Van Morrison at the Culloden (Belfast) 16-4-2012

Voor £290 per persoon een intiem concert van Van the Man in het prachtige The Culloden Estate in Belfast.Ik heb het er niet voor over ,maar het moet gezegd,getuige onderstaande beelden ,de 300 aanwezigen zagen toch en mooi concert . Uitstekende band ,en Van Morrison prima bij stem. Haunts Of Ancient Peace (Common One)

Kirk Fletcher live in De Viersprong 6-4-2012

Foto Arthur

Twee keer genomineerd voor de W.C. Handy Award , toerde met Lynwood Slim, Janiva Magness, Charlie Musselwhite and The Fabulous Thunderbirds,trad op met James Cotton, Pine Top Perkins, Hubert Sumlin, Mojo Buford, Ted Harvey, Larry Carlton, Robben Ford, Michael Landau, Elvin Bishop, Ronnie Earl, Doyle Bramhall, Michelle Branch en vele anderen. Kirk Fletcher word beschouwt als een van de beste jonge bluesgitaristen van deze tijd.


Fragment van het optreden in De Viersprong (6-4-2012)

En deze letterlijk en figuurlijk (grote) meneer stond afgelopen vrijdag op het podium van bluesclub De Viersprong.Begeleid door een uitstekende Noorse!band gaf Kirk een geweldige concert.Weer een van de vele mooie optredens die we hier al meegemaakt hebben.Complimenten voor de programmeurs!!!


Nog een fragmentje uit het Viersprong optreden.

Foto Arthur
Kirk Fletcher met zijn Noorse vrienden.

You're So Vain, Carly Simon

You,re So Vain van Carly Simon in een mooie nieuwe versie. Opgenomen op 27 Oktober in het Bruno Walter Theater,New York City

Earl Scruggs (January 6, 1924 – March 28, 2012)

Earl Scruggs
Earl Scruggs (Flint Hill (North Carolina), 6 januari 1924) is een Amerikaans banjospeler die bekend is geworden door het introduceren van een geheel nieuwe, drie-vinger stijl, die een van de kenmerkende onderdelen werd van bluegrass muziek. Zijn timing en expressie hebben de banjo-muziek voor altijd veranderd. Ook de toon die Scruggs uit zijn Gibson Granada [1] haalde is slechts door weinigen geëvenaard.
Hoorde vanmorgen op de radio dat deze levende legende op 88 jarige leeftijd is overleden ,vandaar deze repost.


Earl Eugene Scruggs - (January 6, 1924 – March 28, 2012) R.I.P

Earl Scruggs with The Byrds
http://arthurfromholland.blogspot.com/2011/03/byrds-with-earl-scruggs-sons.html

Eric Burdon & War - Archive footage from German TV(1970)

Wat was het toch een prachtige combinatie,blueszanger Eric Burdon samen met de funkband War.Helaas nooit live in aktie gezien,maar gelukkig zijn er nog prachtige opnames overgebleven zoals onderstaande beelden laten zien.Ik vind ze prachtig ,dus natuurlijk op mijn blog.


Tobacco Road
Eric Burdon - vocals
Lonnie Jordan - organ/piano/percussion
Charles Miller - flute/sax/percussion
Howard Scott - guitar
Lee Oskar - harmonica
B. B Dickerson - bass
(Papa) Dee Allen - bongos/congas/percussion
Harold Brown - drums/percussion ---


Bare Back Ride


Paint It Black


Spill The Wine

Nico Wayne Toussaint - The Lane(Oostburg)16-3-2012

Foto Arthur
Vier jaar geleden zagen we Nico Wayne Toussaint al in aktie in ons favoriete bluesclubje "De Viersprong".We waren toen al behoorlijk onder de indruk van zijn optreden dus voldoende redenen om naar Oostburg af te reizen.Het is even een stukje rijden ,maar het was de moeite meer dan waard.Nico is een fenomeen op de harmonica en begeleid door een uitstekende band maakte hij er een mooie show van. Hieronder een paar filmpjes met een helaas zeer matig geluid,maar het geeft toch aardig sfeer van de avond weer.



Nico Wayne Toussaint ontdekte de blues op zijn vijftiende bij het beluisteren van de plaat van Muddy Waters “Hard Again” met James Cotton op bluesharp. Het sublieme harmonicaspel van James Cotton en ook dat van Junior Wells zette hem aan om op zijn achttiende zelf de bluesharp ter hand te nemen.


Een hoofdrol was er ook voor gitarist Florian Royo.

