niet direct uit dus mischien...Nee het is nu echt klaar.

Op weg naar de uitgang natuurlijk nog een paar souveniers gescoord ,de routeplanner werkte deze keer perfect ,kortom een Topavond

Bob Dylan Brussel(Vorst Nationaal) 22-04-2009 Download:
http://rapidshare.com/files/225952195/brussel_p1.rar(re-upload)
http://rapidshare.com/files/225958789/brussel_p2.rar(re-upload)
http://rapidshare.com/files/226020015/brussel_p3.rar (re-up-load)
http://rapidshare.com/files/226035128/SC_D2T07_BobDylan_Brussels_20090422_Blowin_In_The_Wind.rar (re-upload)


In het Muziek Magazine Goddeau kwam ik deze mooie recentie tegen,zo mooi kan ik het niet opschrijven.

22 april 2009, 17.00 uur. Steeds meer Dylan-fans zwerven rond de concertbunker Vorst Nationaal: oudere mannen met wilde grijze haren, hippe tieners, eenzaten in vale T-shirts met Dylanprint, ouders, kinderen, kleinkinderen… Een Italiaanse die heel de tournee heeft gevolgd, bedelt zoals elke avond voor een “free ticket”. Enkele straatmuzikanten proberen - - met wisselend succes - - het wachtende publiek te entertainen, terwijl Dylan en zijn band zich binnen opwarmen voor het echte werk. Spanning hangt in de lucht. Een legende als Dylan zie je immers niet elke dag aan het werk. En kan hij het eigenlijk nog wel? Vlak voor het optreden worden de verwachtingen nog wat aangedikt wanneer Dylan met een korte biografie wordt aangekondigd: “Please welcome...the poet laureate of rock-'n-roll, the voice of 60's counterculture, the man who forced folk into bed with rock, who donned make-up in the 70's and disappeared into a haze of substance abuse, who emerged to find Jesus, was written off as a has-been by the end of the 80's and suddenly shifted gears, releasing some of the strongest music of his career beginning in the late 90's... please welcome… Columbia recording artist Bob Dylan.” De band wandelt voorzichtig het podium op. Dylan, gehuld in een iets te wijd kostuum met kanariegele randen, neemt plaats achter zijn keyboard. Een hard, maar beetje rommelig “The Wicked Messenger” opent de set. Enkele flukse kniebewegingen doen vermoeden dat de 67-jarige bard er zin in heeft. Hij moet nog even opwarmen, maar tijdens het tweede nummer “It’s All Over Now, Baby Blue” valt alles in de plooi en zorgt een verassend goede mondharmonicasolo voor een eerste climax. Bawb blijkt bovendien redelijk goed bij stem te zijn. Dylan komt slechts eventjes van achter zijn Korg-keyboard vandaan om op gitaar een bluesy versie van “Man In The Long Black Coat” te brengen. Dat hij de rest van de avond de snaren onberoerd laat is jammer, maar geen ramp: Dylan lijkt immers beter dan ooit zijn weg te vinden op de toetsen. Een hevige versie van “Highway 61 Revisited” kan niet echt bekoren. Het volgende nummer, “Ballad Of A Thin Man”, is echter een van de absolute hoogtepunten van de avond. Zorgvuldig drapeert Dylan de bijwijlen absurde en grappige tekst over de bezwerende muziek: “Now you see this one-eyed midget / shouting the word "now!" / And you say, " For what reason?" / and he says, "How?" / And you say, "What does this mean?" / and he screams back, "You're a cow! / Give me some milk or else go home". De band is dezelfde als bij de twee vorige passages in Brussel. Bassist Tony Garnier zorgt reeds twintig jaar voor een stevige basis tijdens Dylans concerten en dirigeert met voorzichtige hoofdknikjes de andere muzikanten. Drummer George Receli drumt er vol enthousiasme op los. Absolute sterkmaker is Donnie Herron die op steelguitar, lap steel, banjo en viool de nummers nauwgezet inkleurt. Als de groep badend in warm zijlicht “Blind Willie McTell” brengt, verheft zijn banjo het lied tot het zoveelste hoogtepunt van de avond en wanen we ons zowaar even in de Mississippi Delta. Twee vreemde eenden in de bijt zijn de gitaristen Stu Kimball en Denny Freeman. Beiden werken het hele optreden op een uitermate serieuze en voorzichtige manier af. Fouten spelen ze niet, maar erg veel rock-’n-roll valt er niet te bespeuren. Dat staat in schril contrast met Dylan zelf, die lacht en al eens een grapje maakt met Donnie Herron. De set wordt afgesloten met een degelijk, maar weinig verassend “Like A Rolling Stone”. Na een korte pauze (wat doet een legende als Dylan dan eigenlijk?) keert het gezelschap terug met een verschroeiende versie van “All Along The Watchtower”, om vervolgens even de rust op te zoeken met “Spirit On The Water” uit Modern Times (2006). Op het einde van het optreden graaft Dylan het diepst in zijn eigen verleden met “Blowin’ In The Wind”, dat hij in 1962 schreef. Toch klinkt het nummer in zijn nieuw arrangement opvallend fris. Drumroffels benadrukken op de juiste momenten de haast heilige woorden. Als apotheose schuifelt Dylan vanachter zijn keyboard weg om - - tot groot jolijt van het publiek - - vooraan op het podium met een mondharmonicasolo af te sluiten. “You think I'm over the hill. You think I'm past my prime. Let me see what you got. We can have a whoppin' good time” zong Dylan in “Spirit On The Water”. En of we een “whoppin’ good time” hadden. Hij kan het nog.

