BluesTime !!... on Arthur.s Musical Journey

John Lee Hooker Hobo Bleus
John Lee Hooker (Clarksdale (Mississippi), 22 augustus 1917 - Los Altos (Californië), 21 juni 2001) was een invloedrijke Amerikaanse blueszanger, gitarist en songwriter die tijdens zijn leven verschillende soorten stijlen hanteerde. Hij geldt als een belangrijke vernieuwer van de blues. Bekende nummers van Hooker zijn onder andere Boom Boom en I'm in the Mood.


Eddy Boyd Five Long Years
Edward Riley Boyd known as Eddie Boyd (November 25, 1914 – July 13, 1994[1]) was a blues piano player, born on Stovall's Plantation near Clarksdale, Mississippi.
Eddy Boyd in Nederland
Het succes van de lp Desolation van Cuby &The Blizzards trok nog veel mensen naar het kleine Drentse dorp Grolloo, ook buitenlanders. Bijvoorbeeld John Mayall. De Engelse ‘Father of the blues’ sliep in de bedstee van Harry en werd, in gezelschap van zijn mede-muzikanten Dick Heckstal-Smith en John Hiseman, dronken van de bessenjenever in café Hofsteenge. En Eddie Boyd was misschien wel de eerste neger die zich in Grollo vertoonde. Deze legendarisch blueszanger uit de Mississippi Delta is in 1914 geboren in Stovall, vlakbij Clarksdale, op de katoenplantage van Frank Moore. Later woonde hij op de Stovall Plantation, dezelfde plantage waar ook Muddy Waters opgroeide. Eddie Boyd was één van de eerste zwarte Amerikaanse blueszangers die de overstap maakte naar Europa. In 1966 toerde hij met John Mayall and the Bluesbreakers door Engeland. Een jaar later meldde hij zich in Grolloo. Boyd zat bij Phonogram, hetzelfde label als Cuby and the Blizzards. Met producer Tony Vos nam Boyd op 9 maart 1967 de lp "Praise the blues" op. Negen eigen stukken en één van Willie Dixon werden met begeleiding van de Blizzards op de plaat gezet. Het was Harry's eerste persoonlijke kennismaking met een zwarte blueszanger. Het laatste contact met Eddie Boyd was in 1990 tijdens een uitzending op Radio Drenthe ter gelegenheid van Muskees 25-jarig jubileum. Harry Muskee werd toen benoemd tot ereburger van de stad Assen

.
Junior Wells with Otis Rush(git.)HooDooMan Blues
Junior Wells (December 9, 1934 – January 15, 1998]), echte naam Amos Wells Blakemore Jr., was een blues zanger en harmonica speler.Speelde samen met o.a Muddy Waters, Buddy Guy, Bonnie Raitt, The Rolling Stones and Van Morrison.

Otis Rush (29 april, 1934, Philadelphia, Mississippi) is een bluesmuzikant, -zanger en -gitarist. Zijn stijl werd bekend als "West Side Chicago-blues". Hij beïnvloedde onder andere Michael Bloomfield, Eric Clapton, Peter Green en Stevie Ray Vaughan.

Susan Tedeschi - AVO Session Basel (2009-10-31)

Susan Tedeschi (born November 9, 1970 in Boston, Massachusetts) is an American blues/soul artist and gifted guitarist. Nominated several times for several Grammy Awards. Married to that other phenomenal (slide) guitarist Derek Trucks. In the meantime, the duo has been playing under the name The Tedeschi Trucks Band for years.


Sweet Forgiveness (DeMent)

This performance is for a different audience than is usual with her. This time no noisy blues/festival audience, but a room full of distinguished ladies and gentlemen. It does have a big advantage, people are listening!!!



Talking About (Tedeschi/Bramhall)

Susan Tedeschi was opener for John Mellencamp, B.B. King, Buddy Guy, The Allman Brothers Band, Taj Mahal and Bob Dylan. In 2000, the album Just Won't Burn reached the Gold record for sales of 500,000 units in the United States, a lot for a blues album. She opened for The Rolling Stones in 2003, played in all major stadiums, but it didn't earn her much financially. She herself said the following about it: "They pay, but it's not great. I don't make any money 'cause I've got to pay all my sidemen. I'll be lucky if I break even.