Nico begon zijn carrière samen met zijn vader op piano. Via zijn Amerikaanse peetvader maakte hij kennis met “echte” blueslegendes uit Chicago, Minneapolis, Minnesota en de rest van de staten. Zo speelde hij o.a. samen met Luther Allison, Eddy C. Campbell, Cash McCall en Willy Kent. Maar het meest werd hij waarschijnlijk beïnvloed door de harper uit Minneapolis, RJ Mischo, wiens band hij mocht lenen om zijn eerste cd “My Kind Of Blues” op te nemen in januari 1998. Deze CD werd bekroond met de “Euroblues 98 Trophy of the Best Young French Artist”.



Eenmaal terug in Frankrijk richtte Nico zijn eigen band op en al gauw veroverde hij Europa. Tegenwoordig woont hij in Miami.

(Foto Willem)

"Nico has the fat harmonica tone and energy
and presence that all players strive for !!!!"
R.J. mischo

Nico Wayne Toussaint Official Website
http://www.groupe-blues.com/blues/index.htm

Martyn Joseph - live at De Wegwijzer (10-3-2012)

Foto Arthur

Weer en zeer aangename verrassing afgelopen zaterdag in het altijd sfeervolle theater De Wegwijzer. Martyn Joseph was deze avond te gast,een singer/songwriter uit Cardiff.Ik had wel eens van hem gehoord,o.a zijn optreden vorig jaar in dit theater had schijnbaar veel indruk gemaakt.Er was niets teveel gezegd,een ras entertainer met prachtige songs en dito gitaarspel.


Twelve Years Old (De Wegwijzer 10-3-2012)


Behalve in zijn zijn eigen land heeft Martyn Forsyth in de US en in Canada een enorme live reputatie opgebouwd.Het is dan ook onbegrijpelijk dat hij hier in Nederland relatief onbekend is.


Cardiff Bay (De Wegwijzer 10-3-2012)

Martyn was in zijn jeugd een zeer talenvol golfer,was een van de jongste winnaars van de Glamorganshire Golf Club Championship en speelde mee British Youths and Amateur Championships in 1980. Toch koos hij voor een muzikale carriere en in 1983 nam hij zijn eerste album op met de toepasselijke titel(I,m Only Beginnin).Er zouden er nog meer dan 30! volgen waaronder zo,n tiental live albums.


Vegas (De Wegwijzer 10-3-2012)

In het begin trad Joseph hoofdzakelijk in de UK op maar in 2000 begon hij ook regelmatig in de U.S en Canada te toeren,stond op de grote Canadese folkfestivals in Vancouver,Edmonton en het Greenbelt festival in de UK.Hij verzorgde het voorprogramma voor artiesten als Marc Cohn, Joan Armatrading, Art Garfunkel, en Suzanne Vega.


Encore (De Wegwijzer 10-3-2012)

Al veel prachtige artiesten in dit theater gezien,teveel om op te noemen, maar deze Martyn Joseph was een van de hoogtepunten.Ik had een muzikale topavond en Martyn Joseph heeft er een fan bij.Dat mijn filmpjes redelijk gelukt zijn is een leuke bijkomstigheid.

Website Martyn Joseph
http://www.martynjoseph.net/

Website De Wegwijzer
http://www.theaterdewegwijzer.nl

Jeff Beck

Jeff Beck (Wallington (Surrey, Engeland), 24 juni 1944)


Cause We've Ended As Lovers

Toen Eric Clapton in 1965 The Yardbirds verruilde voor John Mayall and the Bluesbreakers (omdat The Yardbirds hun bluesinvloeden verruilden voor andere horizonten), kwam Beck hem vervangen. Hij speelde tot dan toe in de band The Tridents, die het niet verder had gebracht dan veel optredens en enkele demo's. Beck maakte bij The Yardbirds grote indruk met zijn voor die tijd vooruitstrevende geluidseffecten als distortion en feedback, die goed te horen zijn op de Yardbirds-hits Heart full of Soul (1965) en Shapes of Things (1966)


People Get Ready (with Rod Steward)

Beck bleef maar 18 maanden deel uitmaken van The Yardbirds. Hij verliet de band tijdens een Amerikaanse tournee eind 1966. Begin 1967 formeerde hij zijn eigen Jeff Beck Group met bassist Ron Wood (uit The Birds), drummer Ainsley Dunbar (uit John Mayall's Bluesbreakers) en zanger Rod Stewart (uit Steampacket). Voordat de eerste single was opgenomen was Dunbar al vervangen door Micky Waller.