Black Lillies- Where Black Lillies Grow

The Black Lillies are an Americana band from Knoxville, Tennessee that was founded in early 2009 by Cruz Contreras (formerly of Robinella and the CCstringband). Other members include Tom Pryor on guitar/pedal steel and Jamie Cook on percussion (both formerly of The Everybodyfields), bassist Robert Richards and vocalist Trisha Gene Brady. Cruz plays guitar and mandolin as well as providing vocals and song writing. The Black Lillies music provides a unique sound with influences from rock, country, blues, bluegrass, and jazz.

Jackie Leven - Live in Kiel(Germany)26-3-2000

Jackie Leven (18 June 1950 – 14 November 2011) was een Schotste singer/songwriter,een man met een prachtige stem een uitmuntende gitarist.Ik zag hem twee keer"live" begin jaren 80 een keer in een wat rumoerige pub in Edinburg en een paar dagen later op een wat groter podium in dezelfde stad.Ik was hem eigenlijk een beetje vergeten tot ik het bericht van zijn overlijden tegenkwam.Ik ben wat van zijn muziek gaan verzamelen en kom er steeds meer achter wat een enorm talent deze man was.Zijn eerste succes had hij met de new wave band Doll By Doll ,later maakte hij platen onder zin eigen naam en onder een pseudoniem Sir Vincent Lone. De onderstaande beelden zijn van een optreden in Kiel, Germany, Raeucherei,op 26 Maart 2000 (many thanks to the taper) Naar aanleiding van zijn overlijden verscheen het volgende artikel in The Guardian ,het toch wel tragische verhaal van een in mijn ogen zeer onderschatte artiest.
Jackie Leven R.I.P.

Stranger in town

 Jackie Leven, who has died of cancer aged 61, was a brilliant outsider, a remarkably prolific Scottish singer-songwriter who built up a devoted cult following during his lengthy, wildly varied and often turbulent career, but never achieved the level of success that he deserved. An intense, passionate giant of a man, he first came to attention in the late 1970s and early 80s, as leader of the highly praised but commercially unsuccessful band Doll By Doll. He went on to found a successful charity, the Core Trust, which treats "addicts of any sort", before continuing his musical career as a soloist – still acquiring devoted fans, but never selling many albums

Marble City Bar

  Born in Kirkcaldy, Fife, of Romany descent, he began singing his own, blues-based songs in local folk clubs, but said he was forced to leave the area because he was picked on by a local gang. He was first married at 16, but began travelling, sometimes working as a labourer, although still performing, now sporting orange hair and using the name John St Field

 I Saw My Love In to The Cloud

 His friend Joe Shaw, the guitarist with Doll By Doll, remembers meeting him in a folk club in Bridport, Dorset, and finding that their common interest was "not folk songs about young maidens, but Hendrix and Van Morrison". He says that Leven was "very intense. He could make you feel uncomfortable or the best ever – and he made me feel the best ever. He was the best friend I ever had."

Universal Blue

 They shared a squat in a farmhouse in Dorset, and met up again in Hamburg "and spent all our time jamming on guitars". Later, when Leven moved to another squat, in Maida Vale, London, he suggested they bring in a bass player and percussionist to form a band, and they started rehearsing "with mattresses around the walls to deaden the sound, but still annoying the neighbours"

Single Father


The result was Doll By Doll, dominated by Leven, whom I described at the time as "a mixture of Van Morrison and a psychopath", but who could mix edgy, brooding rock songs, such as Butcher Boy, with stirring, lyrical Celtic soul, including the exquisite Main Travelled Roads.
The band recorded four albums between 1979 and 1982, including Gypsy Blood, which would later be hailed as a forgotten rock classic. At one memorable show at the London Venue, they were supported by the young U2. Shaw says: "It's a mystery why we didn't make it, when all our contemporaries did well. And our live shows were something else."