Precense of the Lord (Winwood/Clapton)

Susan Tedeschi's voice has been compared to that of Bonnie Raitt and Janis Joplin, and she herself says that she was very much influenced by both singers. her guitar work is inspired by Buddy Guy, Johnny "Guitar" Watson, Stevie Ray Vaughan, Freddie King and Doyle Bramhall II.

Band:
Susan Tedeschi - vocal, guitar
Dave Yoke - guitar
Ted Pecchio - bass
Tyler Greenwell - drumms
Matt Slocum - keyboard
Ron Holloway - saxofon

Official Susan Tedeschi Website
http://susantedeschi.com/

The Mofo Party Band De Viersprong 17-9-2010

Afgelopen vrijdag was weer de aftrap van het nieuwe bluesseizoen in het altijd gezellige cafe De Viersprong.Hans en zijn medeorganisatoren hadden gekozen voor The Mofo Party Band als opener ,en als dit de opmaat is voor het komende seizoen dan staat ons weer veel moois te wachten.We kenden de band al van een eerder optreden op het Bluesfestival van Kwadendamme ,ze speelden toen de tent plat,en dat was ook deze avond weer het geval.Hieronder een paar sfeerbeelden van de avond,de foto,s zijn deze keer van ,,The Lady of the Blues,,Caren ,en de muziek is van hun laatste album ,,Low Down,,


(Foto Caren)

What Kind Of Woman Is That

De band komt uit Fresno, California en spelen Chicago/WestCoast Blues en de bandleden zijn John Clifton -zang/harmonica ,Bill Clifton-Gitaar,Darryl Jones-Drums en Steve Carter-Bass


(Foto Caren)

Jealous Woman

The MoFo Party Band toeren over de hele wereld zowel op de grote festivals als in de kleinere clubs (b.v de Viersprong) maar ook op Peer Belgie,Luxemburg Jazz & Blues Rally ,Blues Express Festival in Polen en The San Francisco Blues Festival in California.


(Foto Caren)

Cool Breeze

"People tell us they like us because it always looks like we are having fun," zegt lead guitarist Bill Clifton, "that,s because we are and we love what we do."


(Foto Caren)

Check Yourself

Ze fungeerden als begeleidings band voor Chicago blues legende Luther Tucker en West Coast Harp Master Johnny Dyre, ze deelden het podium met o.Bo Diddley, Robert Cray, Charlie Musselwhite, Los Lobos, Otis Rush, Huey Lewis, Tommy Castro e.a


(Foto Caren)

Dying On The Vine

Na afloop nog een een gezelige nababbel met John en Bill Clifton,natuurlijk nog een CDtje gescoord,, en met een tevreden gevoel naar huis.

Website The Mofo Party Band
http://www.mofopartyband.com/index.htm

Shame,Shame

Neil Young ,,Angry World ,, Premiere

“Angry World” makes good on the title of Neil Young’s forthcoming Daniel Lanois-produced solo album, Le Noise. The sludgy track lays Young’s thoughts on bankers and the ages of darkness/light over a fuzzed-out noisy crunch, vocal loops. As Young promised, it’s “very electric.” It’s also very mellow, considering the ire. This shadowy b&w video for the song pairs well with the Le Noise album art. Probably because it’s an excerpt of a film he’s releasing with the album (as a CD/DVD). The footage was shot by Adam CK Vollick in Lanois’s house. As you’ll note, some of it’s Young recording the song live in the studio, but there’s a lot more going on outside that window.