Beck's Bolero / Immigrant Song / Peter Gunn Theme (with Jimmy Page)

Producer Mickie Most wilde van Beck een popidool maken en liet hem (ondanks de aanwezigheid van Stewart) lead zingen op de eerste twee 'commerciële' singles. De eerste, Hi ho silver lining, was een bescheiden hit. De B-kant was een bewerking van Bolero van Ravel onder de titel Beck's Bolero met Keith Moon op drums en bijdragen van Yardbirdsmaatje Jimmy Page. De tweede single, Tallyman (geschreven door Graham Gouldman), deed niet veel, maar op de B-kant was het indrukwekkende stemgeluid van Rod Stewart te horen. Hoewel het nummer de titel Rock my plimsoul kreeg en werd toegeschreven aan 'Jeffrey Rod' (Beck en Stewart) was het niet meer dan een bewerking van het bluesnummer Rock me baby, vooral bekend van B.B. King.


A day In The Live

Er kwam nog een derde single uit, het instrumentale Love is blue, maar Becks versie legde het af tegen het origineel van Paul Mauriat. Op de B-kant, I've been drinking, liet Stewart nogmaals horen een fantastische soul/blueszanger te zijn. The Jeff Beck Group maakte twee fraaie elpees, waarvan de eerste, Truth (1968), grote invloed had op de in die tijd opgerichte nieuwe afsplitsing van The Yardbirds: Led Zeppelin (aanvankelijk The New Yardbirds). De tweede lp was Beck-Ola (1969), die de heavy sound van de eerste lp verder doortrok. In het tweejarig bestaan van de band wisselde de bezetting vrijwel constant. Op de tweede lp was drummer Mick Waller vervangen door Tony Newman en maakte studiopianist Nicky Hopkins deel uit van de band.


Jeff Beck Group - Morning Dew

Ron Wood verliet de band in 1968 enige tijd om in Creation te spelen. Ook bassist Dave Ambrose (o.a. in The Brian Auger Trinity) en drummer Rod Coombes (later o.a. in Stealers Wheel en The Strawbs) waren ooit lid van The Jeff Beck Group. Omdat het succes uitbleef, ging de groep in 1969 uit elkaar. Net toen Jeff Beck een nieuwe band wilde oprichten met Stewart en de ritmesectie van de Amerikaanse band Vanilla Fudge, kreeg hij een ernstig ongeluk dat hem bijna twee jaar uit de roulatie hield.


She,s A Woman

Becks geschiedenis daarna is er een van vallen en opstaan. De ene formatie volgde de andere op, en Beck zocht meer en meer de kant van de jazzrock en fusion op. In 1972 speelde hij mee op de elpee Talking Book van Stevie Wonder, waarvan Beck later Superstition zou coveren met Beck, Bogert & Appice (de band die hij in 1969 had willen oprichten met Stewart, die inmiddels succes had met zijn solo-lp's en met de band The Faces). Eind jaren zeventig speelde Beck veelvuldig met grootheden als Jan Hammer en Stanley Clarke. Ik heb Jeff Beck een keer live gezien en wel op het bluesfestival van Peer,een indrukwekkend optreden.

Ace Of Cups

Ace of Cups performing at the Festival of Growing Things, Mt. Tam Outdoor Theater, July 1 & 2, 1967

The Ace of Cups emerged in San Francisco in 1967 but moved to Marin County early on during their five years of performing. Since then, they’ve been honored as (very likely) history’s first all-female rock band (as opposed to 1950s-style vocal-focused “girl groups”), as all five members played rock band instruments, sang, and shared the songwriting.


Simplicity

Jimi Hendrix invited the band to open for him at a free concert in Golden Gate Park. In London that December, Hendrix told Melody Maker about some of the "groovy sounds" he had heard that year, "like this girl group, Ace of Cups, who write their own songs and the lead guitarist is hell, really great".




The story of Ace Of Cups
http://www.marinhistory.org/Gala09_AceofCups.html

The Allman Brothers The Fillmore East, 1970 - Whipping Post

                                                     

                                                   

                               The AllmanBrothers
                                                                   /////////////////////////////

                   Whipping Post

De originele bezetting met: Duane Allman (gitaar), Gregg Allman (vocalen en orgel), Dickey Betts (gitaar), Berry Oakley (basgitaar), Butch Trucks (drums) en Jai Johanny "Jaimoe" Johanson (drums)


Duane Allman
Op 29 oktober 1971, niet lang na het uitkomen van het mooie live album At Filmore East , kwam Duane Allman in een motorongeluk om het leven


Berry Oakly
Een jaar later,op 11 November 1972 kwam ook Berry Oakly om als gevolg van een motorongeluk.