Medly

 In 1984, Leven's musical career was brutally interrupted when he was mugged as he walked home at night in north London. His ribs were broken, and his larynx was "almost destroyed". With his career apparently wrecked, he turned to heroin, and told me later: "I was spending £150 a day, and found I had no money." He beat the heroin habit using acupuncture and reflexology, and with Carol Wolf founded the Core Trust to help addicts by using alternative medicine. He and Wolf recruited other counsellors offering free treatment, and was helped by Pete Townshend and Westminster city council. When I met him in 1988 he seemed far keener to discuss Core than Concrete Bulletproof Invisible, the short-lived band that he and Shaw had then started with the former Sex Pistol Glen Matlock.

Slim Slow Slider (Van Morrison)

For the last 17 years, Leven worked as a solo artist, recording for the independent label Cooking Vinyl. "It took me two years to sign him," according to Martin Goldschmidt, who runs the company, "and since then we have released 26 of his albums. I kept telling him there were too many, but he kept coming up with scams to get another album out." Some of his albums were credited to Sir Vincent Lone.
His remarkable solo output also included the 1994 album The Mystery of Love is Greater than the Mystery of Death, which included contributions from the poet Robert Bly and musician Mike Scott, along with one of his most thoughtful, lyrical songs, Call Mother a Lonely Field. It was ranked by Q Magazine one of the "best 100 albums of all time". On other albums he was backed by former members of Doll By Doll, by his partner Deborah Greenwood, and by David Thomas of Pere Ubu. After finding that he was mentioned in one of Ian Rankin's Inspector Rebus novels, he contacted Rankin, and the result was the stage show and 2005 album Jackie Leven Said (a parody of a Van Morrison song) in which a Rankin story is matched against Leven's music.

My Philosophy

Leven was himself a great story-teller, and delighted in teasing his followers. According to Goldschmidt, his much-publicised whisky brand Leven's Lament was "a complete scam – new labels on old bottles", and so was Leven's claim to have written a song with Bob Dylan on a train to Moscow. He was a hugely likeable, larger-than-life figure, with a legacy of more than 400 songs, and I suspect his music will reach a wider audience still.
Leven was married twice, and is survived by Deborah; his son Simon, from an earlier relationship; and his sister, Wendy.
(Bron The Guardian)



Doll By Doll - Main Travelled Roads(1981)

“Main travelled roads behind me
and a white bird in the sky
A secret sign to show me
where the ocean comes to die
I arose and left you
sleeping in your silent room
Eternal is the warrior
who finds beauty in his wounds”
RIP Jackie

Jackie Leven Website
 http://www.jackieleven.co.uk/home.html

Van Morrison 68 Year - Happy Birtday Van!

George Ivan Morrison (Belfast, 31 augustus 1945)


Van Morrison vandaag 67 jaar ,Gefeliciteerd!(Congractulations!)

Wanneer kwam Van in beeld,dat moet in 1964/65 geweest zijn.Alle beatbandjes hadden Gloria op het repetoire staan en allemaal meezingen G-L-O-R-I-A .Het nummer was van Them ,dat aparte bandje met die zanger met die speciale stem ,de mooie eerste LP.Het was de tijd van de Stones en Beatles maar dit was net iets anders.Daarna Astral Weeks ,Van Morrison solo ,dat was even wennen,totaal anders dan de toenmalige popmuziek,maar o zo mooi ,tot op de dag van vandaag toe.Er zouden nog vele mooie albums volgen ,de een nog mooier dan de andere.Ook de ,,mindere ,,bevatten altijd wel een paar pareltjes.En dan zijn concerten,vele bijgewoont ,de mooiste waren in de ,,kleinere,,zalen als De Doelen ,en Vredenburg.De eerste moet in De Doelen geweest zijn ,de laatste in Peer ,afgelopen zomer.Zeker niet zijn beste concert maar ik had het toch niet willen missen.
Natuurlijk is onze vriend niet altijd het vrolijkste jongetje van de klas,is niet altijd even vriendelijk(understatement?)maar dat is absoluut niet van invloed op zijn muziek,en daar gaat het tenslotte om.Dus Van ,nog vele jaren en blijven doen waar je goed in bent, mooie muziek maken!!!! en en je humeur? dat nemen we op de koop toe.



In The Afternoon/Acient Highway/Get On Up

Live at the Mountain Winery Saratoga,California 31-08-2004,
Jawel,op Van,s 59ste verjaardag,Let op Martin Winning(sax)na zijn ruzie met een vlieg zie je zijn voorpret,hij gaat Happy Birthday in zijn solo verwerken,het publiek pikt het op en zingt Van toe,mooi spontaan optreden