Do You Remember......Joni Mitchell

Veel aandacht voor Joni Mitchell op het Weblog van VanFan daarom speciaal voor Elsa,Vanfan,Herman,Moniek,en natuurlijk alle musiclovers deze mooie opname van Joni


Big Yello Taxi

VanFan Weblog
http://freewheeler.web-log.nl/

Dire Straits (1977-1979)

Dire Straits vulde de grote stadions in de jaren 1980/90,een echte supergroep met grote hits.Optredens in de grote stadions,veel hits en mooie songs.Toch gaat mijn voorkeur uit naar de vroege Dire Straits,een heerlijk onbevangen bandje met die meesterlijke gitarist Mark Knopfler.


Mark Knopfler, zijn jongere broer David Knopfler, John Illsley en Pick Withers hebben de band in 1977 opgericht. De naam Dire Straits (Ned: Ernstig in het nauw zitten) verwijst naar de financiële moeilijkheden die de band in zijn beginjaren kende en is verzonnen door een vriend van John Illsley. De band schraapte 120 pond bij elkaar en besloot een demotape met vijf nummers op te nemen. De tape bevatte de nummers Wild West End, Sultans of Swing, Down to the Waterline, Sacred Loving en Water of Love. Ze stuurden deze tape naar de DJ Charlie Gillett die een show genaamd Honky Tonkin had op de radio op BBC Radio London. Gillett vond de muziek zo goed dat hij Sultans of Swing zelfs in zijn show draaide.


Six Blade Knife

Twee maanden later tekende Dire Straits een contract met Phonogram Records en Ed Bicknell werd de manager.
De band ging door met het maken van demotapes voor de radio en er werd hard gewerkt aan een album. Het album, genaamd Dire Straits, werd opgenomen in de Basing Street studios in Londen in februari 1978 voor een budget van 12.500 pond. Het album werd uitgegeven door Vertigo Records, een onderdeel van Phonogram, en werd aanvankelijk geen succes.


Lady Writer

Nadat het nummer Sultans of Swing, wat ook op het debuutalbum stond, opnieuw steeg in de Britse charts kwam er interesse van de grotere platenlabels. Dit leidde tot een contract met het Amerikaanse platenlabel Warner Bros. Records, en zo werd, nog voor 1978, het debuutalbum Dire Straits wereldwijd opnieuw uitgegeven. Er werd ditmaal veel reclame voor het album gemaakt en zo bereikte het album meerdere top-10 plaatsen in verschillende hitlijsten.


Once upon a time in the west

Het volgende jaar ging Dire Straits op zijn eerste Noord-Amerikaanse tour. Ze speelden 51 uitverkochte concerten over een periode van 38 dagen. Bob Dylan, die de band in Los Angeles had zien spelen, was zo onder de indruk dat hij Mark Knopfler en drummer Pick Withers uitnodigde om op zijn volgende album, Slow Train Coming, te komen spelen.
Het tweede album van Dire Straits, Communiqué, werd opgenomen in december 1978 en uitgegeven in juni 1979. Ook ditmaal besteeg het album de charts met een #11 notering in de Verenigde Staten en een #8 notering in het Verenigd Koninkrijk. In Nederland behaalde het album zelfs een #3 notering. Wereldwijd werd het album meer dan 7 miljoen keer verkocht.


Water of love

Dire Straits debuteerde in een tijdperk waarin de punkmuziek zeer populair was. Dat de rockband als buitenbeentje toch succesvol werd, ligt volgens velen aan het unieke geluid van Mark Knopfler en zijn verfijnde gitaarspel. Het blad Rolling Stone plaatste Knopfler op plaats 27 in de lijst van 100 beste gitaristen aller tijden.

Rory Gallagher Acoustic !

Rory Gallagher (Ballyshannon, 2 maart 1948 – Londen, 14 juni 1995)


Rory Gallagher at the FR3-TV Lambersart Studio, Lille, France
1975-07-25


Out on the Western Plane


All Around Man


Nothing but the Devil

Saturday....it,s Bluestime!!

Mooi dagje voor de Blues deze zaterdag.Vanmiddag naar het altijd gezellige Oostburg voor een leuk Bluesfestivalletje ,en voor een weerzien met een paar oude bekenden waaronder o.a Danny Bryant,Alan Nimmo(King,King/Nimmo Brothers),zij staan garant voor een puik stukje(blues) muziek en door de andere, mij onbekende bands laat ik me verrassen.

Om er alvast in te komen de man die zeer waarschijnlijk een inspiratiebron voor bovenstaande bands is geweest



Muddy Waters Got My Mojo Working (Los Angeles 1973)mooi filmpje Jaap&Gerrit!



Muddy Waters, pseudoniem van McKinley Morganfield (Issaquena County (Mississippi), 4 april 1913 - Westmont (Illinois), 30 april 1983) was een Amerikaanse blueszanger, een waardig opvolger in de blues-muziek van zijn voorgangers Son House, Willie Brown, en Robert Johnson. In Rolling Stone's lijst van "the 100 Greatest Artists of All Time" (de 100 beste artiesten aller tijden) staat Waters op nummer

The Outsiders My first live concert?

Het moet een van mijn eerste echte ,,Live,,concerten zijn geweest The Outsiders in dat prachtige Schuttershof in Goes Het zal ergens in 1966/67 geweest zijn.Vijf klein magere mannetjes met erg lange haren ,maar wat een energie op het podium .Vooral Wally natuurlijk ,ik zie het na die jaren nog zo voor me.
Het was het begin van vele mooie concerten die nog zouden volgen......



The Outsiders was een Amsterdamse nederbeaband onder aanvoering van zanger Wally Tax. De band werd door Tax in 1960 opgericht toen hij 12 jaar was. In eerste instantie speelde de band voornamelijk in Amsterdamse gelegenheden. Later toerden de Outsiders door het hele land.
Bezetting

• Appie Rammers - basgitaar (tot 1968)
• Leendert Busch - drums
• Ronald Splinter - gitaar
• Tom Krabbendam - gitaar (tot 1967)
• Wally Tax - gitaar, mondharmonica, zang
• Frank Beek gitaar, basgitaar, toetsen (vanaf 1968)

The Outsiders speelden in het voorprogramma van het tweede optreden van de The Rolling Stones in Nederland. Vanwege de chaos in 1964 in het Kurhaus organiseerde Paul Acket die toen in de Brabanthallen te 's-Hertogenbosch, op 26 maart 1966. Hitweek, (het vakblad voor langharig werkschuw tuig) schreef dat The Outsiders beter waren dan de Stones en veel fans waren het daar mee eens. De Outsiders braken vervolgens landelijk door. De band had al een platencontract bij het OpArt label van Muziek Expres en namen You mistreat me en I Love Her Still, I Always Will op. Het werden geen hits, maar leverden de groep wel een contract bij platenmaatschappij Relax van Willem Duys op. Het erop volgende Lying All The Time belandde hoog in de hitparade, gevolgd door Touch, het meest bekende nummer van The Outsiders. Andere hits zijn Keep On Trying, Monkey On Your Back en Summer is here.


De stijl van The Outsiders was veel meer garagerock dan typische Nederbiet. De eerste langspeelplaat van The Outsiders bevatte naast studio-opnames ook live-opnames. Die waren op 17 februari 1967 opgenomen in Beatcentum 'De Schuur' in Breda, een primeur in Nederland. De band trad op in Parijs in het voorprogramma van Chuck Berry. Zanger Wally Tax had toen inmiddels ook solo een aantal successen.
Rond 1968 naderde het einde van de band snel nadat Krabbendam in '67 uit de band werd gezet en Rammers midden '68 uit eigen beweging naar C.C.C. Inc. vertrok. Ze werden door multi-instrumentalist Frank Beek vervangen en maakte nog één LP C.Q. In 1969 hield de band op te bestaan en ging over in de band Tax Free.
Wladimir (Wally) Tax (Amsterdam, 14 februari 1948 - Amsterdam, 10 april 2005)

Officiele Outsiders Website
http://www.theoutsiders.eu/

Do You Remember......Instrumentals.

Natuurlijk zijn de beelden gedateerd,soms zelf lachwekkend (The Chantays)maar de muziek staat nog steeds als een huis.
Uit de beginttijd van Arthurs,Musical Journey.....


Dick Dale & the Del-Tones (Misirlou)
Dick Dale (geboren als Richard Anthony Monsour op 4 mei, 1937, in Quincy, Massachusetts) ook bekend als "The King of the Surf Guitar", is een van de pioniers op het gebied van surfrock en één van de meest invloedrijke gitaristen uit de vroege jaren '60. Dale experimenteerde met galmeffecten en maakte gebruik van custom gebouwde Fender versterkers, inclusief de allereerste 100 watt versterker.

Met zijn band de Del-Tones (bassist Ron Eglit, drummer Ron Fish en gitarist Carl Verhein), werden Dale's live shows lokaal zeer druk bezocht. Het nummer "Let's go Trippin" uit 1961 wordt vaak gezien als het eerste surf rock nummer. Deze werd gevolgd door meerdere lokaal uitgebrachte nummers, zoals "Jungle Fever" en "Surf Beat" welke uitkwamen onder zijn eigen Deltone label. Zijn eerste volledige album was "Surfers' Choice" uit 1962. Dit album werd uitgebracht door Capitol Records en wereldwijd verspreid. Dale verscheen in die tijd vaak in de "Ed Sullivan Show" en meerdere films. Zijn tweede album werd vernoemd naar zijn bijnaam; "King of the Surf Guitar".

Sounds Incorporared (Rinky Dink/William Tell)
Sounds Incorporated, later bekendals Sounds Inc., waren een Britse instrumentale pop groep .
In 1964 werden ze Cilla Black's backing band, en het volgende jaar waren ze de openingsact voor de Beatles tijdens hun wereld tournee,inclusief het concert in New York's Shea Stadium. Hun grootste succes als groep bereikten ze in Australie, waar hun versie van de "William Tell Overture" de tweede plaats in de hitparade bereikte In 1967 vroegen de Beatles Cameron, Holmes, en West (de saxofoonsectie van de band) hen voor de Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band album track, "Good Morning Good Morning".

The Champs waren een rock and roll band, bekend door hun Latin instrumental "Tequila." De song was opgenomen in de Gold Star Studios in 1958 en won in 1959 de Grammy Award voor deBest Rhythm & Blues Recording.


The Chantays(Pipeline) waren een surf rock band uit de vroege jaren60.Bekend van hun instrumentale hit "Pipeline" (1963).Bandleden waren Bob Spickard, Brian Carman (co-writers of Pipeline), Bob Welch, Warren Waters en Rob Marshall .


The Shadows( The Savage) was een instrumentale muziekgroep, actief vanaf de jaren '50 tot begin deze eeuw. Als band legden ze de basis voor de klassieke line-up, bestaande uit een sologitaar, een slaggitaar, een basgitaar en drums. The Shadows was jarenlang de vaste begeleidingsgroep van Cliff Richard en het voorbeeld voor talloze gitaristen, waaronder Tony Iommi, Mark Knopfler, Pete Townshend, Frank Zappa en Brian May.


The Spotnicks(Amapola) waren een instrumentale rock group uit Zweden,opgericht in1961. Mede bekend door hun "space suit" kostuums op het podium ,en door hun speciale elektrische gitaarsound Ze hebben 42 albums albums op hun naam staan,verkochten er meerdan 18 million en touren nog steeds .


The Ventures (Walk don,t run)
De instrumentale surfgroep The Ventures werd in 1959 in Seattle opgericht door de gitaristen Bob Bogle en Don Wilson. In 1960 scoorde de groep met Walk Don't Run een wereldhit. De groep bereikte in de jaren 60 met 14 instrumentale singles de Billboard Top-100. Van de Ventures werden meer dan 250 verschillende albums uitgebracht. In 1964 verkochten ze in Japan meer platen dan de Beatles. Ze inspireerden ontelbare gitaargroepen in alle werelddelen, waaronder de bekendste surfband uit de geschiedenis, de Beach Boys, en veel Nederlandse indorockgroepen.